ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν έχω απαντήσεις

«ΛΟΙΠΟΝ, πες μου, εξυπνούλα μου». Χαμογελώ, παίρνω την έκφραση της μητρικής
κατανόησης που μου απευθύνεται ωσάν στην «κολλητή» της, «πας να κερδίσεις
χρόνο, να σκεφτείς», επιμένει με τρυφερό σαρκασμό, ξαναχαμογελώ, ξέρω το
παιχνίδι. «Βλέπεις; Κολλάς και θέλεις και να με ταπώσεις», προκαλεί
ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής. Αν την ακολουθήσω, θα καταλήξουμε η κάθε μια
στο «ταμπούρι» της ­ εκείνη στο δωμάτιό της με το ασύρματο ανά χείρας, εγώ στο
δικό μου με τις εφημερίδες, το βιβλιομάνι και την καταπιεσμένη φούρκα. Στην
αρχή σήκωσε την παντιέρα με τα καινούργια. «Όλη την ώρα εξετάσεις θα δίνουμε;
Τι περιμένουν από μας, δηλαδή, να πατηθούμε κάτω;». Άκουγα στωικά τα
ξεσπάσματα, επαναλάμβανα μονότονα «είμαι εδώ, κοντά σου», έβλεπα το βρασμό και
την αγωνία να φουσκώνουν στην ψυχούλα της, που λαχταρούσε άλλα, χαρές της
εφηβείας και ανεμελιά. Ό, τι με φώτιζε η στιγμή, έλεγα. Και όταν καμιά
σιγουριά δεν είχα, πάλι το δήλωνα, χωρίς ντροπή. Για πόσα πράγματα, άλλωστε,
είμαι σίγουρη; Μόνον για την επιθυμία μου τα παιδιά μου να είναι γερά, ζωηρά,
ανήσυχα και χαρούμενα, ξέροντας πως η ζωή δεν έχει πολλές ισιάδες, ούτε και
αξίζει να την περνάς άβρεχτος. «Λοιπόν, πες μου, εξυπνούλα μου». Η «εξυπνούλα
της» μαζεύει κουράγιο και απαντά «είναι η δική σου ώρα να κρίνεις και ν’
αποφασίσεις». Ανοίγει τα βιβλία της και μιλάει με το «τετραπλευράκι» της
Γεωμετρίας. Ύστερα σηκώνεται, ψάχνει στη βιβλιοθήκη, ξεφυλλίζει το «Δικαίωμα
να είσαι παιδί». Λίγο αργότερα τα μάτια της δακρύζουν από τα δακρυγόνα που
βγαίνουν από την τηλεόραση, μικρές κραυγές πόνου ακούγονται καθώς παρακολουθεί
την εκτόξευση μολότοφ και το κυνήγι με περαστικούς. Το σχολειό της είναι
ιδιωτικό, προχθές έφερε τους βαθμούς τετραμήνου, καλούς βαθμούς που όμως θα
‘θελε να ‘ναι καλύτεροι. «Είναι η δική σου ώρα», της ξαναλέω, «εσύ
αποφασίζεις». «Καλά, καλά, εξυπνούλα μου», απαντά, και με κόπο κρατιέμαι να
μην την αγκαλιάσω σφιχτά – σφιχτά, ζητώντας της να με παρηγορήσει.