ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ούτε τύψεις ούτε ενοχές!

ΑΝ ΠΩ πως τούτες τις μέρες δεν τις χάρηκα, θα πέσει φωτιά να με κάψει!
Ξεκίνησα χορεύοντας ηπειρώτικο στο σπίτι του Μήτσου και της Βασιλικής ­ «άσε
τα πόδια σου να σε πηγαίνουν», είπε γλυκά ο Τάκης, κι έτσι έγινε ­ και
κατέληξα Κυριακή βράδυ να χορεύω με τις κοράκλες μου ­ τις λες έτσι και
γεμίζει το στόμα σου, Χρήστο ­ τσιφτετέλι, λίγο πριν από τη βραδινή έξοδο, οι
τρεις μας στο σπίτι, με τα τραπέζια ακόμα στρωμένα και τα χριστουγεννιάτικα
στολίδια ολόγυρα. Πού να λέω της κάθε μας μέρας τα καμώματα ­ τα γέλια
μέχρι… τελικής πτώσεως με τη Φένια, τον Αντώνη, τη Τζωρτζίνα, τον Λάκη, τον
Τάσο και τον μικρό μου βαφτισιμιό που έτρεχε από αγκαλιά σε αγκαλιά, το
παραμύθι του Πινόκιο που ζωντάνεψε στη μεγάλη σκηνή, τη γιορτινή παραμονή των
Χριστουγέννων με τους αγαπημένους μου που γέμισαν το σπίτι, το παρά λίγο
ξεσάλωμα στην Αγορά. Για μια φορά ­ κι εύχομαι κάθε φορά τέτοια να είναι ­
κλείδωσα έξω την «υστεραία» που πάντα με τριβελίζει σε ώρες χαράς. Ας πάει και
το παλιάμπελο, θυμόμουν πως έλεγαν στα γλέντια τους οι μεγάλοι, τσουγκρίζοντας
τα ποτήρια. Τηλεόραση δεν άνοιξα ­ αχ, ρε Μαράκι, πως αντέχεις… ­ παρά μόνο
για το «Όσα παίρνει ο άνεμος», τηλεφωνήματα χόρτασα, θαρρείς και όλοι μαζεμένα
τα κάναμε πριν… ακριβύνουν. Τα γλυκά, που είχα υποσχεθεί να μην αγγίξω, τα
‘φαγα όλα δίχως ενοχές, η ζυγαριά σήμερα έδειξε ένα κιλό πάνω. Αλικάκι, μην με
λοξοκοιτάζεις, ναι, μου τα ‘λεγες. Μου ‘λεγες όμως και να μην έχω άγχος και
τύψεις. Άντε, μόλις περάσουν οι μέρες της κραιπάλης θα σου ‘ρθω. Μπήκες κι εσύ
στη ζωή μου ­ και είναι άλλη μια χαρά, στην Ελένη τη χρωστώ, για να μην το
παίρνεις… πάνω σου.