Στην Αλάσκα με μηχανή, στη Στοκχόλμη με… φουσκωτό

Φωτογραφίζουν την επανάσταση των Ζαπατίστας στο Μεξικό, γυρίζουν το Λάος με
σλίπινγκ-μπαγκ, κάνουν καταρρίχηση στα βράχια της Γιούτα, σκαρφαλώνουν στα
Ιμαλάια, γυρίζουν τον κόσμο σε 80 ημέρες με μία μοτοσυκλέτα, ακολουθούν τα
χνάρια αρχαίων εξερευνητών με ένα φουσκωτό στους πάγους. Είναι οι Έλληνες…
Μπράνσον, εκείνοι που δεν αρκούνται σε αξιοθέατα τύπου Πύργος του Άιφελ, που
δεν προγραμματίζουν τις διακοπές τους ανάλογα με τα πακέτα προσφορών στα νησιά
του Αιγαίου, που δεν συνδέουν την άδειά τους με χαλάρωση και ξεκούραση σε
πολυτελή θέρετρα. Αντίθετα, γεμίζουν με όσο το δυνατόν λιγότερα πράγματα τις
αποσκευές τους ­ δηλαδή ένα σακ βουαγιάζ ­ δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στους
χάρτες και βάζουν πρωταρχικό τους στόχο να γνωρίσουν από κοντά την κουλτούρα
των ντόπιων ή να ζήσουν μία ακραία περιπέτεια. Και όταν επιστρέψουν, κουβαλούν
μαζί τους σίγουρα τις πιο ενδιαφέρουσες φωτογραφίες και εμπειρίες για να
διηγηθούν στους φίλους τους, που προτίμησαν για άλλη μια φορά την ασφάλεια του
εξοχικού τους στις ακτές της Αττικής. Αν οι ιστορίες τους σας κεντρίσουν το
ενδιαφέρον και θέλετε να τους μιμηθείτε, χρειάζεστε λίγη φαντασία, καλή παρέα
­ όχι απαραίτητα ­ και όχι τόσο πολλά χρήματα όσα νομίζετε.

Στο κενό. Ραπέλ στην οροσειρά της Γιούτα. Ο Δημήτρης, ίσα-ίσα που διακρίνεται να αιωρείται με έναν φίλο του στην καμπύλη του βράχου

«ΣΤΑΘΗΚΑ πίσω από τους άλλους και περίμενα τη σειρά μου. Μόλις βρέθηκα στην
άκρη του βράχου, ομολογώ ότι φοβήθηκα. Κοίταξα κάτω. Ήταν ένα πανέμορφο τοπίο.
Ο βράχος ήταν θολωτός, σε ύψος 55 μέτρων. Το άνοιγμα από το οποίο θα κατέβαινα
και εγώ ήταν πλάτους μόλις 3-4 μέτρων. Ασυναίσθητα με τα χέρια σιγουρεύτηκα
για άλλη μια φορά ότι η ζώνη μου είναι στη θέση της. Κράτησα την αναπνοή μου
και ξεκίνησα την καταρρίχηση».

Ο «ομφάλιος λώρος» του Δημήτρη, που βρέθηκε πέρυσι στη Γιούτα να κάνει ραπέλ
μαζί με άλλους τρεις Έλληνες, ήταν αυτή ακριβώς η ζώνη στη μέση του.

Τοποθέτησε το σώμα του σε σχεδόν οριζόντια θέση και ξεκίνησε να κατεβαίνει στο
κενό. Την άλλη ημέρα, το πρόγραμμα προέβλεπε ράφτινγκ στον ποταμό Κολοράντο.
Και την επομένη, ιππασία σε υψόμετρο 3.500 μέτρων.

Οι εικόνες και η αίσθηση που έφερε μαζί του από το ταξίδι δεν χωρούσαν σε
καμία αποσκευή. «Ήταν μια εκπληκτική εμπειρία από κάθε πλευρά», λέει ακόμα και
σήμερα με ενθουσιασμό ο 27χρονος μηχανολόγος, ο οποίος εργάζεται ως ιδιωτικός
υπάλληλος, αλλά πάντα βρίσκει τρόπο να συνδυάσει τις εργασιακές του
υποχρεώσεις με την αγάπη του για περιπέτεια.

Και από τους αγώνες με μηχανές εντούρο ως ερασιτέχνης μέχρι το ραπέλ στον
ορεινό όγκο της Γιούτα, ίσως ο δρόμος δεν είναι τόσο μεγάλος.

«Ραπέλ είχα κάνει και στον Εύηνο, αλλά η εμπειρία είναι εντελώς διαφορετική
όταν κοιτάς το έδαφος από τα πενήντα πέντε μέτρα. Αυτό μόνο όταν το ζήσεις το
καταλαβαίνεις». Ο Δημήτρης Κούρλας ήταν ένας από τους τέσσερις Έλληνες που
επελέγησαν στον διαγωνισμό της Μάρλμπορο Κάντρι. Όταν τον ειδοποίησαν πως
κέρδισε το δικαίωμα να προχωρήσει στην προκριματική φάση, “δεν το πίστευε”».

«Στη Γιούτα εκτός από ραπέλ, κάναμε ράφτινγκ στον ποταμό Κολοράντο, δύο ημέρες
πορεία με 4Χ4, μία ημέρα με μηχανή εντούρο και μία ημέρα ιππασία.

Το τελευταίο μπορεί να ακούγεται εύκολο, αλλά στην πράξη… Στην πράξη ήταν
μία ημέρα από τις 7 το πρωί έως τι 5 το απόγευμα, ανάβαση και κατάβαση με
άλογο σε ύψος 3.500 μέτρων.

Πριν ξεκινήσουμε μας είπαν ορισμένα πράγματα για τη συμπεριφορά των αλόγων και
τι πρέπει να κάνουμε, ώστε να μην έχουμε κανένα ατύχημα. Στην ανάβαση ήταν
εύκολο σχετικά, αλλά όταν κατεβαίναμε τα άλογα επιτάχυναν και σου κοβόταν η
ανάσα. Ήταν μοναδική εμπειρία».

«ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, πήραμε σύνταξη»… πανηγυρίζει το ζευγάρι των Αμερικανών και
γιορτάζει «τα χρυσά χρόνια» γυρνώντας την Αμερική με ένα τροχόσπιτο. Πριν από
δύο χρόνια, ο Μπιλ και η Φραν Λακ πούλησαν το σπίτι τους, το αυτοκίνητό τους
και όλα τους τα υπάρχοντα, φόρτωσαν τα απαραίτητα σε ένα διαμορφωμένο
αυτοκίνητο, από αυτά που συνηθίζονται πολύ στις ΗΠΑ, και βγήκαν στον δρόμο.

Η Φραν κρατά το ημερολόγιο της πορείας τους και το στέλνει στον πρωτότοκο γιο
τους, ο οποίος το μεταφέρει στο Ίντερνετ (www. finallyretired. com). Έτσι, οι
περιπέτειές τους γίνονται γνωστές σε όλο τον κόσμο και βρίσκουν μιμητές. Όπως,
για παράδειγμα, ένα άλλο ζευγάρι συνταξιούχων από την Αυστραλία, που
εμπνεύστηκαν από τους Αμερικανούς, γυρίζουν τη δική τους ήπειρο με τροχόσπιτο
και γράφουν το δικό τους ημερολόγιο, που φιλοξενείται στο Δίκτυο.

Στο Τσιτουάν. Πάνω σε ελέφαντες, η παρέα του Νίκου και της Χάρις Πέτρου είχαν την ευκαιρία να πλησιάσουν και να φωτογραφήσουν ρινόκερους, ελάφια και πολλά ακόμη σπάνια και άγρια ζώα

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ στο Νεπάλ κράτησε δεκαοκτώ ημέρες. Η παρέα του Νίκου και της Χάρις
Πέτρου ξεκίνησε από την Αθήνα για τη «Στέγη του Κόσμου» με πρόγραμμα αυστηρό:
περιελάμβανε ράφτινγκ, πολύ περπάτημα, φωτογράφηση, ηρεμία και χαλάρωση στη
σκιά των Ιμαλαΐων ή στις ατέλειωτες πεδιάδες, εκεί στα σύνορα με την Ινδία.

Ήταν ένα «ταξίδι ζωής», από αυτά που συνηθίζουν να διοργανώνουν οι δυο τους.
Για άλλη μια φορά το «ημερολόγιο» προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις της παρέας.
Για την… κατάρτισή του ζήτησαν τη βοήθεια του Μίλτου Μεσσηνέζου, οδηγού
βουνών, ο οποίος και οργάνωσε κάθε λεπτομέρεια του ταξιδιού.

Πανέτοιμοι και φορτωμένοι με τις φωτογραφικές μηχανές και τους φακούς τους,
έφυγαν από την Ελλάδα στις 25 Οκτωβρίου και επέστρεψαν πριν από μερικές εβδομάδες.

«Φτάσαμε στην Κατμαντού, την πρωτεύουσα του Νεπάλ, όπου και μείναμε πέντε
ημέρες για να περιηγηθούμε στους ναούς και τα εκεί αξιοθέατα. Πήγαμε στη
μεγάλη στούπα, τον βουδιστικό ναό της Μπόντεναθ και στη χρυσή στούπα στο
Σουαγιαμπουρνάθ…». Οι περιγραφές είναι ατέλειωτες.

Ο Μίλτος Μεσσηνέζος έχει καταγράψει με μαθηματική ακρίβεια στο μυαλό του κάθε
βήμα και κάθε στάση του ταξιδιού, μαζί με την ιστορία, τη μαγεία και το χρώμα
της κάθε περιοχής, του κάθε ναού… Ήταν και για εκείνον όνειρο πολλών χρόνων
να περιηγηθεί στην ευρύτερη περιοχή του Νεπάλ και ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο που
όλα «δέθηκαν» με κοινά ενδιαφέροντα.

Κανείς τους δεν είναι ζάπλουτος, ούτε «αργόσχολος» ούτε ιδιόρρυθμος. Το ταξίδι
τους κανονίστηκε όπως ο καθένας θα οργάνωνε ένα ταξίδι διακοπών. Μόνο που οι
δικές τους επιλογές εντοπίζονται, τις περισσότερες φορές, μακριά από τα
καθιερωμένα. Το κόστος ήταν σχετικά υψηλό, μια και ο στόχος του ταξιδιού ήταν
πολύ συγκεκριμένος.

Ο κάθε ένας από τους «ταξιδιώτες της περιπέτειας» στο Νεπάλ, πλήρωσε για το
μαγευτικό αυτό ταξίδι 750.000 δραχμές, ποσόν όμως που, όπως αναφέρει ο Μίλτος
Μεσσηνέζος, δεν είναι ενδεικτικό. «Μια μέση τιμή για ένα τέτοιο ταξίδι 22
ημερών, όπου συμπεριλαμβάνονται διαμονή και μεταφορικά, δέκα ημέρες τρέκινγκ
και επτά μέρες ράφτινγκ, κοστίζει γύρω στις 500.000 δραχμές, και από αυτά οι
200.000 είναι για τα εισιτήρια. Το κόστος δεν είναι απαγορευτικό. Τόσα περίπου
χρήματα δίνει κανείς για τις διακοπές του στη Μύκονο ή για 10 ημέρες στο Λονδίνο».

80 ημέρες. Τόσες χρειάστηκαν οι δύο Έλληνες εκπαιδευτικοί για να γυρίσουν τον κόσμο με μία μοτοσυκλέτα

ΖΗΛΕΥΟΝΤΑΣ τον Φιλέα Φογκ, τον ήρωα του Ιουλίου Βερν, δύο Έλληνες
εκπαιδευτικοί έκαναν τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες με μία μοτοσυκλέτα BMW F650.

Ο κ. Κωνσταντίνος Μητσάκης και η κ. Όλγα Παπαδογιάννη ξεκίνησαν στις 26
Ιουνίου του 1996 και διέσχισαν 46.000 χιλιόμετρα, από τα οποία 26.000 ήταν
στην ξηρά. Ογδόντα ημέρες αργότερα, έφθασαν στον προορισμό τους. Οι σταθμοί
του ταξιδιού τους ήταν: Αθήνα, Τουρκία, Καύκασος, Στάλινγκραντ, Ουράλια Όρη,
Υπερσιβηρικός, Βλαδιβοστόκ, Αλάσκα, Βραχώδη Όρη, Οντάριο, Τορόντο, καταρράκτες
του Νιαγάρα, Νέα Υόρκη, Φρανκφούρτη, Μόναχο, Βερόνα, Αθήνα.

Δεν ήταν όμως αυτή η πρώτη τους περιπέτεια. Ένα χρόνο νωρίτερα, είχαν κάνει
μία γερή προθέρμανση, επιχειρώντας τον… μισό γύρο του κόσμου σε 40 ημέρες. Η
διαδρομή τους αυτήν τη φορά ξεκίνησε από την Τουρκία και κατέληξε στο Σίδνεϊ
της Αυστραλίας. Κάλυψαν μία απόσταση 16.000 χιλιομέτρων, από τα οποία τα
11.500 χλμ. ήταν στην ασιατική ήπειρο. Πρόκειται για μία διαδρομή ιδιαίτερα
δύσκολη, την οποία ελάχιστοι Ευρωπαίοι μοτοσυκλετιστές έχουν επιχειρήσει.
Πέρασαν από το Ιράν, το Πακιστάν, την Ινδία, το Μπανγκλαντές, τη Βιρμανία, την
Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη και ολοκλήρωσαν το ταξίδι τους
διασχίζοντας 4.600 χλμ. στην καρδιά της Αυστραλίας.

ΓΙΑ ΤΟΝ κ. Μανώλη Μανουσάκη, τραπεζικό υπάλληλο, είναι αυτονόητο πως θα
οργανώσει τις διαδρομές του έξω από τον καταναγκασμό του καλοκαιριού, μακριά
από τις καθιερωμένες παραλίες και τις ανέσεις των ξενοδοχείων.

Στέκεται με ιδιαίτερα κριτικό μάτι απέναντι σ’ όσους «θεωρούν πως κάνουν ένα
κατόρθωμα επειδή έδωσαν, για παράδειγμα, ένα εκατομμύριο και είδαν τη Λατινική
Αμερική μέσα από τη λάμψη των ξενοδοχείων πέντε αστέρων».

Μια διάθεση να γνωρίσει ξένους τόπους και, το κυριότερο, διαφορετικούς
πολιτισμούς είναι το κίνητρο για τα ταξίδια του.

Βρέθηκε τριάντα πέντε ημέρες στην επαρχία Τσιάπας στο Μεξικό, να φωτογραφίζει
μαζί με τον φίλο του Δημήτρη τους εξεγερμένους αγρότες στο πλευρό των
Ζαπατίστας, απέναντι από το εξονυχιστικό βλέμμα των Ινδιάνων, «που μας
κοίταζαν δύσπιστα μόνο και μόνο γιατί ήμασταν λευκοί».

Το κέρδος; «Γνωρίζεις κάθε τόπο στην αυθεντική του μορφή. Τρως το φαγητό που
τρώνε, ζεις ανάμεσά τους, κινείσαι όπως κι αυτοί. Βέβαια, χρειάζεσαι κι ένα
σλίπινγκ μπαγκ στην πλάτη, γιατί οι ξενώνες δεν είναι ό,τι πιο καθαρό υπάρχει
και επίσης μπορεί να χρειαστεί να κοιμηθείς στο ύπαιθρο. Όμως, αξίζει τον κόπο».

Σύγχρονος Πυθέας. Οι τρεις φίλοι που ξεκίνησαν τον Αύγουστο από το λιμάνι του Πειραιά, έφθασαν ύστερα από έξι μήνες στη Στοκχόλμη

ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Αλέξης, ο Βλαδίμηρος και ο Καμίλο
κοντεύουν να φθάσουν στη Στοκχόλμη. Ακολουθούν μια δύσκολη πορεία, ανάμεσα από
πάγους και παγοθραυστικά, με μικρή ταχύτητα ­ πόσο άλλωστε θα μπορούσαν να
τρέξουν, όταν η θερμοκρασία κατεβαίνει ακόμα και στους μείον είκοσι βαθμούς;

Μετά σχεδόν έξι μήνες ταξίδι, σήμερα αναμένεται να φθάσουν στον προορισμό τους
με ένα φουσκωτό σκάφος έξι μέτρων. Ο Αλέξης Δάρας, 25 χρόνων, ο Βλαδίμηρος
Λεβίδης, 27 χρόνων και ο Καμίλο Νόλλας, 29 χρόνων, σχεδίαζαν χρόνια να κάνουν
το ταξίδι του Πυθέα του Μασσαλιώτη, του τολμηρού θαλασσοπόρου που ξεκίνησε από
το λιμάνι του Πειραιά και κάνοντας τον περίπλου της Ευρώπης έφθασε στη
Στοκχόλμη, πριν από 2.300 χρόνια. Οι τρεις φίλοι ξεκίνησαν στις 28 του
περασμένου Αυγούστου με το φουσκωτό τους, όχι μόνο για να πραγματοποιήσουν το
ταξίδι, αλλά και να μεταφέρουν με την παρουσία τους, με τον δικό τους τρόπο,
το στίγμα του ελληνισμού, τα μηνύματα της νέας γενιάς. «Μπορεί αυτό το ταξίδι
να ξεκίνησε από ένα παιδικό όνειρο, όμως στην πράξη φάνηκε, μέσα από τη
θερμότατη υποδοχή που επεφύλασσαν σε κάθε λιμάνι στους θαλασσοπόρους, ότι
υπήρχε ζωηρότατο ενδιαφέρον τόσο για το τολμηρό επίτευγμα όσο και μεγάλη
προβολή για τη χώρα μας γενικότερα», εξηγούν οι φίλοι των «τριών», που χθες
ετοιμάζονταν να ταξιδέψουν ­ αεροπορικώς, όμως! ­ στη Στοκχόλμη για το φινάλε.

Το εγχείρημα απεδείχθη δύσκολο μεν, επιτυχές δε. Μπορεί οι τρεις φίλοι να
είχαν στο πλάνο τους σημειώσει ως τέλος της διαδρομής τη Στοκχόλμη του
Οκτωβρίου, όμως μια σειρά από ατυχίες, τεχνικής φύσεως, επιμήκυναν το ταξίδι
τους κατά ενάμιση μήνα. Σήμερα, πάντως, αναμένεται η θερμή υποδοχή τους στη
Στοκχόλμη, ενώ ακόμα πιο θερμή αναμένεται η υποδοχή τους στις 3 Ιανουαρίου
στην Αθήνα, όπου θα φθάσουν γεμάτοι εμπειρίες.