ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Σχολές γονέων

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Η Μ. Καραδήμα Καραλή, Σωζοπόλεως 44, Αθήνα, γράφει:
«Θέλω να σας γράψω για τη νεολαία μας. Ο Αρχιεπίσκοπος ενδιαφέρεται γι’ αυτό
το θέμα και καλά κάνει. Νομίζω πως είναι ένα θέμα σοβαρό και πολύπλοκο. Είναι
όμως αργά για τους εφήβους μας γιατί ήδη από το οικογενειακό κυρίως περιβάλλον
τους έχουν σχηματίσει το πρόγραμμα ζωής τους. Το παιδί από τη στιγμή που
γεννιέται, λέει η Παιδαγωγική, δημιουργεί την προσωπικότητά του, σε γενικές
γραμμές μέχρι τα 6 του χρόνια. Γεννιέται με σώμα, πνεύμα και ψυχή, και, όπως
το σώμα για να αναπτυχθεί θέλει τροφή και επιμέλεια από το οικογενειακό του
περιβάλλον, έτσι και η ψυχή. Ό, τι ακούει, ό,τι βλέπει το νήπιο βάζει
σφραγίδες στην ψυχή του. Η διαδικασία αυτή τελειώνει στην κρίσιμη ηλικία της
εφηβείας. Εκεί, λοιπόν, στην οικογένεια, πρέπει η κοινωνία μας να δώσει μεγάλη
σημασία. Πρέπει να το παραδεχθούμε πως ο θεσμός της οικογένειάς μας νοσεί, στη
δίνη αυτή βρίσκονται γονείς και παιδιά.

Γιατί η αγωγή των παιδιών μας δεν είναι ένα άγραφο χαρτί όπου μπορούμε να
γράψουμε ό,τι θέλουμε. Η όποια αγωγή δίνεται, σημαδεύει ανεξίτηλα το άτομο ­
το παιδί. Όταν ανακαλύψουμε πως αποτύχαμε, είναι πολύ αργά.

Η σοβαρότερη προϋπόθεση καλής αγωγής είναι η αρμονική συμβίωση των γονιών και
οι γνώσεις που έχουν για το θέμα αυτό. Η αγωγή των παιδιών είναι τέχνη, είναι
μια δύσκολη και μακρόχρονη προσπάθεια που προϋποθέτει περισυλλογή, υπομονή,
ενδιαφέρον, ενθάρρυνση από τους ιερείς, γονείς και δασκάλους, προσόντα που
πρέπει να διαθέτει το περιβάλλον του παιδιού, μαζί με το καλό παράδειγμα.

Παλαιότερα τα πράγματα ήταν πιο εύκολα· η δομή της οικογένειας, τα ήθη, τα
έθιμα κρατούσαν ολόκληρες δεκαετίες, σήμερα η αλματώδης εξέλιξη της
τεχνολογίας, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ο τουρισμός έφεραν τους λαούς πολύ
κοντά, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αλλεπάλληλα τεράστια κοινωνικά κύματα
που στο κέντρο της δίνης είναι γονείς και παιδιά. Τι πρέπει να κάνει, λοιπόν,
η Εκκλησία και η Πολιτεία; Κατά την ταπεινήν μου γνώμη δύο είναι οι βασικές
ανάγκες: 1) οι ιερείς που λειτουργούν να είναι μορφωμένοι, ιδίως εκείνοι που
υπηρετούν σε χωριά και 2) να ιδρυθούν σχολές γονέων στις μεγάλες πόλεις και η
φοίτηση των μελλονύμφων να είναι υποχρεωτική».