ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Στιβαροί, αλλά ανθρώπινοι

Επιτέλους, βρέθηκε ο ένοχος: είναι ο Μπερνάρ Τυτιέν, εμπνευστής της ιδέας να
κάθονται οι υπουργοί τόσο κοντά ο ένας στον άλλο στις διεθνείς συναντήσεις
τους, ώστε σχεδόν να αγγίζονται…

«Κάνε, Θεέ μου, να συνεχίσω να είμαι αριστερός» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

ΟΛΑ ΤΑ έντυπα του κόσμου επέλεξαν αξιοπρεπείς προσωπικότητες για να τους
χρίσουν «ανθρώπους της χρονιάς». Το ΤΙΜΕ, ας πούμε, ξεχώρισε τον Μπιλ Κλίντον
και τον Κένεθ Σταρ. Το γαλλικό «Λ’ Εξπρές» έδωσε τον τίτλο στον Ιησού (!), ενώ
το «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» στον Ζιντάν, τον αρχηγό της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου
της Γαλλίας. Η «Ελ Παΐς» τοποθέτησε πρώτο στη λίστα τον δικαστή Μπαλτάσαρ
Γκαρθόν, τον άνθρωπο που εξόργισε τον Πινοσέτ. Ακόμη και την επιλογή του
Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου που έκανε χθες από αυτή την εφημερίδα ο Παύλος
Τσίμας, τι να κάνουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να τη δεχθούμε.

Το «Νιούζουικ», όμως, υπερέβη τα όρια. Ευρωπαίος της χρονιάς, γράφει στο
τελευταίο του τεύχος, δεν είναι φέτος ένας άνθρωπος, αλλά ένα κίνημα: οι
ιδέες, η ενέργεια και η κουλτούρα της «νέας Αριστεράς». Και ο Τρίτος Δρόμος,
φυσικά. Το άρθρο του Στράικερ ΜακΓκουάιρ περιλαμβάνει ενδιαφέρουσες
πληροφορίες. Κι ακόμη πιο ενδιαφέρουσες φωτογραφίες: τον Γκέρχαρντ Σρέντερ
αγκαλιά με την τελευταία του γυναίκα (αυτή που ξέρει να του ψήνει λουκάνικα),
τον Μπλαιρ να μελετά κάποιο έγγραφο ενώ η Τσέρι τον αγγίζει τρυφερά στον ώμο
κοιτάζοντας απλανώς, τον Μάσιμο Ντ’ Αλέμα με σορτσάκι και σαγιονάρα να βγάζει
βόλτα την οικογένεια. Οι τρεις αυτοί ηγέτες, μαζί με τον πλανητάρχη και χωρίς
τον οπισθοδρομικό Ζοσπέν, χαράζουν τη μαγική ενδιάμεση οδό ανάμεσα στον
θατσερισμό και τον παλαιού τύπου σοσιαλισμό. Τρεις στιβαροί αλλά τρυφεροί
ταυτόχρονα άνδρες υπογράφουν τον «νεοφιλελευθερισμό με ανθρώπινο πρόσωπο»,
επισημαίνοντας στον πρόλογο ­ όπως κάθε σοβαρός διανοούμενος ­ πως τίποτα δεν
θα είχε γίνει χωρίς την αποφασιστική στήριξη και την αυτοθυσία των γυναικών τους.

Οι αφανείς ήρωες, όμως, είναι άλλοι. Ο Άντονυ Γκίντενς, διευθυντής του London
School of Economics. Ο Τζεφ Μέλγκαν, διευθυντής της «δεξαμενής εγκεφάλων»
Demos και σύμβουλος του βρετανού πρωθυπουργού. Ο Μπερνάρ Τυτιέν από το Κόμμα
Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, που άρχισε πριν από δύο χρόνια να οργανώνει πριν από
τις συνόδους κορυφής άτυπες συναντήσεις σοσιαλιστών υπουργών Οικονομικών (μα
υπάρχει τέτοιο είδος;) φροντίζοντας να υπάρχει στενή επαφή μεταξύ τους στα
τραπέζια ώστε να προωθούνται οι σχέσεις τους. Ο 24χρονος Μαρκ Λέοναρντ, πρώην
ερευνητής του Demos, που θέλει μια «Σένγκεν των ιδεών»: έναν πανευρωπαϊκό
διάλογο ­ όπως εξηγεί στο «Νιούζουικ» ­ όπου οι ιδέες θα διασχίζουν τα σύνορα
το ίδιο εύκολα και ελεύθερα με τους ανθρώπους.

Κι όταν λέει «ανθρώπους», εννοεί κατ’ αρχήν τους Ευρωπαίους, και γενικότερα
τους Βόρειους. Οι άλλοι, οι ξυπόλητοι, οι πεινασμένοι, δεν είναι ευπρόσδεκτοι.
Στερούνται ιδεών, όπως στερούνται δικαιωμάτων. Δεν είναι όμως κι εντελώς
άχρηστοι. Αποτελούν τα ιδανικά θύματα, τον ιδανικό στόχο της επίδειξης δύναμης
που πρέπει κάθε τόσο να κάνουν οι ισχυροί στα διαλείμματα του προβληματισμού τους.