Ανεπάντεχα ρεαλιστές οι Πράσινοι στη Γερμανία

Γιόσκα Φίσερ. Ο αρχηγός των Πρασίνων τα βρίσκει με τους Γερμα-νούς επιχει-ρηματίες

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ έκπληξη οι Γερμανοί επιχειρηματίες διαπιστώνουν ότι έχουν σήμερα
πολλά κοινά σημεία με κάποιους που κάποτε θεωρούσαν άσπονδους εχθρούς: τους
Πράσινους, που απηχούν τη φωνή της οικονομικής λογικής στην κεντροαριστερή
κυβέρνηση της χώρας.

Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το πολιτικό κλίμα που επικρατούσε μετά τις εκλογές
του περασμένου Σεπτεμβρίου, όταν οι Σοσιαλδημοκράτες κάλεσαν τους Πράσινους
στον κυβερνητικό συνασπισμό. Εκφράζονταν τότε φόβοι ότι μόλις οι Πράσινοι θα
άρπαζαν λίγη εξουσία θα προωθούσαν το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμά τους.

ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ

Στην πραγματικότητα, οι Πράσινοι και ο ρεαλιστής ηγέτης τους, υπουργός
Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ, αποδεικνύονται από δημοσιονομική άποψη πολύ
συντηρητικοί, περισσότερο από τους Σοσιαλδημοκράτες και τον υπουργό τους των
Οικονομικών Όσκαρ Λαφοντέν.

Ένας πολιτικός των Πρασίνων χαρακτήρισε τον Λαφοντέν ως κάποιον που «παραμένει
κολλημένος σε μιαν εντελώς ξεπερασμένη αντίληψη της οικονομίας της ζήτησης».

Οι Πράσινοι, για παράδειγμα, αντιτίθενται στις μεγάλες επιδοτήσεις
βιομηχανιών, όπως τα ανθρακωρυχεία.

Η αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι άλλη μια ένδειξη της
δημοσιονομικής λογικής, για την οποία διακρίνονται οι Πράσινοι. Την ώρα που οι
Σοσιαλδημοκράτες είναι έτοιμοι να κάνουν πίσω από τις ­ έστω περιορισμένες ­
περικοπές που είχε αποφασίσει η προηγούμενη κυβέρνηση, οι Πράσινοι επιμένουν
ότι δεν πρέπει να φορτώσουν τις επερχόμενες γενιές εργαζομένων με τα βάρη των προηγούμενων.

ΑΠΛΗ ΛΟΓΙΚΗ

Οι Πράσινοι πιστεύουν πως όταν το επίπεδο της κατανάλωσης δεν είναι ανεκτό, η
πολιτική πρέπει να αλλάζει.

Οι Πράσινοι βλέπουν ευνοϊκά την ιδέα να αναπροσαρμοστεί η φορολογία των
επιχειρήσεων, ώστε αυτές να γίνουν πιο ανταγωνιστικές. Ξεκινούν από μιαν απλή
σκέψη: Οι επιχειρήσεις που έχουν χρηματοοικονομικές αδυναμίες δεν μπορούν να
κάνουν τις αναγκαίες επενδύσεις σε τεχνολογίες που προστατεύουν το περιβάλλον.
Η εμμονή των Πρασίνων υποχρέωσε τους Γερμανούς επιχειρηματίες να
αντιμετωπίσουν τη ρύπανση και άλλα προβλήματα πριν από άλλες χώρες.

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ «ΕΞΥΠΝΟΤΕΡΟ»

Πράγματι, σε μερικές περιπτώσεις, οι επιχειρηματίες ήταν εκείνοι που έδωσαν τη
δέουσα προσοχή στον τρόπο σκέψης των Πρασίνων και όχι το αντίστροφο. Δεν
μπορεί να περάσει απαρατήρητο πως όταν προτάθηκε να τριπλασιαστεί ο φόρος
κατανάλωσης βενζίνης, η Φολκσβάγκεν παρουσίασε το νέο της Λούπο, που έκαιγε
στα 125 χιλιόμετρα το γαλόνι. Από καθαρά οικονομική άποψη, όταν πια αυτή η
στάση θα έχει γενικευτεί, ο τριπλασιασμός του φόρου στη βενζίνη δεν θα είναι
ιδιαίτερο βάρος για τους καταναλωτές.

Στις ανεπτυγμένες βιομηχανικές κοινωνίες, πρέπει να συνειδητοποιήσει κανείς
πως το σλόγκαν «όσο μεγαλύτερο, τόσο καλύτερο» ανήκει πια στο παρελθόν. Το
σλόγκαν «εξυπνότερο» είναι προτιμότερο, στην αναζήτηση οικονομικότερων
καυσίμων και τεχνολογικά προηγμένων συστημάτων πλοήγησης.

Βέβαια, είναι αλήθεια ότι μερικές φορές η εμμονή των Πρασίνων στις επιδιώξεις
τους προκαλεί την αγανάκτηση των επιχειρηματιών. Όμως, αυτές οι αντιπαραθέσεις
είχαν ως αποτέλεσμα έναν αμοιβαίο σεβασμό. Ακόμη και οι πιο εξωφρενικές ιδέες
των Πρασίνων έχουν στο βάθος κάποια λογική.

Πριν από λίγον καιρό, ας πούμε, εκφράζοντας την ανησυχία του για τη σπατάλη
που γίνεται στα καύσιμα των αεροπλάνων, ένας Πράσινος πρότεινε να επιτρέπεται
να «πετούν» οι Γερμανοί στις διακοπές τους μόνο μία φορά στα πέντε χρόνια. Αν
και αποτελεί υπόδειγμα άκρατου παρεμβατισμού, η ιδέα δεν στερείται λογικής.
Από την άποψη της παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας, είναι γεγονός ότι οι Γερμανοί
το παρακάνουν στις διακοπές.

Για όσο ακόμη ο Φίσερ θα καθοδηγεί το κόμμα του στη σωστή κατεύθυνση, η
αντισυμβατική σκέψη των Πρασίνων θα προσφέρει ένα ανανεωτικό στοιχείο στη
γερμανική πολιτική.

Αντίθετα σε κάθε προσδοκία, οι Πράσινοι έκαναν ένα τόσο καλό ξεκίνημα στη νέα
κυβέρνηση, που υποχρέωσαν τον καγκελάριο Σρέντερ να αλλάξει τη δική του
στρατηγική. Συνεργάζεται μαζί τους για να θέσει υπό έλεγχο την αριστερή
πτέρυγα των Σοσιαλδημοκρατών, που αντιστέκεται στις μεταρρυθμίσεις.
Συνεργαζόμενος πιο στενά με τους Πράσινους, ο Σρέντερ μπορεί να προετοιμάσει
τη Γερμανία για τις αλλαγές που έχει ανάγκη.