ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Θα εξασφαλιστούν οι πόροι

Από το 1980 που η Ελλάδα έγινε μέλος της ΟΝΕ και μέχρι σήμερα που η οικονομική
πολιτική έχει ενορχηστρωθεί στον στόχο της ένταξης στην ΟΝΕ, οι οικονομικές
μας δοσοληψίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση τυλίγονται πάντα με μία μυθολογία,
πολιτικής εμπνεύσεως.

ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ να περνά το μήνυμα στην κοινή γνώμη ότι η Ελλάδα άλλοτε είναι ο
μεγάλος κερδισμένος με ένα μέλλον ευημερίας με ξένα λεφτά ή ο μεγάλος χαμένος,
αφού οι πλούσιοι του Βορρά θα συνθλίψουν τους φτωχούς του Νότου.

Η μυθολογία αυτή δεν έχει φυσικά καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η
Ευρωπαϊκή Ένωση όσον αφορά τους κοινοτικούς πόρους, το ύψος τους και την
κατανομή τους στα κράτη-μέλη δεν είναι ρουλέτα όπου κάποιοι κερδίζουν πολλά
και οι άλλοι χάνουν τα πάντα.

Η κατανομή των πόρων γίνεται πρώτον, με βάση ορισμένες αρχές που έχουν ήδη
περιληφθεί στις ιδρυτικές συνθήκες ή έχουν συμφωνηθεί σε Συνόδους Κορυφής και
δεύτερον, είναι αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που ενίοτε είναι και μακρές και
επίπονες και επίσης σκληρές. Εκφράζει λοιπόν την ουσία των προβλημάτων η
διαπίστωση που έκανε προχθές στη Βιέννη ο Πρωθυπουργός, όταν είπε:

«Πολλές φορές παρουσιάζονται τα θέματα που είναι υπό διαπραγμάτευση ως θέματα
πολύ έντονης αντιπαράθεσης. Δεν είναι έτσι. Σε κάθε θέμα υπάρχουν διαφορετικές
γνώμες και πρέπει να προσπαθούμε ­ και προσπαθούμε ­ να τις ξεπεράσουμε.
Χρειάζεται μονάχα υπομονή. Δεν μπορούν να βρεθούν λύσεις αμέσως. Έχω πολλά
χρόνια που συμμετέχω σε Συμβούλια και η εμπειρία μου είναι ότι πάντοτε
βρίσκεται μία λύση. Και η λύση για την Agenda 2000 πιστεύω ότι θα βρεθεί».

Όπως συμφωνήθηκε στη Βιέννη, η λύση για την Agenda 2000 θα βρεθεί μέχρι τον
Μάρτιο και συνεπώς μέχρι τότε θα υπάρξει ένας διαπραγματευτικός μαραθώνιος και
ο αγώνας της ελληνικής πλευράς θα στηριχθεί στην υπεράσπιση της πρότασης της
Κομισιόν να ανεβούν οι δαπάνες του κοινοτικού προϋπολογισμού στο 1,27% του ΑΕΠ
της Ε.Ε. από 1,1% που είναι σήμερα.

Όσον αφορά τις προοπτικές έως τον Μάρτιο, τονιζόταν από κύκλους του ΥΠΕΘΟ ότι
μια διαπραγμάτευση πάντα θα καταλήξει σε κάτι καλύτερο από εκείνο που
προτείνει η σκληρή πλευρά. Για παράδειγμα, η Ελλάδα αντλεί σήμερα από τα
διαρθρωτικά ταμεία (Γεωργικό, Κοινωνικό, Περιφερειακό κ.λπ.) πόρους που
αντιστοιχούν στο 2,8% του ΑΕΠ και, αν υιοθετηθεί η πρόταση της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής, την οποία υποστηρίζουν η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η
Ιρλανδία, οι πόροι για την περίοδο 2000-2006, για το λεγόμενο Πακέτο Σαντέρ
δηλαδή, θα φθάσουν στο 3,8% του ΑΕΠ.

Η απειλή για τις χώρες του Νότου είναι φυσικά η γερμανική πρόταση για πάγωμα
των κοινοτικών κονδυλίων, η οποία, αν υιοθετείτο, θα περιόριζε το Πακέτο
Σαντέρ στο 3% του ΑΕΠ, που πάντως θα ήταν μεγαλύτερο από το Πακέτο Ντελόρ, το
οποίο εφαρμόζεται τώρα και μας καλύπτει το 2,8% του ΑΕΠ.

Η λογική όμως των διαπραγματεύσεων, που σημαίνει συμβιβασμό σε κοινά αποδεκτές
θέσεις, μπορεί ειδικά για την Ελλάδα (επειδή ακριβώς ανήκει στις χώρες του
στόχου 1) να καταλήξει στα προτεινόμενα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή, στη
χειρότερη περίπτωση, σε μία μέση λύση για πόρους που αντιστοιχούν στο
3,4-3,5%, δηλαδή πολύ πάνω από τα ποσά που εισπράττει σήμερα η χώρα μας.

Δεν είναι, λοιπόν, αλήθεια ότι κινδυνεύει το Πακέτο Σαντέρ.

Στην καλύτερη περίπτωση η Ελλάδα θα εξασφαλίσει πόρους που θα είναι 20% πιο
πάνω απ’ όσα παίρνει σήμερα με το δεύτερο Πακέτο Ντελόρ και στη χειρότερη
περίπτωση 10% παραπάνω.

Πάντως, οπωσδήποτε μπορούμε να προσβλέπουμε σε μεγαλύτερους πόρους και όπως
δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων κ.
Ιωάν. Στουρνάρας:

«Φύγαμε από τη Βιέννη με την αισιοδοξία ότι ώς τον Μάρτιο του 1999 θα έχουμε
συμφωνήσει σε λύσεις που θα εξασφαλίσουν στην Ελλάδα τους πόρους που είναι
αναγκαίοι για την ανάπτυξή της».