ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οι παράξενες εκλογές

Μας χωρίζουν τέσσερις ολόκληροι μήνες από τις ευρωεκλογές, αλλά η προεκλογική
περίοδος άνοιξε ήδη, με τις περιοδείες του Σαββατοκύριακου – του κ. Σημίτη
στις Σέρρες και του κ. Καραμανλή στη Χαλκιδική ­ με τους συνήθεις πολεμικούς
λόγους, περί της κοσμοϊστορικής σημασίας των εκλογών που έρχονται, και με τις
συνήθεις, αλλά τόσο κωμικές πια, συγκεντρώσεις ενθουσιασμένων οπαδών.

Βιάστηκαν οι αρχηγοί να ντυθούν στα προεκλογικά χρώματα και να λάβουν θέση στο
μπαλκόνι, ο ένας απέναντι στον άλλον. Μα ήταν φανερό πως, ρητορεύοντας βιαίως
ο ένας εναντίον του άλλου, οι δύο αρχηγοί αδιαφορούσαν στ’ αλήθεια ο ένας για
τον άλλον. Και πως ο καθένας το δικό του βάσανο σκεφτόταν. Άλλωστε, ούτε του
κ. Σημίτη ο πονοκέφαλος αυτήν την ώρα ονομάζεται Καραμανλής, ούτε του κ.
Καραμανλή ο αληθινός εχθρός ονομάζεται Σημίτης. Ούτε ήταν η σκιά του αντιπάλου
ο λόγος που έκανε και τους δύο να δώσουν πρόωρα το εναρκτήριο λάκτισμα αυτού
του παράξενου εκλογικού αγώνα.

Ο μεν κ. Σημίτης, με ένα πρώιμο προεκλογικό ταρατατζούμ, βγάζει οφσάιντ την
εσωκομματική του αντιπολίτευση, στο συνέδριο του ερχόμενου μήνα. Ο δε κ.
Καραμανλής, άλλο δεν θέλει παρά να γεμίσει εγκαίρως το γήπεδο με προεκλογικά
πανό και φανατισμένους για εκλογικό ντέρμπι κομματικούς φιλάθλους, έτοιμους να
φωνάξουν «πουλημένε», μόλις ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος αποφασίσει ­ αν
αποφασίσει ­ να φορέσει κι αυτός την εκλογική του στολή.

Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου, λοιπόν, το έδειξαν από την πρώτη και πρώιμη
προεκλογική τους ημέρα, πως μάλλον δεν θα μοιάζουν και πολύ με τις άλλες
εκλογές που ως τώρα έχουμε ζήσει.

Κι όχι μόνον επειδή ­ ό,τι κι αν λένε τώρα ­ είναι πάντα ενδεχόμενο να μας
προκύψει δίδυμη η κάλπη που επωάζεται. Μα κυρίως επειδή αυτές οι εκλογές
μπορεί να είναι οι πρώτες, όπου το αληθινό ενδιαφέρον δεν θα βρίσκεται στο
σκορ της αναμέτρησης ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα αλλά στην έκβαση των
άλλων, των δευτερευουσών αναμετρήσεων, εντός και πέριξ των κομμάτων αυτών.

Είναι, από τη μια, η αναμέτρηση στο εσωτερικό ενός κουρασμένου και φθαρμένου
από τη μακρά παραμονή του στην εξουσία κυβερνώντος κόμματος. Αναμέτρηση
βαρόνων και δελφίνων, παλαιών παθών και νέων φιλοδοξιών, που πίσω τους μόλις
που διακρίνεται το ουσιαστικό περιεχόμενό της: Μια αναμέτρηση, ανάμεσα στην
κυρίαρχη μεν αλλά ανασφαλή εκσυγχρονιστική-φιλελεύθερη πτέρυγά του και την εν
συγχύσει βοναπαρτική-παπανδρεϊκή αντιπολίτευσή του. Ανάμεσα στη φιλελεύθερη,
ευρωπαϊκή εκδοχή της Κεντροαριστεράς α λα Μπλερ, και την παραδοσιακότερη,
κρατικιστικότερη και «εθνικότερη» εκδοχή της, α λα Ζοσπέν ­ Si licet parva
componere magnis, που έλεγαν και οι Ρωμαίοι…

Είναι, από την άλλη, η αναμέτρηση στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης
­ αμήχανης, ανάμεσα σε μια μειοψηφική αλλά ισχυρή «εθνική-λαϊκή δεξιά» της
εποχής Έβερτ και μια φιλελεύθερη-κεντρώα, που δυσκολεύεται να βρει το διακριτό
της στίγμα και το αντιπολιτευτικό της raison d’ etre σε σχέση με την τρέχουσα
διαχείριση της κυβέρνησης Σημίτη.

Κι είναι, τέλος, η αναμέτρηση και των δύο κομμάτων εξουσίας με την ανασφάλεια
των πολιτών, που μοιάζει να είναι το κυρίαρχο κοινωνικό κλίμα τα τελευταία
χρόνια ­ αυτήν την ανασφάλεια που παράγει εντάσεις στα κοινωνικά πεδία,
απογοητεύσεις στο πεδίο της πολιτικής αντιπροσώπευσης και νοσταλγία ενός
παρηγορητικού-ψιμυθιωμένου πολιτικού λόγου, προφήτης του οποίου παρίσταται
προς στιγμήν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος.

Το στοίχημα του Δημήτρη Αβραμόπουλου μοιάζει να είναι και η μεγάλη ατραξιόν
αυτών των παράξενων εκλογών του Ιουνίου. Μα πιστεύει κανείς πως η ποπ ρομφαία
του θα κόψει στ’ αλήθεια τους κόμπους που κρατούν δεμένο το πολιτικό μας
σύστημα, στην παράξενη αυτή και ρευστή εποχή της μετάβασης, την εποχή της ανασφάλειας;