Σφάζονται οι ακροδεξιοί

Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν μεταμφιεσμένος σε μαχητικό αντιρατσιστή, ο Μπρούνο Μεγκρέ
μεταμορφωμένος σε υπεύθυνο πολιτικό και η κρίση που υπέβοσκε στους κόλπους του
γαλλικού Εθνικού Μετώπου εκδηλώθηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Το πιο ισχυρό ακροδεξιό
κόμμα της Ευρώπης, που έχει κερδίσει την υποστήριξη του 15% του εκλογικού
σώματος, βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης. Κερδισμένη, σίγουρα, η δημοκρατία.

Σκίτσο από το γαλλικό περιοδικό «Νουβέλ Ομπσερβατέρ»

Ο ΖΑΝ-ΜΑΡΙ Λεπέν ανέχτηκε επί μήνες τις εχθροπραξίες, έκρινε ότι ήρθε πια η
ώρα της ανοιχτής σύγκρουσης και κινήθηκε εναντίον του εσωτερικού εχθρού: του
Μπρούνο Μεγκρέ, Νο 2 του κόμματος, του οποίου η επιρροή ενισχυόταν συνεχώς.
Τον διέγραψε και τον κατηγόρησε για «προδοσία κατά του Εθνικού Μετώπου και
κατά της Γαλλίας». Και επανέλαβε από την τηλεόραση τις κατηγορίες ότι ο
Μπρούνο Μεγκρέ και οι υποστηρικτές του είναι «ρατσιστές» και «εξτρεμιστές»,
παραδεχόμενος έτσι αυτό που πάντα αρνιόταν: ότι δηλαδή το Εθνικό Μέτωπο
διαπνεόταν από τη ρατσιστική μισαλλοδοξία.

ΟΙ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ

Ο Μπρούνο Μεγκρέ, που εκπροσωπεί την πιο εκσυγχρονιστική αν και το ίδιο βαθιά
ξενόφοβη πτέρυγα του Εθνικού Μετώπυ, δεν φάνηκε διατεθειμένος να παραμερίσει
τις φιλοδοξίες του, πολύ περισσότερο να περιθωριοποιηθεί. Ο άνθρωπος που
τόλμησε να αψηφήσει τον αρχηγό του, δηλώνοντας ότι θα ηγηθεί του ψηφοδελτίου
στις ευρωεκλογές του 1999 αντί της προτεινόμενης από τον ηγέτη του Ζανί Λεπέν,
είναι αποφασισμένος να περάσει στην αντεπίθεση. «Οι σχέσεις μου με τον
Ζαν-Μαρί Λεπέν έχουν διαρραγεί», δηλώνει και σχεδιάζει να συγκαλέσει έκτακτο
συνέδριο στις 24 Ιανουαρίου, με στόχο την ανατροπή του ιδρυτή και προέδρου του
Εθνικού Μετώπου. Οι υποστηρικτές του, οι οποίοι κατά τις εκτιμήσεις του
αποτελούν την πλειονότητα των εκλεγμένων στελεχών και μελών του κόμματος,
έχουν συγκεντρώσει όσες υπογραφές απαιτούνται από το καταστατικό για τη
διεξαγωγή αυτού του συνεδρίου, που θα επισημοποιήσει τη διάσπαση του Εθνικού Μετώπου.

«Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν υπήρξε καταπληκτικός στην εποχή του, αλλά ξεπεράστηκε.
Σήμερα το μέλλον και την ανανέωση εκπροσωπεί ο Μπρούνο Μεγκρέ», υποστηρίζει με
θέρμη ένας από τους υποστηρικτές του Γάλλου ακροδεξιού, που φιλοδοξεί να γίνει
ο Τζανκάρλο Φίνι της Γαλλίας.

Η ρήξη Λεπέν – Μεγκρέ, αναμενόμενη από καιρό, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα
προσωπικών φιλοδοξιών στους κόλπους ενός ετερόκλητου συνασπισμού, που
συσπειρώνει καθολικούς, άθεους, συμπαθούντες του καθεστώτος του Βισύ,
νοσταλγούς της αποικιοκρατίας, ακραιφνείς εθνικόφρονες, αντιευρωπαϊστές και
καθαρούς ρατσιστές. Είναι κυρίως η αντιπαράθεση δύο γενεών και δύο
στρατηγικών. Είναι ο 70χρονος Λεπέν και η παλιά φρουρά του κόμματος εναντίον
του 49χρονου Μεγκρέ και των νεώτερων σε ηλικία στελεχών, που πιστεύουν ότι
μπορούν να βγάλουν το κόμμα από το ιδεολογικό γκέτο στο οποίο το εγκλώβισε ο
αρχηγός. Ο Μεγκρέ και οι υποστηρικτές του επιδιώκουν εκλογικές συμμαχίες, που
θα «περάσουν» τις ιδέες της Ακροδεξιάς στην επίσημη πολιτική, αλλά και τους
ίδιους γιατί όχι και στην κυβέρνηση. Ο Λεπέν και οι οπαδοί του τους κατηγορούν
ότι είναι πρόθυμοι να ανταλλάξουν την ιδεολογική καθαρότητα του κόμματος με
κάποια κυβερνητικά πόστα.

ΠΑΝΤΩΣ, σύμφωνα με χθεσινή δημοσκόπηση μεταξύ των ψηφοφόρων του κόμματος, η
πλάστιγγα κλίνει προς τη στρατηγική του Μεγκρέ. Το 54% των οπαδών του Εθνικού
Μετώπου επιθυμεί την προσέγγισή του με τα συντηρητικά κόμματα, έναντι του 39%
που θέλει το κόμμα να συνεχίσει να κρατά τις αποστάσεις από τους άλλους
πολιτικούς σχηματισμούς.

Οι εξελίξεις στους κόλπους του Εθνικού Μετώπου μπορεί να σηματοδοτούν την αρχή
του τέλους της εποχής Λεπέν και της αργής αλλά σταθερής αύξησης της επιρροής
της Ακροδεξιάς στη Γαλλία, που άρχισε με την απρόσμενη επιτυχία του κόμματος
στις ευρωεκλογές του 1984.

Η ρήξη ανάμεσα σε λεπενικούς και μεγκρικούς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το
Εθνικό Μέτωπο, πάντως, δεν μπορεί παρά να χαροποιήσει όλους εκείνους που
θλίβονταν γι’ αυτήν τη «γαλλική εξαίρεση»: να είναι δηλαδή η Γαλλία η μόνη
χώρα στην Ευρώπη με ένα ακροδεξιό κόμμα ριζωμένο πλέον στην πολιτική ζωή του
τόπου, το οποίο να συγκεντρώνει μόνιμα ένα 15%. Εδώ και 15 χρόνια, τόσο η
κοινοβουλευτική Δεξιά όσο και η κοινοβουλευτική Αριστερά αποδείχθηκαν
ανίσχυρες να αναχαιτίσουν την επιρροή του. Ίσως τώρα πλέον το κάνει ο ίδιος ο
Ζαν-Μαρί Λεπέν με τη συνενοχή του Μπρούνο Μεγκρέ.