Δεν πρόκειται για την εκπαίδευση

1 Οι «καταλήψεις», το «συνδικαλιστικό» κίνημα των καθηγητών και η
κοινωνική αναταραχή που «πέτυχαν» οι «αγωνιστές» έχουν αποκαλυφτεί και ως προς
το ουσιαστικό τους περιεχόμενο. Συνοψίζω την εν τω μεταξύ συνειδητοποιημένη εικόνα:

α) Η μεταρρύθμιση, δηλαδή ο εκσυγχρονισμός του εκπαιδευτικού συστήματος,
αξιώνει ποιοτική αναβάθμιση στο σχολείο. Από σύστημα παροχής γνώσεων
μεταβάλλεται σε σύστημα παροχής γνώσης. Κατά τούτο είναι βήμα ιστορικό.

β) Οι αναγκαίες για τη μεταρρύθμιση μεταβολές είναι επώδυνες: κατάργηση
επετηρίδας, αξιολόγηση διδασκόντων, μειωμένη δυνατότητα εμπορίας ιδιαίτερων
μαθημάτων, και άλλα «δεινά».

γ) Η μειοψηφία των καθηγητών εκδικείται, χρησιμοποιώντας τη «μαχόμενη»
μειοψηφία των μαθητών με όσα τραγελαφικά, τραγικά, αντιδημοκρατικά και
αντιεκπαιδευτικά αποτελέσματα ζήσαμε και ζούμε.

2 Ποια είναι η πολιτευματική σημασία αυτών που συμβαίνουν:

α) Κατά παράβαση της δημοκρατικής αρχής εμποδίζεται η εκτελεστική εξουσία να
επιτελέσει το συνταγματικό της έργο, δηλαδή να εφαρμόσει τους νόμους που
ψήφισε η λαϊκή αντιπροσωπεία.

β) Του δημοκρατικά κρίσιμου θεμελιώδους δικαιώματος της συνάθροισης δεν
γίνεται χρήση αλλά κατάχρηση.

Σύμφωνα με πάγια αντίληψη στην επιστήμη, κατάχρηση (συνταγματικού) δικαιώματος
υπάρχει, όταν χρησιμοποιείται για σκοπούς ξένους προς εκείνους χάριν των
οποίων θεσπίστηκε. Αυτό συμβαίνει και εδώ: το δικαίωμα της συνάθροισης, είναι
δικαίωμα κάθε μειοψηφίας να διαμαρτύρεται, ποτέ όμως δικαίωμα να καταλύει τις
δημοκρατικές διαδικασίες, ή δικαίωμα να παρεμποδίζει τους άλλους πολίτες να
ασκούν και εκείνοι τα δικαιώματά τους (να πηγαίνουν στη δουλειά τους, να μη
ζημιώνονται, να μην ξυλοκοπούνται κοκ).

3 Η πολιτική, που είναι το οξυγόνο της δημοκρατικής πολιτείας
υπό τον όρο του δημόσιου χαρακτήρα της και του τελικού της προσανατολισμού
προς το γενικό συμφέρον, κατάντησε ιδιωτική και στρέφεται ασύστολα κατά του
γενικού συμφέροντος.

α) Ιδιωτική έγινε, διότι με τις «κινητοποιήσεις» (έτσι ονομάζονται τώρα οι
ασχημίες) οι καθηγητές εκδικούνται την κυβέρνηση διά των μαθητών, για την
κατάργηση της επετηρίδας και τη δοκιμασία της αξιολόγησης.

β) Αλλά και το γενικό συμφέρον είναι ανύπαρκτο στο σκεπτικό των «δασκάλων»
(!!!) που χρησιμοποιούν τους μαθητές. Δεν πρόκειται για την αναβάθμιση της
παιδείας.

Πρόκειται, αντιθέτως, για τη ματαίωση της αναβάθμισης και την υπεράσπιση ενός
συστήματος που επιτρέπει στον καθηγητή και να λειτουργεί, άνευ κόπου, στο
σύστημα της αποστήθισης αλλά και να εκμεταλλεύεται σε επίπεδο «ιδιαιτέρων
μαθημάτων» τους μαθητές (δηλαδή τους γονείς).

4 Η δημοκρατική μας πολιτεία δεν βρίσκεται για πρώτη φορά
μπροστά σε συστηματικές προσπάθειες φθοράς της. Το δίλημμά της είναι
συνυφασμένο με τις συναρπαστικές αδυναμίες της Δημοκρατίας! Η μειοψηφία των
συντεχνιών μπορούν (τονίζω: δεν δικαιούνται, απλώς μπορούν) να παραβιάζουν τις
αρχές του πολιτεύματος. Αντιθέτως, η δημοκρατική πολιτεία άλλοτε δεν
δικαιούται (νομικά) και άλλοτε δεν μπορεί (πολιτικά) να απαντάει με τα ίδια
μέσα καταστολής της βίας.

5 Τι μένει τότε να γίνει; Μα αυτό ακριβώς που ως σήμερα έγινε! Ο
υπουργός και όλη η κυβέρνηση δεν κατέφυγαν στα μέσα της καταστολής. Η πολιτεία
έδειξε ψυχραιμία και υπομονή, χωρίς να μετρήσει το πολιτικό κόστος της
ταλαιπωρίας των πολιτών. Και όμως, έτσι πέτυχε τη μεγαλύτερη δυνατή κύρωση
κατά των αντιδημοκρατικών ασχημιών. Η δημοκρατική μας πολιτεία στηρίχτηκε στην
κοινή της γνώμη. Στην αρχή, η κοινή αυτή γνώμη διαμορφώθηκε από τα ΜΜΕ,
γρήγορα όμως αυτονομήθηκε. Είδε προσεκτικά, άκουσε, αγανάκτησε και αηδίασε.
Αυτή η κοινή αγανάκτηση και αηδία είναι πολύ καλό μήνυμα.

6 Κι ας μην ξεχνάμε: Η μεγάλη διαφορά της δημοκρατικής πολιτείας
από τη δικτατορία και το αστυνομικό κράτος, είναι ότι η πρώτη οφείλει να
δέχεται τους εσωτερικούς της εχθρούς, ενώ το δεύτερο τους εξοντώνει.

Υ.Γ. Και μια γλωσσική παρατήρηση: Ο όρος «κατάληψη» χρησιμοποιήθηκε τον
Φεβρουάριο του 1973 από τους νέους που επί δικτατορίας ­ δηλαδή όχι εκ του
ασφαλούς και όχι με το αζημίωτο ­ είχαν καταλάβει τη Νομική Αθηνών. Ε! Όχι και
τέτοιοι συνειρμοί!