ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το αγρίμι

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Αρ. Δημητρόπουλος, Κρήτης 7, Μαρούσι, γράφει: «Δεν
υπάρχει δυνατότερος του απελπισμένου, του κατατρεγμένου, του ληστή και του
δραπέτη. Και αυτό μας το απέδειξε, περίτρανα, ο 25χρονος Σορίν Ματέι.

Τούτο το παιδί, καθώς φάνηκε, ούτε χαζό ήταν ούτε καχεκτικό ούτε δειλό.
Πλουσιοπάροχα προικισμένο από τη μάνα φύση ήλθε στον άθλιο κόσμο μας να ζήσει
και να δημιουργήσει σαν όλους μας. Αλλά, φαντάζομαι, το αφιλόξενο, ίσως,
οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον το μεταμόρφωσαν σε αγρίμι και στη
συνέχεια το έστειλαν στο άλλο ευαγές ίδρυμα της φυλακής για να το μετατρέψει
με τις ιδιαίτερες, κατά τη μάνα του, περιποιήσεις, σε λύκο. Έναν λύκο με
μοναδική επιλογή το “Λευτεριά ή θάνατος”.

Αυτός, λοιπόν, ο λύκος διψασμένος τα μέγιστα για λευτεριά, προσπαθούσε να την
αποκτήσει χρησιμοποιώντας σε κάθε απόδρασή του τους νόμους της ζούγκλας. Στην
ζούγκλα, άλλωστε, ζούσε.

Αυτό, όμως, το αγρίμι, δημιούργημα όλων μας, θα μπορούσε να γίνει ξανά
άνθρωπος αν το θέλαμε. Μα δεν το θέλαμε, όμως. Το μόνο που θέλαμε ήταν, σε
κάθε απόδρασή του να το συλλάβουμε, να το δέσουμε και να το πετάξουμε στο
αβάσταχτο γι’ αυτό περιβάλλον, για να το σωφρονίσει…!! Το πού όδευε αυτή η
ιστορία μετά την προτελευταία απόδρασή του ήταν γνωστό. Οι περισσότεροί μας,
άλλωστε, από την πολυθρόνα του σαλονιού μας, στην τελευταία του απόδραση, με
ένα αληθινό ή φανταστικό όπλο ­ μαχαίρι, ρόπαλο ή οτιδήποτε άλλο ­ το
πυροβολούσαμε, το μαχαιρώναμε ή το χτυπάγαμε με λύσσα μέσα από την τηλεόρασή
μας. Φρικτό το δημιούργημά μας, και ‘μεις σαν άλλος Φραγκενστάιν, φοβούμενοι
μη μας εξοντώσει με την πρωτόγνωρη δύναμη και εξυπνάδα του, προσπαθούσαμε όλοι
μαζί, λαός, κράτος, Αστυνομία, να το εξοντώσουμε. Κανείς δεν ήθελε απλά τη
σύλληψή του διότι και πάλι θα δραπέτευε. Έτσι έφθασαν τα πράγματα εκεί που έφθασαν.

Μα ας μη γελιόμαστε, όμως. Διότι και τώρα ο κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας Σορίν,
δραπέτευσε για πάντα πια, προκειμένου ν’ αντικαταστήσει, θαρρώ, σαν νέος,
δυνατός και πανέξυπνος λύκος, τον γερο-Κέρβερο πια σκύλο της πύλης του Άδη.
Τυχεροί νεκροί!!

Εμένα όμως το φιδόσπιτο, με τον νέο φύλακα άγγελο που κάποιοι διόρισαν για
‘μένα χωρίς εμένα, με ζώνουν τα μαύρα φίδια, μήπως έχω την τύχη της Αμαλίας
Γκινάκη: Όπου ξάφνου στον ανθό της δράκοι πέσαν και στοιχειά και της ξέσχισαν
τη νιότη, την ζωή, την ομορφιά».