ΣΗΜΑΤΑ

… τόσο δύσκολη η μοίρα των εντύπων της αριστεράς; Το συζητούν πολύ τελευταία
στην Αγγλία. Η εφημερίδα «Ιντηπέντεντ» παραπαίει. Η «Ιντηπέντεντ ον Σάνταιυ»
βουλιάζει. Ο «Ομπσέρβερ» αιμορραγεί. Το περιοδικό «Νιου Στέητσμαν», άλλοτε
διαμάντι της αριστερής πολιτικής κουλτούρας, φυτοζωεί. Παντού παθητικό. Μόνη
εξαίρεση η «Γκάρντιαν»…. Μια κακοδαιμονία, λοιπόν, μια μιζέρια. Και όχι με
Θάτσερ ή Μέητζορ, αλλά επί Εργατικών: Η Αγγλία ψηφίζει αριστερά και
εγκαταλείπει τα αριστερά έντυπα. Είναι μήπως μοιραίο, όταν η αριστερά (μια
εκδοχή της έστω) γίνεται κυβέρνηση, να μαραίνεται ο Τύπος της;

… βέβαια συμβαίνει και με τη δεξιά. Μόλις γίνει καθεστώς, οι εφημερίδες της
απορρυθμίζονται. Αλλά αυτές, υποτίθεται, δεν έχουν την ιδεολογική ή πνευματική
αποστολικότητα των αριστερών φύλλων. Η αλήθεια είναι ότι ο Τύπος αξιώνεται
κρίνοντας ­ και πόσο να κρίνεις όταν κυβερνούν οι «δικοί σου», αυτοί που τόσον
καιρό υμνούσες; Φυσικά, ορισμένα έντυπα από τα νεωστί συμπολιτευόμενα βρίσκουν
μια διέξοδο καταλήγοντας να κριτικάρουν «πλευρές» των δικών τους. Είναι όμως
ακροβασία. Και ο αναγνώστης στις μέρες μας έχει πονηρέψει. Η θέση των
μαχητικών εντύπων που βρίσκονται ξαφνικά στη συμπολίτευση θυμίζει το αισώπειο
«ου συ με λοιδορείς αλλ’ ο τόπος». Είναι όμως και κάτι άλλο, σημειώνει στους
«Σάνταιυ Τάιμς» ο (αριστερός) αρθρογράφος Ρόμπερτ Χάρρις. «Θα ‘λεγε κανείς πως
η δική μας παράταξη δεν κάνει για μπίζνες. Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι ο μόνος
γνωστός και ρεαλιστικός τρόπος για να βγαίνει χωρίς αγωνία ένα έντυπο είναι να
έχει διαφημίσεις. Η αριστερά δυσκολεύεται να το παραδεχτεί, θεωρεί άτοπο να
κυνηγά τις διαφημιστικές εταιρίες για καταχωρήσεις».

… οι αριστεροί και απορρυπαντικά χρησιμοποιούν και διακοπές πηγαίνουν και
ωραία κουστούμια φορούν. Η υποκριτική, λαϊκίστικη μεταχείριση από τον αριστερό
Τύπο (όχι όλον βέβαια) κάθε δραστηριότητας ή ιδέας που αναφέρεται στο
«κεφάλαιο», στις επιχειρήσεις, έχει μοιραία τις επιπτώσεις της, λέει ο
αρθρογράφος. Οι αριστεροί δημοσιογράφοι έχουν πάντοτε τον φόβο μήπως τους
συνδέσει το κοινό με ορισμένα ­ αντιπαθέστατα ομολογουμένως ­ τερτίπια της
δεξιάς. Αλλά αυτός ο φόβος είναι χάντικαπ. «Προσωπικά ­ γράφει ο Χάρρις ­
βρίσκω τους αριστερούς πολιτικούς πολύ συμπαθέστερους από τους αριστερούς
δημοσιογράφους». Ύστερα, παρατηρεί ο αρθρογράφος, είναι και οι λάθος αγώνες. Η
σύγχρονη αριστερά βρίσκεται δέσμια, συχνά, των έμμονων ιδεών της. Και, μέσα σ’
όλα, πλάι στους πολιτικά ορθούς έχουμε τώρα και τους οικολογικά ορθούς.

… στα μάτια τους οι αναγνώστες του «Νιου Στέητσμαν» όταν είδαν το τελευταίο
χριστουγεννιάτικο τεύχος του, αφιερωμένο στο πιο επίκαιρο θέμα αλλά με τον πιο
άκαιρο τρόπο. Ο τίτλος καλούσε τους συνειδητούς αριστερούς να αντισταθούν στις
σειρήνες της κατανάλωσης: «Κάτω η τυραννία των παιχνιδιών!». Μα, είναι
δυνατόν; Πάνω που όλοι ετοιμάζονταν για τα μαγαζιά, ν’ αγοράσουν στα παιδάκια
τους κάτι χαρούμενο, κάτι μαγικό, πάνω που η προσδοκία μιας πρόχειρης μάλιστα,
εφήμερης, ευτυχίας γέμιζε τις καρδιές, να έρχεται συνοφρυωμένο, βαρύγδουπο το
επιτελείο του «συνειδητού» αυτού περιοδικού για να υψώσει ταμπού; Τα μόνα
πράγματα που μπορούσαν να συμβούν στο παιδί από τα παιχνίδια, βεβαίωνε το
ρεπορτάζ, ήταν να κοπεί, να καεί, να πνιγεί, να μολυνθεί και να πάθει
λευχαιμία. Ε, ναι, ήταν κάπως άκαιρο…