ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παραλειπόμενα ενός ατυχήματος

ΧΘΕΣ που έβρεχε, είχα το πρώτο μου ατύχημα.

Ξαφνικά, έχασα τον έλεγχο, το τιμόνι έστριψε μόνο του, η ρόδα χτύπησε στο
κράσπεδο του πεζοδρομίου και ακούστηκε ο κρότος της σύγκρουσης.

Την ίδια στιγμή, δεν απέφυγα την κοινοτοπία και σκέφθηκα ότι θα δω τη ζωή μου
να περνάει μπροστά στα μάτια μου σαν κινηματογραφική ταινία. Μια αστραπή και
ένα πυκνό μοντάζ ­ το πιο καίριο της ζωής που έζησα.

Έχω ακούσει να λέγεται αυτό τόσες πολλές φορές, έχω δει τόσες πολλές ταινίες
να προβάλλουν σε φλας μπακ ιστορίες μιας ζωής την ώρα του ατυχήματος, ώστε
είχα την αιφνίδια επίγνωση ότι θα γινόμουν ο θεατής μου.

Δεν είχα καμία αμφιβολία, ότι κάτι σοβαρό θα επέλθει.

Αφέθηκα σε μια μοιραία αδυναμία και περίμενα να τσαλαπατηθώ τη στιγμή που θα
έβλεπα την «ταινία» μου.

Τίποτα!

Μόνον αναμονή.

Όσο μαζευόταν ο κόσμος γύρω μου, ένιωθα ντροπή.

Όπως τότε, που ήμουν παιδί κι έπεφτα κι έρχονταν να με σηκώσουν κι έφευγα
βιαστική, σαλιώνοντας κρυφά τα πληγωμένα μου γόνατα.

Ότι έπαθα εξάρθρωση της δεξιάς ωμοπλάτης, το έμαθα αργότερα.

Από τότε, κάνω μόνον ωραίες σκέψεις ­ αφού δεν είχα υποπτευθεί πόσο αβάσταχτη
είναι η στιγμή που θ’ αντιμετωπίσεις το μάταιο του κόσμου.

Καμιά φορά, μέσα από τους εφιάλτες μου βρίσκω κάτι από τον παλιό εαυτό μου.
Τότε που γιάτρευα μόνη μου τα γρατσουνισμένα γόνατα, για να μην καθυστερήσω
από το παιχνίδι.