ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο τοίχος έγραφε…

Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά τα συνθήματα γραμμένα στους τοίχους. Το καλύτερο
αγχολυτικό για να ξεχάσεις τον εγκλωβισμό σου σε ακινητοποιημένους δρόμους.
Ακόμη κι αν κάποια από αυτά σε προκαλούν και σε εκνευρίζουν. Μπαίνω κάθε πρωί
στο αυτοκίνητο και αρχίζω να χαζεύω γύρω μου. Και περνάω την ώρα μου
φτιάχνοντας σενάρια για τους άγνωστους συγγραφείς. Για παράδειγμα εκείνο το
«εσύ καλωδίωσες τη μοναξιά σου σήμερα;» με την υπογραφή «αντι-cyber», που επί
μήνες υπήρχε στην Ζωοδόχου Πηγής, πολύ μου θύμιζε εκείνο το «εκτός από τον
ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά» της δικής μου φοιτητικής εποχής.

Αντίστοιχη πρέπει να ήταν και η διάθεση εκείνου που έγραψε σ’ έναν τοίχο στον
λόφο του Στρέφη «και το off μαστούρα είναι». Μπορώ να φανταστώ και πώς ήταν
εκείνος που ήθελε να δηλώσει ότι «ωραία μπαρ έχει ο σκατόκοσμος». Ο άλλος που
έγραψε «είναι η τελευταία φορά που σε αφήνω να με πληγώνεις έτσι», ε, δεν
θέλει και πολλή σκέψη για το τι εννοούσε. Μπερδεύτηκα κάπως με την παρέμβαση
κάποιου άλλου στο παλιότερο «εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Τσουτσουβής», ο
οποίος έσβησε το Τσουτσουβής και πρόσθεσε «ο Μάρκος Βαμβακάρης». Το καλύτερο
απ’ όλα πάντως το πρόσεξα χθες, στη Ναυαρίνου, κοντά στο Χημείο: «Δεν θα
πεθάνουμε και για τα προς το ζην».