Τους… άφησαν να δραπετεύσουν από τη δυστυχία τους

Ήταν τελικά μια παρωδία. Λύση για τους κατατρεγμένους Κούρδους βρέθηκε μετά
38 ώρες απίστευτης ταλαιπωρίας. Προσωρινή και αυτή. Οι είκοσι τρεις (!)
εναπομείναντες από τους 350 που «εξοστρακίστηκαν» στην κορυφή του όρους
Πατέρας, μεταφέρθηκαν αργά χθες το απόγευμα στην κατασκήνωση του Ερυθρού
Σταυρού στη Ν. Μάκρη. Μια κατασκήνωση που ήδη φιλοξενεί άλλους 100 Κούρδους…

Η απόδραση και η κατάβαση από το όρος των παθών… Μπουλούκια Κούρδων επέλαυναν προς την ελευθερία…

Με την απόδραση των υπολοίπων… 327 Κούρδων από το χιλιοτρυπημένο
συρματόπλεγμα της εγκαταλελειμμένης βάσης της Πολεμικής Αεροπορίας ­ με τη
βοήθεια μιας ξύλινης σκάλας για την αναρρίχηση του εμποδίου μιας μάντρας, αλλά
και των φρουρών αστυνομικών που απλώς επέβλεπαν την κεντρική πύλη και τους
άφηναν να φεύγουν από τις χαραμάδες ­ εξέλιπε ένας από τους πολλούς
πονοκεφάλους της κυβέρνησης. Το 92% των Κούρδων της πλατείας Κουμουνδούρου
σκορπίσανε στους «πέντε ανέμους», μέσα στην πρώτη άγρια νύχτα που τους
περίμενε στο όρος Πατέρας, αλλά και στη διάρκεια ολόκληρης της χθεσινής μέρας!
Οι 23 τελευταίοι ­ των… Μοϊκανών ­ ήταν ίσως λιγότερο τολμηροί ή περισσότερο
έξυπνοι, αφού άντεξαν έως το τέλος την περιπέτειά τους, άγρυπνοι και νηστικοί
όλο το 24ωρο ­ διαμαρτυρόμενοι για την κράτησή τους πίσω από συρματοπλέγματα.
Και είναι ακόμη άγνωστος ο αριθμός των Κούρδων που δεν έχουν φτάσει ακόμη σε
κατοικημένες περιοχές και κρύβονται, φοβισμένοι και πεινασμένοι, στις χαράδρες
του όρους Πατέρας…

Χάρη στη «σωτήρια» ­ για το υπουργείο Υγείας ­ παρέμβαση (και αποδοχή των
απόκληρων) εκ μέρους του Ερυθρού Σταυρού, μια μακρά νύχτα έδειξε να τελειώνει
και οι τρισάθλιες εγκαταστάσεις της παλαιάς βάσης απέμειναν ξανά μόνες στην
κορυφή του βουνού. Αλλά η ντροπή μάς σημάδεψε ανεξίτηλα και παραμένει…

Ανθρώπινες σκιές

Οκτώ ώρες νωρίτερα. Φιδίσιος, στενός και όλο απρόβλεπτα ο δρόμος που «φεύγει»
μέσα από το κέντρο της Μάνδρας Αττικής για το όρος Πατέρας. Ίσα που προλάβαμε
να δούμε τους πρώτους δύο Κούρδους ρακένδυτους με το χαμένο βλέμμα.
Κατηφόριζαν το βουνό άπνοοι και χλωμοί, αλλά με βήμα ταχύ. Και ούτε που
κοίταξαν κατά τη μεριά μας. Εκατό μέτρα πιο πάνω και ύστερα σε άλλα τόσα και
άλλα τόσα, σε κάθε απότομη στροφή, ανθρώπινες σκιές σαλτάριζαν με σβελτάδα από
τη δημοσιά και εξαφανίζονταν πίσω από τους θάμνους της χαράδρας.

Το αυτοκίνητο προσπερνούσε, οι άνθρωποι ξετρύπωναν και συνέχιζαν τη μοναχική
τους πορεία. Λίγο παραπάνω, «σκοντάψαμε» πάνω σε ένα φορτηγό που είχε
σταματήσει καταμεσής του δρόμου.

Περιτριγυρισμένο από 15 Κούρδους που ικέτευαν με τα ελάχιστά τους ελληνικά τον
οδηγό να τους βοηθήσει στη δύσκολη κατάβαση. Εκείνος έβαλε μπροστά… Κάποιοι
άρχισαν να τρέχουν ξοπίσω του, οι περισσότεροι μένουν απαθείς. Το φορτηγό δεν ξανασταμάτησε…

Το περιπολικό που προπορευόταν, λίγα μέτρα μακριά μας, ερχόταν από την Αθήνα,
είχε τέσσερις αστυνομικούς πλήρωμα και έναν νεαρό Κούρδο κρατούμενο, με εντολή
να τον μεταφέρουν στο όρος Πατέρας! Τραγέλαφος.

«Δραπέτες»

Οι αστυνομικοί συνοδεύουν έναν Κούρδο που πρέπει να παραδώσουν. Και απλώς
παρατηρούν ή τρομάζουν με την ηχηρή τους κόρνα τους Κούρδους «δραπέτες», που
από την κορυφή του όρους Πατέρας επελαύνουν προς την ελευθερία.

Όλα μοιάζουν με κακοστημένη και κακοπαιγμένη φάρσα. Φτάνοντας στο βουνό
γνώριζα ήδη ότι οι φυλακισμένοι Κούρδοι δεν θα ήταν πια 350. Ίσως οι μισοί,
ίσως κάτι λιγότερο. Η επιβεβαίωση δεν άργησε… Στο προαύλιο των
εγκαταστάσεων, πίσω από το συρματόπλεγμα, με μια ξύλινη πόρτα πρόχειρα να
κλείνει το «ρήγμα» της μιας γωνίας ­ εκείνης προς τη… χαράδρα ­ καμία 80αριά
Κούρδοι. Και μπροστά από το συρματόπλεγμα, οι φύλακές τους, καμιά 20αριά
αστυνομικοί με τον επικεφαλής τους και, όπως ήταν αναμενόμενο, περισσότερες…
κάμερες, συνεργεία και δημοσιογράφοι!

Οι Κούρδοι μπορούσαν να «φεύγουν» από τις τρύπες. Οι δημοσιογράφοι δεν
μπορούσαν να μιλήσουν με τους Κούρδους ούτε φυσικά να περάσουν πίσω από το
συρματόπλεγμα. Γιατί η περιγραφή των χώρων όπου οι άνθρωποι αυτοί
«στεγάστηκαν» θα έφερνε ακόμη μεγαλύτερη ντροπή…

Με το συρματόπλεγμα να μας χωρίζει, ο 23χρονος Αράμ με τα κουρελιασμένα ρούχα
και το περήφανο βλέμμα, που έχει πέντε μήνες στην Ελλάδα, περιγράφει με μισά
αγγλικά και μισά ελληνικά μια ανείπωτη τραγωδία: «Κρύα νύχτα, κανείς
κοιμήθηκε, δεν έχει φαί, δεν έχει νερό, δεν έχει ρεύμα, δεν έχει μπάνιο, δεν
έχει ανθρωπιά… Κούρδοι, φυλακή!». Έρχεται κοντά μου ύστερα ο 25χρονος Ναζάρ,
που έζησε λίγο καιρό στην Καλαμάτα και ξεχειμώνιασε στην πλατεία
Κουμουνδούρου, για να ξεστομίσει μέσα από τα μελανιασμένα του χείλη: «Τουρκία
φυλακή, Ελλάδα φυλακή. Μικρά παιδιά φυλακή. Γυναίκες φυλακή…».

Χωρίς φαγητό

Πίσω από το συρματόπλεγμα ο Αράμ, ο Ναζάρ και ο Αγκίπ. «Κούρδοι, φυλακή»!

Δεν τους τρομάζει η απουσία φαγητού. Μπορούν, μου εξηγούν, να αντέξουν μέρες,
δίχως μπουκιά να φάνε. Αυτό που δεν αντέχουν είναι τα σίδερα, ο περιορισμός, η
στέρηση ελευθερίας. «Για αυτήν την ελευθερία ταξιδέψαμε τόσο μακριά και
βασανιστήκαμε τόσο πολύ», μου απαντά ο 19χρονος Αρίμ, ένα λιγνό αμούστακο
ακόμη αγόρι.

Αποφάσισαν λοιπόν να μην φάνε τίποτα όσο καιρό τους κρατούσαν στη στρατιωτική
βάση. Το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας με δύο εκπροσώπους του φέρνει στο βουνό ένα
φορτηγάκι τρόφιμα. Ιδιώτες αφήνουν μπροστά στο συρματόπλεγμα φρέσκο μυρωδάτο
ψωμί, κονσέρβες με ψάρι και φασόλια, μπουκάλια με νερό, γάλα… Ευχαριστούν
ευγενικά όλους, αλλά τίποτα δεν αποδέχονται! Και όταν έρχονται οι άνθρωποι του
Ερυθρού Σταυρού με προμήθειες, τρόφιμα και φάρμακα, μονάχα τα τελευταία
δέχονται ­ για όσους είχαν ανάγκη. Και νερό. Θα έμεναν, δηλώνουν, ξανά
νηστικοί. Λίγο αργότερα, πλάι στο μαύρο σημάδι του SOS και τη μαύρη τους
σημαία, υψώθηκε ένα ακόμη σύνθημα: «Δεν θέλουμε φαγητό. Λύση θέλουμε…».

Λίγο νωρίτερα, στη 1.30 το μεσημέρι, ένας θερμόαιμος Κούρδος ανέβηκε στη βάση
της κεραίας, έβγαλε το πουκάμισό του, το ανέμισε και απειλούσε να πέσει να
πεθάνει. Έτρεξαν δύο-τρεις «συνοδοιπόροι» του στην αγωνία, προσπάθησαν να τον
μεταπείσουν, οι αστυνομικοί κάλεσαν την Πυροσβεστική, ένα μεγάλο όχημα και ένα
μικρότερο κατέφτασαν λίγο αργότερα από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας, ο Κούρδος
είχε ήδη μεταπειστεί, είχε κατέβει και έκλαιγε με κόμπους από δάκρια…

Στο πορτ-μπαγκάζ

Είχε προηγηθεί το πρωί ένα άλλο περιστατικό που έφερε έξαψη και αναστάτωση
στους εγκλεισμένους. Έχασε τις αισθήσεις του ένας Κούρδος και με τίποτα δεν
μπορούσαν να τον συνεφέρουν. Τον έβαλαν σε μια στρατιωτική κουβέρτα και τον
μετέφεραν έως την πύλη. Οι αστυνομικοί στάθμισαν για λίγο την κατάσταση και
ύστερα άνοιξαν την πύλη και με τη βοήθεια δύο Κούρδων τον μετέφεραν, λιπόθυμο
πάντα, σε ένα αυτοκίνητο με συμβατικές πινακίδες (ΥΑΑ 1797). Άνοιξαν το
πορτ-μπαγκάζ και τον… έβαλαν μέσα. Τυλιγμένο στην κουβέρτα του… Και όταν
ζητήθηκε εξήγηση από τους εμβρόντητους δημοσιογράφους, ο επικεφαλής απάντησε:
«Είναι πιο ευρύχωρα στο πορτ-μπαγκάζ…». Έτσι ταξίδεψε ο λιπόθυμος Κούρδος
για το νοσοκομείο!

Ο δήμαρχος

Ενδιάμεσα ανέβηκε στο βουνό ο δήμαρχος της Μάνδρας κ. Αλέξης Μαραγκός που
κατήγγειλε ως ρατσιστές εκείνους «που αποφάσισαν να φέρουν αυτούς τους
ανθρώπους σε αυτό το Νταχάου» και όχι τους δήμους που δεν έχουν την υποδομή να
φιλοξενήσουν τόσες ψυχές: «Είναι εξαγριωμένοι και έχουν δίκαιο», είπε… Οι
διαπραγματεύσεις να δεχτούν τροφή οι Κούρδοι έπεσαν στο κενό.

Παρόντες εκπρόσωποι της οργάνωσης Γιατροί Χωρίς Σύνορα και Γιατροί του Κόσμου,
που προσπαθούν να βοηθήσουν. Άρνηση και πάλι άρνηση. Μέρος των τροφίμων
ξαφνικά περνούν στα χέρια των φρουρούντων. Αστυνομικοί, πυροσβέστες, άνθρωποι
που περίμεναν μπροστά από τα συρματοπλέγματα, κατανικούν την πείνα τους με το
φαγητό που προοριζόταν για πεινασμένους. Και έδειχνε τόσο «φυσικό». Μόνο που
οι Κούρδοι δεν κοιτούσαν…

Από τις 4 το μεσημέρι έως τις 6.30 το βράδυ που κατέφτασαν τα αυτοκίνητα του
Ερυθρού Σταυρού, από τους 80 Κούρδους είχαν απομείνει 23. Έδειχνε πολύ
βολικό… Είκοσι τρεις Κούρδους μπορεί κανείς να τους στεγάσει!

Το φορτηγό δεν τους πήρε… Οι αστυνομικοί του περιπολικού που συνόδευαν… Κούρδο κρατούμενο, τους έδειξαν τον δρόμο!

Δεν αποδέχεται λάθη στον σχεδιασμό της επιχείρησης απομάκρυνσης των Κούρδων
προσφύγων από την Πλατεία Κουμουνδούρου, ο υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας κ.
Θ. Κοτσώνης.

«Είναι τραγικό να προσπαθείς να τοποθετήσεις κάπου καλύτερα 350 ανθρώπους και
να μην τους θέλει κανείς», δήλωσε χθες το απόγευμα στα «ΝΕΑ». «Αναζήτησα με
μεγάλη αγωνία διάφορους χώρους, προσπάθησα να συζητήσω με δημοτικούς άρχοντες,
αλλά δυστυχώς όλοι απέρριπταν οποιαδήποτε πρόταση εν τη γενέσει της.

Γιατί δεν ενημέρωσε

Κανείς δεν ήθελε να έχει δίπλα ή απέναντί του τους Κούρδους της Πλατείας
Κουμουνδούρου». Αυτός ήταν, εξηγεί, ο λόγος που δεν ενημέρωσε τους δημάρχους
Χαϊδαρίου, Αγίας Βαρβάρας και Αιγάλεω. Τα ακατοίκητα κτίρια του πρώην
Λοιμωδών, ήταν «μια αξιοπρεπής απάντηση στο πρόβλημα στέγασης των Κούρδων.
Κάναμε βελτιώσεις και θα κάναμε ακόμα περισσότερες…».

Διαψεύδει… συνειρμούς

Η αστυνομική «μετακίνηση» των Κούρδων, τα ξημερώματα της Δευτέρας, δεν έχει
καμιά σχέση με το καυτό θέμα Οτζαλάν που προέκυψε χθες, κατά τον κ. Κοτσώνη:
«Ξέρω ότι υπάρχει μια χρονική σύμπτωση που προκαλεί συνειρμούς. Αλλά
πραγματικά, εγώ προσωπικά, δεν είχα ιδέα…». Η χρήση απορριμματοφόρων, ως
εμπόδια στην μεταφορά ανθρώπων, ξένισε τον κ. Κοτσώνη: «Προφανώς οι δήμαρχοι
και οι κάτοικοι εμπόδιζαν ανθρώπους που θεωρούσαν σκουπίδια…». Ο ίδιος
παραδέχεται ότι δεν είχε προβλέψει αυτή την… πρώιμη αντίδραση, «ούτε είχα
εναλλακτική λύση και αυτό είναι κάτι που κανείς μπορεί να μου προσάψει… Αλλά
δεν ήταν καθόλου εύκολο να έχω! Τρόμαξα να βρω, μία υποφερτή…».

«Μία νύχτα τραγική»

Τόσο ό ίδιος όσο και οι συνεργάτες του βρέθηκαν «σε απελπιστική θέση» το
επίμαχο 24ωρο. «Η λύση να μεταφερθούν για λίγο οι Κούρδοι στο όρος Πατέρας μού
φάνηκε πρόσφορη. Αν γνώριζα τις συνθήκες που επικρατούσαν στη βάση, δεν θα
έδινα την έγκρισή μου. Ήταν μια νύχτα τραγική όχι μόνο για τους Κούρδους, για
όλους μας… Νιώθω ανακούφιση που τελείωσε…».