ΡΙΠΕΣ «Μοίρα»…

ΩΣΑΝ από τραγική ειρωνεία συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες…

ΝΑ έρχονται μαντάτα θλιβερά για καταφρονεμένους που ωστόσο ελπίζουν…

ΟΠΩΣ οι λαθρομετανάστες της παραμονής του νέου χρόνου από το Ιράκ και
άλλες χώρες της Ασίας που βρέθηκαν στα παγωμένα νερά του Αιγαίου…

ΚΑΙ αντί να πατήσουν στη «Γη της επαγγελίας» ­ όπως γι’ αυτούς ήταν η
χώρα μας ­, ναυάγησαν με το σκάφος δουλεμπόρων έξω από τη Νίσυρο.

ΚΑΙ άλλοι πνίγηκαν, άλλοι αγνοούνται και άλλοι ­ οι «τυχεροί»… ­
Πρωτοχρονιά έκαναν στο Λιμεναρχείο της Κω, όπου μεταφέρθηκαν…

ΘΥΜΑΤΑ της μοίρας που δεν γνωρίζει έλεος παρά μονάχα ξόρκια…

ΑΠΟ τους τάχατες ευαίσθητους ηγέτες ισχυρών χωρών και τους απανταχού
ευημερούντες και εορτάζοντες.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρονιά του αιώνα και της χιλιετίας…

ΠΕΝΗΝΤΑ χρόνια από την υπογραφή της Οικουμενικής Διακήρυξης του ΟΗΕ για
τα Ανθρώπινα Δικαιώματα…

ΤΟ δουλεμπόριο, η πείνα και η κοινωνική εξαθλίωση παραμένουν δεινά ανεξόρκιστα…

ΤΑ ευχολόγια – περισσεύουν και μοιάζουν τόσο υποκριτικά…

ΟΣΟ και η αλληλεγγύη που σπεύδουν να επιδείξουν οι ισχυροί «κατόπιν εορτής»…

ΠΡΟΣ ανακούφιση δεινών που ­ και όταν οι ίδιοι δεν τα προκαλούν ­ χρέος
έχουν και μέσα διαθέτουν αν μη τι άλλο να τα περιορίσουν.

ΤΕΤΟΙΑ ημέρα, τέτοια λόγια;

ΜΑ ποια άλλα αρμόζουν μπροστά στον καταιγισμό των ευχών…

ΓΙΑ ειρήνη, πρόοδο και ευημερία…

ΟΤΑΝ ο ανθρώπινος πόνος διατηρεί τη μερίδα του λέοντος στον πλανήτη…