ΔΡΟΜΟΙ

… ή Ντίσνεϊλαντ ­ έστω στο πιο «κιτς» ­ για όσους αναζητούν έντονες
συγκινήσεις στους Αγίους Τόπους; Μια πασαρέλα για να περπατήσουν οι τουρίστες
στο νερό, σχεδόν όπως ο Χριστός. Μια εξέδρα εκατό μέτρα μάκρος, τέσσερα μέτρα
φάρδος και πέντε πόντους κάτω από την επιφάνεια της λίμνης Τιβεριάδας, στην
όχθη προς την Καπερναούμ, έτσι, για να (ξανα) πληρωθούν τα ρηθέντα κατά τας
Γραφάς και οι Εβραίοι τουριστικοί επιχειρηματίες που συνέλαβαν την ιδέα να
αναπαραστήσουν το θαύμα. Καθυστερημένα, αφού στην εμπορευματοποίηση των
θαυμάτων έχει ήδη προηγηθεί η χριστιανική κοινωνία του θεάματος.

… του Τείχους του Βερολίνου ήταν και αυτή, κοντά στα άλλα, ένα θέαμα. Έκανε
αθέατα τα όρια ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον κόσμο της βότκας και τον κόσμο της
Κόκα Κόλα. Διαλύθηκαν ο ένας μέσα στον άλλο, το σοσιαλιστικό ρούμι του Φιντέλ
με το ποτό όλων των Αμερικάνων. Η Κόκκινη Πλατεία πέρασε από το «μπορς» στα
σάντουιτς των Μακντόναλντς. Η «περεστρόικα» έφτασε στην κουζίνα. Και ο
Γκορμπατσώφ την «πουλάει» ακόμη στο Σαν Ρέμο.

… είπε το μεγάλο «ναι» στον Μιχαήλ και τη Ραΐσα. Η ατραξιόν στο φεστιβάλ
τραγουδιού που θα ανοίξει αυλαία την άλλη Πέμπτη δεν θα είναι ούτε η Μίλβα
ούτε ο Τζάνι Μοράντι. Στο παλκοσένικο του θεάτρου «Άριστον» θα εμφανιστεί ο
τελευταίος πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης. Το ρεπερτόριό του θα περιλαμβάνει
ένα πολιτικοφιλοσοφικό μήνυμα προς τους νέους. Είναι άραγε αλήθεια πως οι
οικονομικές απαιτήσεις του ήταν αντάξιες ενός σταρ της ροκ; αναρωτιέται η
«Κοριέρε». Ποιος ξέρει. Εδώ δεν υπάρχει «γκλάσνοστ», διαφάνεια. Υπάρχει όμως
άλλοθι. Λέγεται Ρενάτο Ντουλμπέκο και είναι Νόμπελ της Ιατρικής. Το αστέρι του
θα λάμψει και αυτό πλάι στου Γκορμπατσώφ. Η εμπορευματοποίηση της πολιτικής
χέρι χέρι με την εμπορευματοποίηση της επιστήμης. Και της θρησκείας; Ίσως. Για
το επόμενο φεστιβάλ, η εφημερίδα προτείνει τον Πάπα.

… από το κανόνι που ξεκούφαινε τους θεατές, που έκανε την τέντα του τσίρκου
να τρέμει, που τρόμαζε τις τίγρεις, αντηχούσε πάντα στα αυτιά του. Μαζί με τα
χειροκροτήματα και τις επευφημίες του πλήθους που παραληρούσε. Μέχρι τα βαθιά
γεράματα, του έδιναν θάρρος, ακόμη και τις νύχτες που τον ξυπνούσαν στο
νοσοκομείο της Φλόριδας για να ντυθεί παλιάτσος και να χαρίσει λίγο γέλιο στα
άρρωστα παιδάκια. Τον ξαναγύριζαν πίσω, στους ηρωικούς καιρούς, τότε που οι
αδελφοί Ζακίνι (φωτ.) ήταν ένας μύθος στον κόσμο του τσίρκου. Ο πατέρας τους
ήταν εκείνος που πρωτόφερε το νούμερο της «ανθρώπινης βολίδας» στο τσίρκο.
Έγινε μεγάλη ατραξιόν, ξεπέρασε τα όρια της Ιταλίας και της Ευρώπης. Ο Μάριο,
ο Χούγκο και οι άλλοι, βολίδες με σάρκα και οστά, έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους
να απορούν, να τρέμουν, να τρομάζουν, να ονειρεύονται, να γελούν, να
χειροκροτούν. Δεν υπήρχε έκθεση, τσίρκο, καρναβάλι, ούτε στην Αμερική ούτε
αλλού, που να μην καλέσει τις «ανθρώπινες βολίδες». Στα ογδόντα επτά του
χρόνια, ο Μάριο, ο τελευταίος των Ζακίνι, πέθανε τις προάλλες στο κρεβάτι ενός
νοσοκομείου, στη Φλόριδα, από μια ταπεινή νεφρίτιδα.