Η πιο ανοιχτή ψαλίδα

Τις μεγαλύτερες εισοδηματικές ανισότητες μαζί με την Πορτογαλία, έχει η
χώρα μας στο σύνολο των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΣΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ αυτό οδηγείται επιστημονική μελέτη τού ΙΝΕ-ΓΣΕΕ (κ. Ηλίας
Ιωακείμογλου), η οποία βασίστηκε σε στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η έρευνα δείχνει ότι η Ελλάδα μαζί με την Πορτογαλία έχει τη μεγαλύτερη ψαλίδα
στα εισοδήματα.

Στον δείκτη εισοδηματικών ανισοτήτων της Eurostat συγκρίνεται το εισόδημα των
20% πλουσιότερων πολιτών μιας χώρας με το εισόδημα των 20% πιο φτωχών.

ΒΟΡΡΑΣ – ΝΟΤΟΣ

Τα στοιχεία δείχνουν ότι υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός των χωρών-μελών της
Ε.Ε. μεταξύ Βορείων και Νοτίων: ο δείκτης λαμβάνει τη μέγιστη τιμή του στην
Πορτογαλία, την Ελλάδα και την Ισπανία και τη μικρότερη τιμή του στη Δανία και
την Ολλανδία. Στην Πορτογαλία, το εισόδημα των 20% πλουσιότερων κατοίκων είναι
7,1 φορές μεγαλύτερο από το εισόδημα των 20% πιο φτωχών, ενώ το αντίστοιχο
μέγεθος στη Δανία είναι μόλις 3,1. Ο δείκτης ανέρχεται σε 5,3 κατά μέσον όρο
για τις χώρες της Ε.Ε.

Όπως τονίζεται στη μελέτη, η ανισότητα των εισοδημάτων εμφανίζει ισχυρή
συσχέτιση με το ωριαίο κόστος εργασίας κάθε χώρας. Οι χώρες με το χαμηλότερο
κόστος εργασίας παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες ανισότητες και αντιστρόφως:
προφανώς η πολιτική των χαμηλών μισθών επιδεινώνει την άνιση κατανομή του
προϊόντος.

Το ωριαίο κόστος εργασίας στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. κυμαίνεται σημαντικά
ανάλογα με τη χώρα.

Η ομάδα χωρών χαμηλού κόστους εργασίας αποτελείται από την Πορτογαλία, την
Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιρλανδία και τη Βρετανία. Εκτός της Πορτογαλίας, που
διατηρεί τη φθηνότερη εργασία μεταξύ των 15 χωρών-μελών (24,8 με μέσο όρο Ε.Ε.
– 100) και της Ελλάδας (41,6), οι άλλες τρεις χώρες έχουν ωριαίο κόστος
εργασίας, το οποίο ανέρχεται περίπου σε 60-65% του μέσου κοινοτικού όρου.

ΚΟΣΤΟΣ – ΕΙΣΟΔΗΜΑ

Όλα αυτά δείχνουν ότι υπάρχει σαφέστατη αρνητική συσχέτιση μεταξύ του χαμηλού
ωριαίου κόστους εργασίας και των εισοδηματικών ανισοτήτων. Γιατί αυτό που
εμφανίζεται ως κόστος εργασίας για τις επιχειρήσεις, αποτελεί εισόδημα για
τους μισθωτούς.

Επομένως, τονίζεται στη μελέτη, μια πολιτική που επιδιώκει τη μείωση του
κόστους εργασίας μέσω χαμηλών μισθών, εμφανίζεται ως αντιφατική με τις
προσπάθειες για μείωση των εισοδηματικών ανισοτήτων.