[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΠΕΤΕΙΟΣ του Πολυτεχνείου, πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Στα γραφεία της
κομματικής νεολαίας όπου ­ όχι κατά τύχη ­ βρίσκομαι, γίνονται οι τελευταίες
ετοιμασίες για την πορεία. Πανό, ντουντούκες, αφίσες και φοιτητές με κάτι
άσπρα κουτιά ­ σαν φορητές καλποδόχοι ­ που θα χρησιμοποιηθούν αργότερα, στη
διαδήλωση, «για την οικονομική ενίσχυση της ΕΦΕΕ». Είναι η εποχή που οι μνήμες
είναι νωπές, το κύρος των φοιτητών μεγάλο και δεν υπήρχε κανείς που δεν θα
έβαζε το χέρι στην τσέπη για να συμπαρασταθεί στον «αγώνα» τους. Τότε δεν μου
είχε φανεί τίποτα το παράξενο. Χρόνια μετά όμως, όταν πια είχα διαρρήξει για
καλά τις σχέσεις μου με κάθε κομματικό χώρο, η σκηνή κάπως σαν έκλαμψη
επανήλθε στο μυαλό μου. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι βέβαια ο έρανος για την
ΕΦΕΕ μόνο στην ΕΦΕΕ δεν πήγαινε. Κάποιους μήνες αργότερα μετείχα σε «εξόρμηση»
για να πουλήσουμε το περιοδικό της νεολαίας. Επειδή μάλιστα ήταν καλοκαίρι, η
«καθοδήγηση» είπε να πάμε στις πλαζ. Ούτε μπορώ να θυμηθώ πώς και γιατί, ήξερα
ότι σε τουριστικούς και αρχαιολογικούς χώρους αυτό απαγορευόταν αυστηρά, το
επεσήμανα λοιπόν στον «γραμματέα» της Αθήνας. «Τόσο το καλύτερο. Θα σας
συλλάβουν και θα κάνουμε φασαρία», εισέπραξα την απάντηση. Ούτε του πέρασε από
το μυαλό ότι μπορούσα να μην είχα καμία όρεξη να περάσω κάποιες ώρες στο
αστυνομικό τμήμα. Σήμερα πια βλέπω καθαρά ότι και τα δύο αυτά περιστατικά
έχουν μια κοινή αφετηρία: τον κυνισμό. Μιλώντας με φίλους που ήμασταν μαζί σε
κομματικές νεολαίες, όλοι μα όλοι θεωρούν ότι ήταν μια από τις καλύτερες
εποχές της ζωής τους. Κι όλοι πιστεύουν ότι κέρδισαν από αυτή τους τη θητεία.
Ίσως να οφείλεται σ’ αυτή την τόσο ανθρώπινη τάση να εξωραΐζουμε το παρελθόν
μας. Γιατί έχω πια την εντύπωση ότι οι κομματικές νεολαίες έπαιρναν νέους που
πίστευαν στην ουτοπία για να τους μάθουν ­ απλώς ­ ότι ο σκοπός αγιάζει τα
μέσα. Το σκεφτόμουνα ξανά προχθές βλέποντας τη φωτογραφία του «καθηγητή» που
κολλούσε αφίσες στο σχολείο υπέρ των μαθητικών καταλήψεων. Σκεφτόμουνα ότι
έχει φτάσει να καταστρέφει τον θεσμό που υποτίθεται ότι στηρίζει μόνο και μόνο
για να πετύχει ο «αγώνας» του. Σκεφτόμουνα ότι ανήκει κι αυτός στη χαμένη
γενιά της μεταπολίτευσης.

Κι αυτό δεν υπάρχει κανενός είδους μεταρρύθμιση που μπορεί να το αλλάξει…