ΔΡΟΜΟΙ

… που επέλεξε ο Νετανιάχου για την προεκλογική εκστρατεία του έχει ξεσηκώσει
τους Εβραίους του Ολοκαυτώματος: «Ένας ισχυρός άνδρας, για έναν ισχυρό λαό».
Μυρίζει ναζιστική προπαγάνδα. Θυμίζει Τρίτο Ράιχ. Ξυπνάει αισθήματα βίας,
επιθετικότητας, υπεροχής. Γεμίζει αποστροφή όσους «έζησαν» στα χιτλερικά
στρατόπεδα. Και το πιο επικίνδυνο: είναι προϊόν δημοσκόπησης που έδειξε ότι σε
πολλούς Ισραηλινούς αρέσει αυτή η «ρητορική της ισχύος», παρατηρεί ο Εβραίος
ιστορικός Ζέεφ Στέρνελ. Αυτό, άλλωστε, είναι το μυστικό της πολιτικής
επιτυχίας του Μπίμπι. Ξέρει να απευθύνεται στα πιο ταπεινά, τα πιο βίαια, τα
πιο αδιάλλακτα αισθήματα των ανθρώπων. Να αναμοχλεύει τα πιο σκοτεινά πάθη. Να
χειραγωγεί το παλιό κόμπλεξ των Εβραίων των γκέτο. Ίσως, πάλι, το προκλητικό
σλόγκαν να είναι απλώς ένας φτηνός λαϊκισμός, που, μολονότι θυμίζει, δεν έχει
καμιά σχέση με τον ναζισμό. Όμως, οι Εβραίοι ξέρουν κάτι παραπάνω γι’ αυτό.

… Ιταλική Δημοκρατία βαδίζει προς το τέλος της πριν καλά καλά προλάβει να
θάψει την πρώτη. Το δημοψήφισμα που θα καταργήσει το αναλογικό εκλογικό
σύστημα και θα αλλάξει τη λειτουργία των κομμάτων προκαλεί σύγχυση στην
Αριστερά και τη Δεξιά. Οι κομματικές ταυτότητες που «χάθηκαν» με την πτώση του
παλιού «καθεστώτος» δεν έχουν βρεθεί ακόμη. Πρόντι και Ντι Πιέτρο αναζητούν
έναν εναλλακτικό πολιτικό φορέα, γιατί πιστεύουν πως ο προϊών εκφυλισμός των
κομμάτων τα κάνει να μοιάζουν με ολιγαρχίες. Οι αναζητήσεις τους προκαλούν την
οργή του Ντ’ Αλέμα, του Κοσούτα και του Μπερτινότι, που είναι βέβαιοι πως
έχουν βρει τη «χαμένη ταυτότητα». Με την ίδια βεβαιότητα, ο Μπερλουσκόνι
καμαρώνει που η Φόρτσα Ιτάλια είναι, λέει, «το πρώτο μεταϊδεολογικό κόμμα».
Μόνο που θυμίζει κάπως τα παλιά, με τις γραμματείες του, τις προεδρίες του, τα
συμβούλιά του. Και την κομματική σχολή, που θα ιδρύσει τώρα ο Μπερλουσκόνι,
κατά τα πρότυπα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Του παλιού.

… σύμμαχος για όλους τους Γάλλους είναι ο Αστερίξ. Ο ανίκητος Γαλάτης, που
για σαράντα χρόνια κορόιδευε τον Ιούλιο Καίσαρα κάτω από τη μύτη του, περνάει
από το σχεδιαστήριο του καρτουνίστα στο κινηματογραφικό πλατό. Με αυτή την
ευκαιρία, κάποιοι Γάλλοι συγκρίνουν μοιραία την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με την
εισβολή των ρωμαϊκών λεγεώνων. Βέβαια, οι ακριβείς πολιτικές συμπάθειες του
Γαλάτη ήρωα παραμένουν κάπως ασαφείς. Κάτι που δίνει την ευκαιρία σε όλους να
τον διεκδικήσουν για τον εαυτό τους. Οι αριστεροί, βλέπουν τον λιλλιπούτειο
πολεμιστή σαν έναν ανατρεπτικό αγωνιστή για τα δίκαια των καταπιεσμένων, έναν
γενναίο που τα έβαλε με την αριστοκρατία της Ρώμης. Οι δεξιοί, τον θέλουν για
δικό τους, σαν έναν ανδρείο προστάτη των παραδοσιακών γαλατικών αξιών, που θα
είχε σίγουρα βαδίσει κατά των Βρυξελλών με ένα δόρυ. «Πολλοί Γάλλοι ζουν
σήμερα με το κόμπλεξ του Αστερίξ», διαπιστώνει ο Ζορζ-Μαρκ Μπεναμού,
διευθυντής του περιοδικού «Λ’ Εβενμάν». «Είτε είναι φόβος για την Ευρώπη, είτε
αγωνία για την παγκοσμιοποίηση, νιώθουν σαν να είναι το χωριό τους
περικυκλωμένο από τον εχθρό».

… των ανέργων, των αστέγων και των φτωχών από την Ευρώπη, τη Λατινική
Αμερική και δέκα αφρικανικές χώρες «βάδισαν» κατά του Νταβός. Εκπροσωπήθηκαν
στο Εναλλακτικό Νταβός, όπου κατήγγειλαν την ωμή διαπίστωση του Παγκόσμιου
Οικονομικού Φόρουμ πως η αναταραχή στις διεθνείς αγορές δεν είχε προβλεφθεί.
«Χιλιάδες αναλυτές ­ και χιλιάδες βιβλία ­ είχαν προβλέψει ότι αυτές οι
πολιτικές θα οδηγούσαν ακριβώς εκεί», είπε ο καθηγητής Σαμίρ Αμίν. «Η
αξιοπιστία των αυτόκλητων σωτήρων έχει ξεθυμάνει. Γιατί επιμένουν να
διαχειρίζονται ακόμη μια καταστροφή που προκάλεσαν οι ίδιοι;».