ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι ελιές και η Αλκυόνη

ΛΕΣ ΚΑΙ ήταν όλα προγραμματισμένα. Η ολοκλήρωση του μαζέματος της ελιάς και το
ξεκίνημα της δουλειάς στα ελαιοτριβεία όλης της χώρας συνέπεσαν φέτος με τις
αλκυονίδες ημέρες. Πολλά από τα χωριά που είναι σχεδόν ερημωμένα τον υπόλοιπο
χρόνο έζησαν σκηνές από άλλες εποχές.

Δεν ήταν μόνον οι μικρές φωτιές που έκαιγαν εδώ κι εκεί ­ «φωτιά» φωνάξαμε
έντρομα τις πρώτες φορές τα ανυποψίαστα παιδιά της πόλης, για να δεχθούμε τα
χαμόγελα των ντόπιων και την καθησυχαστική διαβεβαίωση ότι «απλώς καίνε τις
κλάρες από τις ελιές». Ήταν που οι πλατείες γέμισαν πάλι νέους, στα καφενεία
οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν, ο καιρός έδωσε την ευκαιρία να γίνουν και
κάποια μερεμέτια στα σπίτια που ήταν κλειστά επί μήνες.

Η κυρία Τιτίκα σ’ ένα χωριό σκαρφαλωμένο στον Ταΰγετο κοιτούσε γύρω της με
καμάρι: «Κάπως έτσι ήταν η ζωή τα παλιότερα χρόνια». Τα πιτσιρίκια μακριά από
την τρέλα των αυτοκινήτων έκαναν εκ νέου γνωριμίες με ζώα και φυτά. Μέχρι και
τα νεκροταφεία άλλαξαν όψη, τα μάρμαρα καθαρίστηκαν, τα καντήλια άναψαν. Την
ζωή μας την περνάμε αλλού, στον μεγάλο ύπνο όμως αποζητούμε την πατρογονική γη.

Οι ελιές φέτος συνόδευσαν την έλευση της Αλκυόνης, της κόρης του Αιόλου που
την τιμώρησε ο Δίας για την καυχησιά της μεταμορφώνοντάς την σε ψαροπούλι.
Ήρθε πάλι να γεννήσει αυτές τις ημέρες στους γιαλούς και έφερε πίσω στα
ερημωμένα χωριά μας, έστω και για λίγο, την ζωή. Οι ελιές μπορεί να μαζεύονται
πια και με πιο σύγχρονα μέσα, όμως ο απόηχος αυτής της εποχής έρχεται μέσα από
τους αιώνες. Και να που φέτος, οι ελιές και η Αλκυόνη συναντήθηκαν…