ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Σόου τάιμ», συνάδελφοι

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ των ηθοποιών που δίνουν παράσταση στο θέατρο το ίδιο βράδυ που η
καρδιά τους έχει γεμίσει θλίψη και ταραχή και πόνο από το γεγονός της βαριάς
αρρώστιας αγαπημένου προσώπου ­ το χειρότερο, απώλειας. Ο θεατής περιμένει,
παρακολουθεί ανύποπτος, χειροκροτεί ή σχολιάζει την «απόδοσή» τους σ’ εκείνη
την παράσταση. Είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν θα μάθει ποτέ τι συνέβη. Όπως και
σε άλλους που συνεχίζουν την «παράσταση» ­ κάποιοι είναι ανάμεσά μας, σε τούτο
το επάγγελμα που δίνει δημοσιότητα σε όλα ­ «σόου τάιμ», γράφουμε, τα ρολά
κατεβαίνουν, έξω τα προσωπικά, ακόμη και όταν μοιάζει να εκτίθενται σε μια
στήλη όπως αυτή, προσωπική, εξομολογητική, καμιά φορά και «θεραπευτική» για
τις ταπεινές θεραπαινίδες της που χαμογελούν από το καρεδάκι της φωτογραφίας
τους στον αναγνώστη.

Δευτεριάτικος «Πρώτος Ενικός» κυλάει από την Καστοριά με την παγωμένη λίμνη
της και τα φλεγόμενα καρναβαλίστικα «Ραγκουτσάρια» των Φώτων. Κατεβαίνει από
το κατάλευκο Νυμφαίο και τη γαλήνια ακινησία των Πρεσπών, διασχίζει τις
πλαγιές ανάμεσα σε Γράμμο και Βίτσι και κοντοστέκεται στο ακριτικό Νεστόριο
για να στοχαστεί όσα δεν έζησε και τόσα που δεν λησμονούνται, συναντά ένα και
μοναδικό παιδί στα λασπωμένα δρομάκια του Αγίου Αχιλλείου, αφήνει τη ματιά να
αγκαλιάζει τις χιονισμένες κορυφογραμμές, τα φουγάρα της Πτολεμαΐδας φυτρώνουν
σαν τερατώδη στόμια πυρηνικού πεδίου, μάταια ο Νικόλας περίμενε να δει τον
Ντιουκ, οι μόνες ξύπνιες αρκούδες ήταν ο Γιωργάκης και η Ρηνούλα, τρώω τον
υπέροχο μπακλαβά στο ζεστό σπιτικό της κυρίας Ελένης και του κυρίου Λεωνίδα,
χαίρομαι τον Μάκη, τον φίλο των φοιτητικών χρόνων που έμεινε… «στρατιωτικό
λάφυρο» στην Καστοριά κι έκανε μια δεμένη οικογένεια, φωνάζω «μπράβο» στα
παιδιά που βούτηξαν το Σταυρό στη λίμνη και φεύγω με την παρέα των φίλων
ανύποπτη, όπως οι θεατές, για όσα η μέρα έκρυβε.