«Κάποτε ήταν παράδεισος»…

Τους κλέβουν σπίτια, αυτοκίνητα και ζώα. Στα παραμεθόρια χωριά, από τη
Θεσπρωτία έως τα Γιάννινα και την Καστοριά, οι λιγοστοί κάτοικοι που
απόμειναν, συνήθως ηλικιωμένοι, έχουν να αντιμετωπίσουν εκτός από τις
αλβανικές συμμορίες και τους Έλληνες που συνεργάζονται μαζί τους για τις ζωοκλοπές.ΙΩΑΝΝΙΝΑ

Σοφία Βαλερά. Πυροβολήθηκε από Αλβανούς κακοποιούς, όταν τους είδε να κλέβουν ένα γειτονικό σπίτι στο χωριό Ορεινό

ΜΑΛΙΣΤΑ, λόγω των γιορτών το «αλισβερίσι» μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων με τα
κλεμμένα κοπάδια θα ενταθεί. Το ίδιο και ο φόβος των κτηνοτρόφων των
παραμεθόριων περιοχών…

«Μου έκλεψαν ρούχα, τρόφιμα και λεφτά… Τους συγχώρεσα… Νηστικοί ήταν,
γυμνοί ήταν. Τα είχαν ανάγκη. Ας τα πήραν. Δεν μπορώ, όμως, να τους συγχωρήσω
που μου στέρησαν τη χαρά να έχω κοντά τα εγγόνια μου. Το καλοκαίρι έμεναν εδώ,
στο χωριό. Το ίδιο και τις γιορτές των Χριστουγέννων. Οι γονείς τους, όμως,
φοβούνται να τα στείλουν εδώ. Τα κρατάνε στην Αθήνα. Οι Αλβανοί μου στέρησαν
αυτή τη χαρά»…

Η ηλικιωμένη γυναίκα στο χωριό Χαραυγή δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της
όταν μιλάει για τα εγγόνια της. Άλλα Χριστούγεννα, αυτές οι μέρες ήταν οι
ωραιότερες για αυτήν, όπως λέει. Ετοίμαζε το σπίτι, άσπριζε τους τοίχους,
ετοίμαζε τα χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα. Τώρα μόνη της περιμένει τον σύζυγό
της με τα λιγοστά πρόβατα που τους έχουν απομείνει να γυρίσει σπίτι. Και αυτά
τα Χριστούγεννα θα είναι μόνοι τους…

Με τη δύση του ήλιου, στα παραμεθόρια χωριά του Νομού Ιωαννίνων οι πόρτες και
τα παράθυρα αμπαρώνουν. Οι λιγοστοί ηλικιωμένοι που απέμειναν, αρνούνται να
εγκαταλείψουν τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.

Η κ. Ρούσα Γιώτη από το χωριό Κτίσματα, πάνω στη γραμμή των συνόρων, συνεχίζει
να μένει στο σπίτι της, αλλά «με την ψυχή στο στόμα από τον φόβο», όπως λέει
στα «ΝΕΑ». «Πόσες φορές τη νύχτα πετάγομαι από το κρεβάτι και χωρίς να ανάψω
φως, πίσω από τη χαραμάδα της γρίλιας, προσπαθώ να δω κάποια κίνηση στην αυλή.
Πολλές φορές τηλεφώνησα σε έναν γείτονα που βγαίνει, κοιτάζει και με
καθησυχάζει. Κάθε βράδυ κάτι θα γίνει».

Στα Κτίσματα, ο κ. Θεοφάνης Γιώτης είχε κάποτε μεγάλο κοπάδι. «Εγκατέλειψα τις
στάνες μου. Πούλησα πολλά. Συνέχισα να κρατάω τα υπόλοιπα γιατί αυτά με
κρατούν στο χωριό. Κατά καιρούς μού άρπαξαν πολλά πρόβατα οι Αλβανοί.
Φοβόμουν, όμως, και για την ζωή μου. Έτσι τα πούλησα. Τώρα γυρίζω άσκοπα. Δεν
έχω τι να κάνω. Το χωριό μας, τονίζει ο κ. Γιώτης, κάποτε ήταν παράδεισος»…

Πάντως, το πρόσφατο επεισόδιο στο χωριό Ορεινό, όπου ένας κτηνοτρόφος
πυροβόλησε και σκότωσε έναν Αλβανό που του έκλεψε 80 αγελάδες, έχει εντείνει
την ανησυχία στη παραμεθόρια περιοχή. Ταυτόχρονα, «άνοιξε και τους ασκούς του
Αιόλου» για σειρά διαμαρτυριών και λήψη πρόσθετων μέτρων ασφαλείας κατά μήκος
των συνόρων, από την Αστυνομία και τον Στρατό.

Αστυνομικός με μεγάλη πείρα στα ειδικά αποσπάσματα της ΕΛ.ΑΣ. στα σύνορα, λέει
στα «ΝΕΑ»:

«Δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε στα σύνορα μόνο τους Αλβανούς κακοποιούς. Εκεί
κινούνται και Έλληνες κακοποιοί, μαφιόζοι, για εμπόριο ναρκωτικών,
λαθρεμπόριο, μεταφορά κλεμμένων αυτοκινήτων ή προώθηση λαθρομεταναστών.

Ποτέ δεν ξέρουμε τι θα συναντήσουμε. Πραγματικά κάνουμε τον σταυρό μας, όταν
αναλαμβάνουμε υπηρεσία. Πολλές φορές δεχτήκαμε ξαφνικά πυρά».

Από το χωριό Ορεινό η κ. Σοφία Βαλερά έχει βρεθεί αντιμέτωπη με τις κάνες των
αλβανικών Καλάσνικοφ και έχει άσχημες εμπειρίες:

«Το 1992 ­ λέει ­ τους είδα να κλέβουν ένα σπίτι στο χωριό. Έβαλα τις φωνές.
Χωρίς δισταγμό έστρεψαν τα όπλα εναντίον μου και με πυροβόλησαν. Με
τραυμάτισαν σοβαρά στο δεξί πόδι».

Θεοφάνης Γιώτης. «Κάποτε το χωριό μας ήταν παράδεισος. Τώρα κλεινόμαστε στα σπίτια από το μεσημέρι»

Ωστόσο, οι κάτοικοι των χωριών στα ελληνοαλβανικά σύνορα δεν υποφέρουν μόνον
από τις αλβανικές συμμορίες. Έχουν να αντιμετωπίσουν και τους Έλληνες που
συνεργάζονται με Αλβανούς στις ζωοκλοπές. Πολλοί, μάλιστα, είναι συγχωριανοί
τους, που πλούτισαν ξαφνικά… Πώς; Συνεργάζονται με αλβανικές συμμορίες που
κλέβουν ζώα κτηνοτρόφων, στη Θεσπρωτία, την Καστοριά ή άλλες περιοχές των
Ιωαννίνων και σε χαμηλές τιμές τα πωλούν στους Έλληνες. Οι τελευταίοι τα
προωθούν στην ελληνική αγορά σαν δικά τους. Για να μην τα εντοπίσουν οι Αρχές,
όταν ελέγχουν τους στάβλους τους, έχουν ανακαλύψει πολλούς τρόπους να
καλύπτουν τις παρανομίες τους. Συνήθως τα κλεμμένα κοπάδια τα έχουν με
Αλβανούς βοσκούς σε αλβανικό έδαφος, πολύ κοντά στις δικές τους στάνες. Έτσι,
κατά τακτά χρονικά διαστήματα τα παίρνουν λίγα λίγα, τα αναμιγνύουν με τα δικά
τους και τα πωλούν σε ζωέμπορους.

Με την ίδια τακτική, όμως, απαντούν τώρα και οι άλλοι Έλληνες κτηνοτρόφοι που
τους έκλεψαν κοπάδια οι Αλβανοί. Έτσι, ελληνικά ζώα μέσω Αλβανίας «ταξιδεύουν»
από τη Θεσπρωτία για τα Γιάννινα και αντίστροφα, από την Καστοριά στα Γιάννινα
και αντίστροφα κ.λπ. Οι Αλβανοί μαφιόζοι «γλυκάθηκαν» από την τακτική αυτή των
Ελλήνων και συχνά κλέβουν δύο ή τρεις φορές το ίδιο κοπάδι, πουλώντας το σε
διαφορετικούς Έλληνες κτηνοτρόφους.

Θύμα τέτοιων συμμοριών είναι και ο Ζώης Κολόκας από τον οικισμό Βασιλικού Πωγωνίσκου.