ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Το θέατρο ως νταβατζής

Αντιλαμβάνομαι την αγανάκτηση του φίλου Γιώργου Σαρηγιάννη, όπως την εξέφρασε
τις προάλλες σε άλλες στήλες· αναφέρομαι στην αισθητική και όχι ηθικολογική
του απέχθεια προς ένα συγκεκριμένο θέαμα που παρακολούθησε σε θέατρο της Αθήνας.

Το πρόβλημα όμως είναι γενικότερο και το συγκεκριμένο θέαμα (που άλλωστε είναι
το τέταρτο μέσα σ’ ένα χρόνο στο ίδιο ακριβώς επιχορηγούμενο πλουσιοπαρόχως
θέατρο) είναι ένα ενδεικτικό σύμπτωμα μιας διαδεδομένης πλέον μόδας που
βεβαίως και δεν έχει σχέση με το θέατρο αλλά όμως κάθε φασισμός, ιδεολογισμός
ή φανατισμός χρησιμοποιεί τη γοητεία του θεάτρου για να πλασάρει υποπροϊόντα ή
ιδεολογήματα ή χαπάκια ποικιλοτρόπων εθισμών.

Βρισκόμαστε εδώ και χρόνια μάρτυρες μιας μεθοδευμένης εμπορευματοποίησης του
σεξ. Η μόδα έρχεται από τους στερημένους, σεμνότυφους βόρειους προτεστάντες.
Εκεί πρώτα άνθησε το εμπόριο των διευκολυντικών εργαλείων της σεξουαλικής
φαντασίωσης. Γέμισαν οι μεγαλουπόλεις του Βορρά με σεξ-σοπ, με μαγαζάκια όπου
πωλούνται τα προϊόντα της σεξουαλικής βιομηχανίας. Ύστερα πλημμύρισαν τις
αγορές του με πορνοβίντεο. Λαοί με ηθικολογικές αλυσίδες, κουμπωμένοι,
ντρεσαρισμένοι, με απωθημένες ανοχές κατασκευασμένες από ξερακιανούς πάστορες
και συντηρητικές ηθικολογούσες κοινωνίες, όταν στα χρόνια μας βρήκαν την
ευκαιρία, λόγω γενικότερου απελευθερωτικού κλίματος, να βγάλουν τα απωθημένα
τους στη στράτα, ανίκανοι, μέσα στις φασκιές τους να χαρούν τη φύση τους,
ανίκανοι να αφήσουν την ερωτική τους όρεξη να πάρει τον φυσικό της δρόμο,
πιάνονται από τη βιομηχανική παραγωγή σεξουαλικών παραισθήσεων. Οι πιο έξυπνοι
από αυτούς πήραν το δισάκι τους και κατέβηκαν (μέσω της τουριστικής πάντα
βιομηχανίας) στον θερμό Νότο και έπεσαν με τα μούτρα σε μια ακόρεστη ερωτική
κραιπάλη, λες και προσπαθούσαν να εκδικηθούν αιώνων κλειδωμένες ζώνες
παρθενίας. Το εμπόριο του σεξ μιμήθηκε δουλικά το εμπόριο ναρκωτικών.
Δημιούργησε κυκλώματα, κατασκεύασε μηχανισμούς διανομής, εκπαίδευσε ντίλερ,
εκβίασε πεινασμένα σεξουαλικά βαποράκια. Πλημμύρισαν οι αγορές με δονητές, με
μαστίγια, με φουσκωτούς… ερωτικούς συντρόφους, με χάπια διέγερσης, με
ερωτικά φετίχ. Γέμισαν οι αγορές με «τσόντες».

Και ύστερα ήρθε η σειρά του θεάτρου. Γνωρίζουν οι έμποροι του τεχνητού σεξ πως
το θέατρο το χρησιμοποίησαν οι Ιησουίτες για να προπαγανδίσουν τον
καθολικισμό, οι φασίστες για να εξυμνήσουν τις ιδέες τους, οι κομμουνιστές για
να περάσουν τις γραμμές του κόμματος, οι δικτάτορες για να νουθετήσουν τους
σκλάβους, οι αποικιοκράτες για να γυαλίσουν τις αλυσίδες των ιθαγενών.

Το θέατρο (περισσότερο από τον κινηματογράφο) δημιουργεί ψευδαισθήσεις, αφού
μιμείται πράξεις με φορέα το ζωντανό σώμα των ηθοποιών. Έτσι γράφτηκαν στον
Βορρά, με την ψυχρή, προτεσταντική, πουριτανική παράδοση γύρω από το σεξ
ειδικά έργα από ικανούς συγγραφείς (πάντα οι προπαγάνδες και οι έμποροι ήξεραν
να πληρώνουν αδρά τούς τρωτούς στο χρήμα διανοούμενους και γραφειάδες),
γράφτηκαν λοιπόν έργα «μιμήσεις πορνείων». Συγγραφείς παραδομένοι στη γοητεία
του χρήματος προσέφεραν στους εμπόρους του σεξ έργα σεξουαλικής κραιπάλης, με
περίπλοκες ερωτικές συνευρέσεις, με βιασμούς, με πεοθηλασμούς, με κοπροφαγίες,
με αιδοιολειξίες, με «παρτούζες», με λεσβιακά όργια, με παιδεραστικές ορέξεις κ.λπ.

Μετέτρεψαν τον ιερό χώρο του Αισχύλου, του Σαίξπηρ, του Τσέχωφ, του Μπρεχτ σε
βιτρίνα του Άμστερνταμ. Σκέφτηκαν, γιατί δηλαδή θα πρέπει να ξοδεύει ο
τουρίστας τόσα χρήματα για να επισκεφθεί τις βιτρίνες με τις εκτεθειμένες
πόρνες στην Ολλανδία και με ένα προσιτό εισιτήριο να μην έχει το «μπουρδέλο»
στη γειτονιά του.

Και με ποιο άλλοθι!! Την τέχνη. Αντί τώρα ο πεινασμένος σεξουαλικά φαντάρος να
τρέχει στα υπόγεια με το κόκκινο φως, αντί ο υποσπαδίας, ο ανίκανος μεσόκοπος
να πληρώνουν για να βασανίσουν μια πόρνη, βρίσκονται πρόθυμοι «καλλιτέχνες»
ηθοποιοί να «ανεχθούν» τις ορέξεις των θεατών-πελατών έχοντας πιθανόν και την
ψευδαίσθηση πως προσφέρουν κοινωνικό λειτούργημα!

Οι έμποροι είναι πανούργοι. Σου λένε, «έλα να το γλεντήσεις, έλα να εκτονωθείς
και εγώ θα σου δώσω καλλιτεχνικό κάλυμμα. Στο θέατρο μπήκες, στον ναό της
τέχνης, θα δεις ανθρώπους με προβλήματα (πιθανόν σαν τα δικά σου) να αφήνουν
αχαλίνωτα τα πάθη τους και να λυτρώνονται».

Ναι, όσοι πάνε στα πορνο-θεάματα και μάλιστα πλούσια επιχορηγούμενων θεάτρων
έχουν άλλοθι· με ένα εισιτήριο αγοράζουν επίσημη κουλτούρα και μία διευκόλυνση
προς ακολασίαν, την οποίαν προσφέρουν καλλιτέχνες εν ονόματι του Στανισλάβσκι,
του Ολίβιε και των αγώνων προς επιβίωση της ένδοξης συντεχνίας των Ελλήνων Ηθοποιών.

Είναι πάντως απορίας άξιον πώς δεν έχουν ακόμη διαμαρτυρηθεί για αθέμιτο
ανταγωνισμό στο ΣΕΗ τα οργανωμένα σωματεία των ιεροδούλων και των τραβεστί!