«Γεννήθηκα στο Ρίο, ζω στην Ελλάδα»

Το καρναβάλι είναι μια ευκαιρία για τους Βραζιλιάνους που ζουν στην Ελλάδα να
έρθουν πιο κοντά και να γιορτάσουν με τα δικά τους έθιμα. Και όλοι περιμένουν
με λαχτάρα τις ημέρες της Αποκριάς για να βγουν στους δρόμους και να χορέψουν.

«Τις Απόκριες μάς δίνεται η ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή», λέει η Βαλτερέζ Ροζάκη, πρόεδρος της Βραζιλιάνικης Εστίας Ελλάδας. «Όχι μόνο στο καρναβάλι, αλλά και σε δικές μας συνεστιάσεις και χορούς», συμπληρώνει

Η συμμετοχή της βραζιλιάνικης παροικίας έδωσε και φέτος έναν εξωτικό τόνο στο
καρναβάλι του Μοσχάτου. Εντυπωσιακές Βραζιλιάνες χόρεψαν με ταμπεραμέντο στους
ρυθμούς της σάμπα και του τσα-τσα, ενώ τα άρματά τους, που οι ίδιοι
κατασκεύασαν με αλευρόκολλα, εφημερίδες και ξύλο, καταχειροκροτήθηκαν. Η
βραζιλιάνικη βραδιά ήταν από τις πιο επιτυχημένες εκδηλώσεις του δήμου. Όμως
τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου η παρουσία των Βραζιλιάνων στην ελληνική
κοινωνία είναι διακριτική. Οι ίδιοι προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να συναντώνται
και να κρατάνε τους δεσμούς τους, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό.

«Το καρναβάλι μάς δίνει την ευκαιρία, το ερέθισμα, να ενωθούμε, να έρθουμε σε
επαφή. Να γίνουμε ξανά “ένα”. Να γιορτάσουμε με βάση τα δικά μας έθιμα, την
δική μας ιδιοσυγκρασία, τη δική μας κουλτούρα. Δεν συμμετέχουμε για τα λεφτά.
Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι στην πατρίδα μου γίνονται τα πιο φαντασματαγορικά
καρναβάλια», λέει η Βαλτερέζ Ροζάκη, επίτιμος πρόεδρος του συλλόγου της
βραζιλιάνικης παροικίας στην Ελλάδα «Βραζιλιάνικη Εστία». «Με λαχτάρα
περιμέναμε αυτές τις ημέρες. Χωρίς να λογαριάζουμε προσωπική δουλειά και κόπο
ετοιμάζαμε τα άρματα με μόνη επιβράβευση το δικό μας κέφι», συμπληρώνει ο Μαξ
Μίλερ, νεαρός Βραζιλιάνος που συμμετείχε ενεργά στη προετοιμασία του καρναβαλιού.

Οι γειτονιές

Οι γειτονιές στις οποίες πιο εύκολα μπορεί κανείς να ακούσει πορτογαλικά, τη
γλώσσα των Βραζιλιάνων, είναι ο Πειραιάς, το Παλαιό Φάληρο, η Γλυφάδα, η
Καλλιθέα. «Προτιμούμε τις παραθαλάσσιες περιοχές. Το Ρίο, η Μπαΐα, η
Μαρανιάουμ, το Σάο Πάολο είναι μέσα στην αλμύρα. Μεγαλώσαμε στην θάλασσα και
την αγαπάμε. Όμως και στην Κρήτη, τη Ρόδο, την Άνδρο υπάρχουν συμπατριώτες
μου», εξηγεί η Βαλτερέζ. Και προσθέτει: «Στην Αθήνα, πάλι, υπάρχουν
περισσότερες από 1.000 Βραζιλιάνες παντρεμένες, συνήθως με Έλληνα
επιχειρηματία ή ναυτικό, ενώ ο συνολικός αριθμός τους στην Ελλάδα τείνει να
διπλασιαστεί σε σχέση με το νούμερο στο οποίο βρισκόταν αρχικά».

Οι συναντήσεις

Στη χώρα μας δεν υπάρχει βραζιλιάνικη εφημερίδα, δεν αναμεταδίδεται δορυφορικά
κανένα λατινοαμερικάνικο κανάλι, δεν λειτουργεί σχολείο της παροικίας, ενώ
τρία στέκια που υπήρχαν μέχρι πρόσφατα με βιβλιοθήκη, αίθουσες πινγκ πονγκ,
δισκοθήκη, δεν λειτουργούν πλέον. «Μόνοι τρόποι επαφής εκτός του καρναβαλιού
με την πατρίδα είναι το Ίντερνετ και οι συναντήσεις μας. Μαζευόμαστε κάθε φορά
σε διαφορετικό σπίτι, μαγειρεύουμε, χορεύουμε και περνάμε πολύ καλά. Φυσικά,
νοσταλγούμε την πατρίδα μας. Όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα κάθε δύο
χρόνια επισκεπτόμαστε τη Βραζιλία, παρ’ όλο που δεν υπάρχει πια απευθείας
πτήση», τονίζει η Βαλτερέζ.

«Όταν θέλουμε να βγούμε έξω, συνήθως διαλέγουμε ένα από τα τρία βραζιλιάνικα
εστιατόρια της Αθήνας και απολαμβάνουμε τα αγαπημένα μας φασόλια καριόκα.
Τετάρτες συνήθως πηγαίνουμε σε ένα μπαράκι πίσω από το “Χίλτον”, που οργανώνει
βραζιλιάνικες βραδιές».

Οι δουλειές

Τι δουλειά κάνει ένας Βραζιλιάνος στην Ελλάδα; «Είναι θέμα τύχης. Θα μείνουμε
εδώ μέχρι τους Ολυμπιακούς και ελπίζουμε κάθε ημέρα να πάνε τα πράγματα
καλύτερα», ελπίζει ο Μαξ Μίλερ. «Οι γυναίκες συνήθως δεν εργάζονται και
αφοσιώνονται στα παιδιά και τις οικογένειές τους. Άλλωστε, το να βρεις δουλειά
είναι δύσκολο για τους Έλληνες, πολύ περισσότερο για μια ξένη», συμπληρώνει η
Βαλτερέζ. Οι Βραζιλιάνες εργάζονται ως χορεύτριες σε μπαλέτα, ως οικιακές
βοηθοί, ενώ ξεχωρίζει η παρουσία Βραζιλιάνων ποδοσφαιριστών σε ελληνικές
ομάδες. «Ο Χούλιο Σεζάρ μάς έχει κάνει υπερήφανους», λέει ο Μαξ.

Όνειρο πάντως είναι η επιστροφή στην πατρίδα. «Αγαπάμε την Ελλάδα», λέει η
Βαλτερέζ, «την πατρίδα των συζύγων πολλών από εμάς. Αλλά μέσα στην καρδιά μας
είναι πάντα η Βραζιλία…».