Χάθηκε 25χρονος από λάθος διάγνωση

Ξημερώματα της 31ης Μαΐου 1995. Ο 25χρονος τελειόφοιτος φυσικομαθηματικός
Δημήτρης Παπαδάκος μεταφέρεται από τους γονείς του εσπευσμένα, με πόνους στην
κοιλιακή χώρα και πυρετό, στο Κοργιαλένειο – Μπενάκειο νοσοκομείο του
Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

Τον νεαρό ασθενή εξετάζει ο εφημερεύων γιατρός Θεοδόσιος Τυλλής, επιμελητής Β’
στο νοσοκομείο. Η διάγνωση στην οποία κατέληξε ήταν ότι έπασχε από
υπερτροφικές αμυγδαλές, ενώ ­ όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων ­ αυτός έπασχε
από οξεία σκωληκοειδίτιδα, η οποία εξελίχθηκε σε καθολική πυώδη περιτονίτιδα.
Δύο μέρες αργότερα ο 25χρονος Δημήτρης, που επρόκειτο να ορκιστεί για να πάρει
το πτυχίο του, απεβίωσε. Οι δικοί του άνθρωποι, που ένιωσαν ότι μαζί με
εκείνον έχασαν και ένα κομμάτι της ζωής τους, προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη
ζητώντας την τιμωρία των γιατρών, τους οποίους θεωρούν υπεύθυνους για τον
θάνατό του. Δεν μπορούν ακόμη και σήμερα να πιστέψουν πώς, από μία τόσο απλή
για τα επιστημονικά δεδομένα ασθένεια, έχασαν το παιδί τους. Η μητέρα του,
Ερασμία, κρατά στα χέρια της μια τσάντα γεμάτη με φωτογραφίες του χαμένου της
παιδιού. Του αγαπημένου της Δημήτρη. Κάθεται στην πρώτη σειρά του ακροατηρίου
και δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Αισθάνεται σαν να ξαναζεί τις
τελευταίες στιγμές του γιου της, που σημάδεψαν όλη την οικογένεια. Στο πλευρό
της η κόρη της, η Ουρανία, η οποία προσπαθεί να την καθησυχάσει και να της
δώσει κουράγιο για να βρει τη δύναμη να καταθέσει στο δικαστήριο, όταν φτάσει
η κρίσιμη στιγμή.

Λίγα μέτρα πιο μπροστά από τη μητέρα, η οποία παρίσταται και ως πολτικώς
ενάγουσα, στο εδώλιο του 5ου Τριμελούς Εφετείου της Αθήνας κάθονται ο κ. Θεοδ.
Τυλλής, ο οποίος σε πρώτο βαθμό έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση 3 ετών για
ανθρωποκτονία από αμέλεια, και ο συνάδελφός του ιδιώτης γιατρός κ. Δημήτρης
Τσανικλίδης, στον οποίο είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης 20 μηνών.

Σύμφωνα με την κατηγορία, ο πρώτος γιατρός, αφού εξέτασε τον νεαρό ασθενή, από
αμέλειά του, δεν ζήτησε να γίνουν άλλες παρακλινικές εξετάσεις και δεν ζήτησε
τη γνώμη του εφημερεύοντος χειρουργού. Περιορίστηκε απλώς σε «ψηλάφηση και
ακρόαση της κοιλίας» γνωματεύοντας ότι ο Δημήτρης Παπαδάκος έπασχε από
υπερτροφικές αμυγδαλές, ενώ εκείνος έπασχε από οξεία σκωληκοειδίτιδα, που
εξελίχθηκε σε πυώδη περιτονίτιδα, συνεπεία της οποίας πέθανε.

Μετά την καθησυχαστική διάγνωση του γιατρού, οι γονείς του πήραν τον Δημήτρη
και επέστρεψαν στο σπίτι τους, στο Μενίδι. Πίστευαν ότι οι πόνοι θα περνούσαν
και το παιδί τους δεν θα εξακολουθούσε να υποφέρει. Δύο εικοσιτετράωρα
αργότερα τα ανησυχητικά πλέον συμπτώματα δεν έλεγαν να υποχωρήσουν. Έτσι,
αποφάσισαν να πάρουν τη γνώμη και δεύτερου γιατρού. Κάλεσαν, λοιπόν, στο σπίτι
τους τον ιδιώτη γιατρό Δημήτρη Τσανικλίδη, στον οποίο αναφέρθηκαν τα… ύποπτα
συμπτώματα και η πορεία του ασθενούς. Ο γιατρός ­ σύμφωνα πάντα με το
κατηγορητήριο ­ διαπίστωσε «ωχρότητα και ταχυκαρδία, αλλά από αμέλεια δεν
εκτίμησε επαρκώς τη σοβαρότητα των ευρημάτων και δεν συνέστησε την άμεση
μεταφορά του σε νοσοκομείο». Το αποτέλεσμα ήταν, μόλις δύο ώρες από την
αποχώρηση του γιατρού, το παιδί να αποβιώσει. Ο πρώτος μάρτυρας που εξετάστηκε
ήταν ο ιατροδικαστής κ. Χρήστος Λευκίδης, ο οποίος κατέθεσε πως εάν η ασθένεια
είχε εγκαίρως διαγνωσθεί, το παιδί θα μπορούσε να ζούσε. Και πρόσθεσε: «Μέσα
στη δική μου σκέψη θα έμπαινε η εκδοχή της σκωληκοειδίτιδος και θα υπέβαλλα
τον ασθενή σε εξέταση αίματος».

Εισαγγελέας: Είχε υποχρέωση να ζητήσει την εξέταση αίματος και να μην αρκεστεί
σε μακροσκοπική εξέταση;

Μάρτυρας: Για μένα ήταν.

Πρόεδρος: Εάν είχε γίνει έγκαιρη διάγνωση, θα είχε σωθεί το παιδί;

Μάρτυρας: Ναι.

Από την πλευρά τους, πάντως, η υπεράσπιση επικαλέστηκε πόρισμα της Ένορκης
Διοικητικής Εξέτασης, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι είναι ενδεχόμενο,
επειδή η σκωληκοειδίτιδα ήταν άτυπη (σ.σ.: δεν ήταν εμφανή τα συμπτώματα της
ασθένειας), να παραπλανήθηκε ο κατηγορούμενος γιατρός στη διάγνωσή του.

Η δίκη συνεχίζεται σήμερα, με καταθέσεις μαρτύρων.