ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση

Στο μικρό δωμάτιο του 10ου ορόφου των γραφείων της Κ.Ε. του ΚΚΕ στον
Περισσό, που χρησιμοποιεί για γραφείο η κ. Αλέκα Παπαρήγα, το βιβλίο «Ο τρίτος
δρόμος ­ η ανανέωση της σοσιαλδημοκρατίας» του Άντονι Γκίτνες είναι υπό
εξέταση. Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ πιστεύει ότι ο συγγραφέας με πολλή
καθαρότητα αλλά και ωμότητα περιγράφει το «παιχνίδι» και τις «παροχές» στην
Ευρώπη, χωρίς όμως να κάνει κουβέντα για την «ταμπακέρα», για τους
εργαζόμενους, την ΟΝΕ, το ΝΑΤΟ, τους πιθανούς πολέμους του 21ου αιώνα. Για την
Ελλάδα σημειώνει ­ στη συνέντευξη που έδωσε στα «ΝΕΑ» ­ ότι ο λαός πρέπει να
ξεφύγει από τη… μοίρα του να στριμώχνεται ανάμεσα σε δύο κόμματα. Κατηγορεί
το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ., τον ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ για τις θέσεις τους για την ΟΝΕ.
Μιλάει για τις συμμαχίες που πρέπει να γίνουν στο μέλλον. Δηλώνει ότι είναι
πιθανή η ίδρυση νέων πολιτικών σχημάτων. Και τονίζει ότι το ΚΚΕ στηρίζει τους
αγώνες των αγροτών και μαθητών, «όχι στα λόγια αλλά στα έργα». Η κ. Παπαρήγα
πιστεύει ότι «θα είναι κρίσιμες οι πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα». Και
τονίζει: «Ο ρόλος του ΚΚΕ εξαρτάται πολύ στενά, σχεδόν αποκλειστικά, από το
ρόλο του λαϊκού παράγοντα, από τις εσωτερικές εξελίξεις αλλά και τις διεθνείς.
Δεν θα παραλείψω να επαναλάβω το πολύ γνωστό για μας, ότι οι προϋποθέσεις
αύξησης του ρόλου του ΚΚΕ δεν είναι ίδιες με τις προϋποθέσεις αύξησης ή
μείωσης του ρόλου ενός άλλου κόμματος που δεν είναι κομμουνιστικό.

Είμαστε βέβαιοι, λέει, ότι τα επόμενα χρόνια θα υπάρξει μια νέα αναγέννηση
της θεωρίας του επιστημονικού σοσιαλισμού, ότι οι ιδρυτές της Μαρξ, Ένγκελς
και Λένιν με τα έργα τους θα έλθουν πολύ κοντά στις νέες γενιές. Ότι η
μαρξιστική θεωρία θα γνωρίσει μια νέα ανάπτυξη και άνθηση με βάση τις
εξελίξεις. Με άλλα λόγια, θα έλθει στην επικαιρότητα το πρόβλημα του
σοσιαλισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι η νέα τάξη πραγμάτων, δηλαδή ο
σύγχρονος ιμπεριαλισμός, κουβαλάει τον πόλεμο μαζί του, πολλούς τοπικούς, όπως
η χελώνα το καβούκι της. Ο ρόλος του ΚΚΕ σε ένα σύγχρονο αντιιμπεριαλιστικό,
αντιπολεμικό κίνημα, κατά του ΝΑΤΟ και των επεμβάσεών του, πρέπει να γίνει μεγαλύτερος».

Η ΓΕΝΙΚΗ γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα δίνει, στη συνέντευξή της στα
«ΝΕΑ», ιδιαίτερη βαρύτητα στα θέματα που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.),
την ΟΝΕ και τις ευρωεκλογές.

«Η πολιτική στρατηγική της Ε.Ε., η οποία έχει ως επίκεντρο σοβαρότατες
αναδιαρθρώσεις και μεταρρυθμίσεις από τον χώρο εργασίας ως το πολιτικό σύστημα
και τους μηχανισμούς του, συνιστά καθοριστικό παράγοντα εξέλιξης όλων των
πραγμάτων στην ελληνική κοινωνία. Για το οποιοδήποτε κόμμα σήμερα, ή και μια
απλή κοινωνικοπολιτική κίνηση, η αφετηρία πολιτικής του παρέμβασης δεν μπορεί
παρά να είναι η πολιτική της λεγόμενης ευρωπαϊκής ενοποίησης, η ΟΝΕ, η
«Ατζέντα 2000» κ.λπ. Οι ευρωεκλογές δίνουν τη δυνατότητα μιας γενίκευσης
συμπερασμάτων, άρα και νέων επιλογών εις βάρος της Ε.Ε.

ΕΡ.: Είναι, όμως, μοναχικός ο δρόμος, κατά της Ε.Ε…

ΑΠ.: Θα αισθανόμασταν μοναξιά, θα νιώθαμε αναξιόπιστοι, αν είχαμε πέσει έξω
στις προβλέψεις και τις προειδοποιήσεις μας. Μια πολιτική, αν είναι σωστή ή
όχι, αν είναι δικαιωμένη ή όχι, δεν κρίνεται μόνο ή κυρίως από το πόσους
πολιτικούς υποστηρικτές έχει, αλλά από τα συγκεκριμένα αποτελέσματα. Το θέμα
δεν είναι αν θα τα καταφέρει το ΚΚΕ, το θέμα είναι τι θέλει να καταφέρει και
τι πρέπει να καταφέρει ο ελληνικός λαός.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ

ΕΡ.: Μιλάτε για αποδέσμευση από την Ε.Ε. Δεν είναι λίγο εξωπραγματικό;

ΑΠ.: Η σύγχρονη ελληνική Ιστορία, για να μην πω η παγκόσμια, έχει γνωρίσει
απόψεις του τύπου «καλύτερα να σκύβεις το κεφάλι, παρά να το κρατάς ψηλά», ή
«φίλα το χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις». Η ανθρωπότητα θα είχε μείνει
ακόμα στην εποχή των σπηλαίων αν απέφευγε την «περιπέτεια» της αντίστασης, της
διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Θα είχε
μείνει στην εποχή της ανακάλυψης της φωτιάς, αν συμβιβάζονταν με την άποψη ότι
τα πάντα είναι αναλλοίωτα και στατικά.

Η αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε., η αποδέσμευση άλλων χωρών, η ανατροπή
και η διάλυση της Ε.Ε. είναι μία αναγκαιότητα. Για να μετατραπεί σε ρεαλιστική
δυνατότητα, θα απαιτηθούν μεγάλες και ριζικές ανατροπές, τόσο στο εσωτερικό
των ευρωπαϊκών χωρών όσο και σε ευρύτερο, διεθνές επίπεδο. Πώς θα αλλάξει ο
κόσμος, όταν ο κάθε λαός θεωρεί ότι στη χώρα του τίποτα δεν αλλάζει;

ΕΡ.: Υπάρχουν και αυτοί που μιλάνε για ένα «προοδευτικό Μάαστριχτ».
Πόσο ρεαλιστική είναι αυτή η θέση;

ΑΠ.: Γνωρίζω ότι το τελευταίο διάστημα γίνονται πολλές προσπάθειες και
κινήσεις, για να αναθεωρηθεί η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Ορισμένοι, μάλιστα,
μιλάνε και για κατάργησή της. Στην καλύτερη περίπτωση ­ από πλευράς προθέσεων
­ έχουμε να κάνουμε με ουτοπικές και ανεδαφικές σκέψεις, για επιστροφή στην
καπιταλιστική διαχείριση του Μεσοπολέμου. Με κοίταγμα προς τα πίσω δεν
λύνονται προβλήματα, το αντίθετο, οξύνονται. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι αρκετοί
από τους υποστηρικτές τέτοιων λύσεων δεν έχουν αυταπάτες, απλά θέλουν να
κερδίσουν χρόνο, κρατώντας τους λαούς της Ευρώπης σε μια στάση αναμονής. Δεν
είναι τυχαίο ότι καμία από αυτές τις προτάσεις δεν θίγει την καρδιά της
ευρωπαϊκής στρατηγικής, την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, τη διάλυση του
κοινωνικού ασφαλιστικού συστήματος, τις εξαγορές, τις συγχωνεύσεις, τη
συγκέντρωση δηλαδή του πλούτου σε ακόμα λιγότερα χέρια.

ΕΡ.: Υπάρχουν και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις… Η Ν.Δ.
δείχνει «να έχει πάρει κεφάλι».

ΑΠ.: Τώρα πια δεν υπάρχει κανένας λόγος, άνθρωποι που ανήκουν σε λαϊκά
στρώματα, να προσπαθούν να διαλέξουν ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., όταν και
τα ίδια τα στελέχη αυτών των κομμάτων ψάχνονται να εφεύρουν διαφορές ανάμεσά
τους. Λες και είναι της μοίρας του λαού μας να βρίσκεται στριμωγμένος ανάμεσα
σε δύο κόμματα ή σε δύο ξένες δυνάμεις. Το ζητούμενο είναι πώς τελικά στην
εξουσία, στη διακυβέρνηση, θα έλθουν δυνάμεις που θα αντιπροσωπεύουν
αποκλειστικά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων
της υπαίθρου και των αστικών, ημιαστικών κέντρων, πώς τελικά θα αναδειχθεί μια
κυβερνητική λαϊκή εξουσία, που θα τα βάλει με τις μονοπωλιακές ενώσεις, με το
μεγάλο κεφάλαιο. Τέτοια λύση έως τώρα δεν έχει δοκιμαστεί στην Ελλάδα, ίσως
γιατί και οι αυταπάτες για τους εύκολους και ανώδυνους τρίτους δρόμους
απέκτησαν μεγάλο κύρος, πράγμα που έχει την εξήγησή του.

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ – ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Παπαρήγα – Φλωράκης. Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ αντιμετωπίζει με θυμηδία όσα σενάρια γράφονται από ορισμένους για τις σχέσεις της με τον επίτιμο πρόεδρο του κόμματος. Φτάσανε στο σημείο, έλεγε προ ημερών σε σύντροφό της, να ισχυρίζονται ότι δεν θα ‘ναι ο Χαρίλαος στη γιορτή των 80 χρόνων, ενώ θα ‘ναι το κεντρικό τιμώμενο πρόσωπο

ΕΡ.: Σας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι κ.κ. Χριστόδουλος και
Αβραμόπουλος προηγούνται στις δημοσκοπήσεις;

ΑΠ.: Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί σήμερα ότι οι πολιτικές ή οι κοινωνικές
επιλογές είναι ελεύθερες και ανεπηρέαστες για όλους, για τη μεγάλη πλειοψηφία
των ερωτωμένων; Το θέμα είναι με ποια κριτήρια κάποιος ή κάποια επιλέγει, πώς
διαμορφώνονται τα κριτήρια. Μ’ αυτή την έννοια, δεν με εκπλήσσουν τα
αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων.

ΕΡ.: Ορισμένοι λένε ότι «αν ο Καραμανλής δεν είχε βάλει τη χώρα μας στην
ΕΟΚ, τότε η Ελλάδα θα ήταν Αλβανία, στην καλύτερη περίπτωση
Βουλγαρία». Πού διαφωνείτε;

ΑΠ.: Διαφωνώ κατ’ αρχήν στη σκόπιμη αφαίρεση σοβαρότατων, αντικειμενικών
στοιχείων προς όφελος της πολιτικής προπαγάνδας. Διεθνή στατιστικά στοιχεία
αποδεικνύουν ότι η χθεσινή Βουλγαρία γνώρισε μεγάλη πρόοδο και ανάπτυξη σε
σχέση με την προχθεσινή, ότι η σημερινή Βουλγαρία έχει χάσει ό,τι κατακτήσεις
είχε, με αποτέλεσμα να αποτελεί ουραγό των ουραγών. Τηρουμένων των αναλογιών,
ισχύουν αυτά και για την Αλβανία. Αναμφισβήτητα, η συμμετοχή της Ελλάδας στην
Ε.Ε. έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού, δεν το αρνούμαστε,
μόνο που αυτή η ανάπτυξη έδωσε γερή ώθηση και στα σημερινά κρισιακά
προβλήματα, και στην έκρηξη φτώχειας που έχουμε. Μια πολιτική, ιδιαίτερα στον
τομέα της οικονομίας, φέρνει αποτελέσματα ή μάλλον αποκαλύπτει τα πραγματικά
αποτελέσματα ύστερα από 10 χρόνια, ίσως και παραπάνω. Αυτά που γίνονται σήμερα
στην Ελλάδα, περικλείουν τραγικές συνέπειες, που θα φανούν ύστερα από κάποια χρόνια.

ΕΡ.: Υπάρχει και η άποψη: «Ευτυχώς που νίκησε ο Σκόμπι το ’44,
διαφορετικά θα ήμασταν χειρότεροι από τη χώρα του Χότζα».
Εσείς τι λέτε;

ΑΠ.: Αυτοί που λένε «ευτυχώς που νίκησε ο Σκόμπι το ’44», το λένε ψυχρά και
λογικά. Τα οικονομικά και τα πολιτικά τους συμφέροντα υπερασπίζονται οι
άνθρωποι. Αν δεν υπήρχε ο Σκόμπι, πώς θα κάθονταν στον σβέρκο του ελληνικού
λαού όλοι αυτοί που κάθησαν και κάθονται έως σήμερα; Χθες ο Σκόμπι, σήμερα ο
Κλίντον και ο Σρέντερ, να μην ξεχνάμε και τον πολύ Σολάνα, και πάει λέγοντας.
Τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, και τότε και τώρα, χρησιμοποίησαν ξένα
δεκανίκια. Ο δικομματισμός στην Ελλάδα συνδέεται πολύ στενά και με την
παρουσία του ξένου παράγοντα.

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», δείχνει σήμερα, 24 χρόνια από τη
μεταπολίτευση, λίγο μακρινό… Αλλά η γενική γραμματέας του ΚΚΕ διαφωνεί.

ΑΠ.: Γνωρίζω πολύ καλά ότι πολλοί απλοί άνθρωποι (δεν αναφέρομαι σε κόμματα
και στελέχη γιατί οι θέσεις τους είναι καθορισμένες συνειδητά) έχουν χάσει την
εμπιστοσύνη τους στον οργανωμένο λαϊκό αγώνα, ύστερα από την ανατροπή των
σοσιαλιστικών καθεστώτων. Παρά τις εξελίξεις, σήμερα υπάρχει λογική βάση για
να δυναμώσει η εμπιστοσύνη στην πρωτοβουλία και τη δράση των λαϊκών μαζών.
Συμπεράσματα πρέπει να βγουν, και βγαίνουν όσο περνάει ο καιρός, για το τι και
πώς συνέβη. Από όποια πλευρά και αν δει κανείς το πρόβλημα που εμφανίστηκε
στις χώρες του σοσιαλισμού, σε ένα συμπέρασμα θα καταλήξει, ότι η απάθεια και
η παθητικότητα, η μοιρολατρία είναι θάνατος για τους λαούς. Κυριολεκτώ.

ΕΡ.: Ορισμένοι έχουν πλέον την άποψη ότι αφού κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, δεν
υπάρχει λόγος να αισθανόμαστε άσχημα με το ΝΑΤΟ, «το οποίο μάλιστα μας
εξασφαλίζει από πόλεμο με την Τουρκία»…

ΑΠ.: Ο ελληνικός λαός έχει πάρει πολλά μαθήματα πρόσφατα, με πιο κορυφαίο το
γεγονός ότι οι περίφημοι εταίροι και η ίδια η συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν έχουν
καμία διάθεση να αναγνωρίσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, πολύ
περισσότερο δεν σκέπτονται ούτε στα λόγια να θίξουν την πολιτική της Τουρκίας
στην περιοχή. Και το κάνουν για δικό τους λογαριασμό, για να διαφυλάξουν τις
επενδύσεις τους, για να βάλουν τις αγορές και τις πρώτες ύλες της Τουρκίας στο χέρι.

ΕΡ.: Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι πίσω από τις μαθητικές και τις
αγροτικές κινητοποιήσεις είναι το ΚΚΕ. Πώς απαντάτε;

ΑΠ.: Το ΚΚΕ στηρίζει τα αιτήματα των μαθητών – σπουδαστών, των γονιών τους που
πληρώνουν άμεσα τα χάλια της παιδείας, στηρίζει επίσης και τους αγώνες που
γίνονται κατά των ιδιωτικοποιήσεων, τους αγώνες της αγροτιάς.

Δεν τους στηρίζουμε στα λόγια, αλλά και με έργα. Οι κομμουνιστές συμμετέχουν,
και πάνω απ’ όλα προσέχουν να διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού η ενότητα και η
συσπείρωση, η αυτοτέλεια του κινήματος, η περιφρούρηση των αγώνων από στημένες
ενέργειες διάσπασης και συκοφαντίας. Στηρίζουμε τους αγώνες και με τις θέσεις
μας για την πολιτική διέξοδο. Γιατί μόνο με αγώνες δεν λύνονται τα προβλήματα,
όταν μένει ανέπαφος ή αλλάζει μερικά ο σημερινός συσχετισμός.

ΕΡ.: Η κυβέρνηση πιστεύει ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι καλή.
«Η Ελλάδα όχι απλώς ζει τον λαό της, αλλά και
εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς», λένε τα στελέχη της.

ΑΠ.: Η Ελλάδα δεν ζει τους αλλοδαπούς, τονίζει στα «ΝΕΑ» η κ. Παπαρήγα. Στην
Ελλάδα βγαίνουν κέρδη από την υπερεκμετάλλευση των αλλοδαπών, αυτή είναι η
αλήθεια. Η συγκέντρωση ξένων εργατών στην Ελλάδα οφείλεται και σε ειδικούς
πολιτικούς λόγους, στις διεθνείς εξελίξεις στην περιοχή. Δεν αποτελεί δείκτη
ελληνικής ευμάρειας, αντίθετα επιβεβαιώνει τη γνωστή τάση της αύξησης της
εφεδρικής εργατικής δύναμης, την τάση να γίνεται αυτή όλο και πιο φθηνή, και
προπάντων κοινωνικά και πολιτικά ευάλωτη.

ΕΡ.: Υποστηρίζετε ότι «η Ν.Δ. δεν αμφισβητεί την κατεύθυνση της
νεοφιλελεύθερης πολιτικής, αλλά αμφισβητεί τους ρυθμούς
της». Γιατί αυτό είναι περίεργο;

ΑΠ.: Για να ακριβολογούμε, πρόκειται για καλλιεργούμενη εντύπωση ότι η Ν.Δ.
θέλει πιο γρήγορους ρυθμούς, σε σύγκριση με τους ρυθμούς με τους οποίους
παίρνει τα νεοφιλελεύθερα μέτρα το ΠΑΣΟΚ. Ούτε εδώ υπάρχει ουσιαστική και
υπολογίσιμη διαφορά. Απλά, όταν ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα είναι στην
αντιπολίτευση, ξεχνά ότι οι σχεδιασμοί υπόκεινται και στη δράση ή την
αντίδραση των αντικειμενικών νόμων. Ο νεοφιλελευθερισμός, νεοδημοκρατικός ή
πασοκικός, δεν χαρακτηρίζεται από τους ρυθμούς, αλλά από τους στόχους που
υπηρετεί. Εδώ βρίσκεται η σύμπνοια ανάμεσα σε «άσπονδους» φίλους.

ΕΡ.: Στον ΣΥΝ λένε ότι είναι ρεαλιστικές οι θέσεις τους για την ΟΝΕ.
Γιατί τον κατηγορείτε;

ΑΠ.: Η κύρια κριτική που κάνουμε στον Συνασπισμό δεν είναι ότι προβάλλει το
απατηλό σύνθημα ότι υπάρχει φιλολαϊκός δρόμος προς την ΟΝΕ, αλλά ότι στηρίζει
την ίδια την ΟΝΕ, δηλαδή τις τέσσερις ελευθερίες δράσης ­ κεφαλαίων,
εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού. Η κύρια κριτική μας είναι ότι
δεν αντιστρατεύεται στις αναδιαρθρώσεις που υπηρετούν αποκλειστικά το
πολυεθνικό κεφάλαιο, τις μονοπωλιακές επιχειρήσεις.

ΕΡ.: Ασκείτε, όμως, κριτική και στο ΔΗΚΚΙ…

ΑΠ.: Η κύρια κριτική που ασκούμε στο ΔΗΚΚΙ είναι ότι δεν βλέπει τις ταξικές,
τις κοινωνικές αντιθέσεις που υπάρχουν στην Ελλάδα, γιατί δεν βλέπει ή δεν
θέλει να δει ότι υπάρχει ισχυρή αστική τάξη και επιχειρηματικοί όμιλοι που
παίρνουν ενεργό μέρος στη διεθνή λεία, στο ευρωπαϊκό, βαλκανικό πλιάτσικο εις
βάρος των λαών.

ΤΟ ΚΚΕ έχει πολιτική συμμαχιών, σημειώνει η κ. Αλέκα Παπαρήγα. Δεν έχει
δικαίωμα να μην έχει, αλλά το ποια συμμαχία και πότε δεν καθορίζεται μόνο από
την επιθυμία του κόμματός μας. Όλα τα κόμματα φωνάζουμε για την καταπολέμηση
της ανεργίας, υποστηρίζουμε αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων, συντάξεων,
λιγότερα φορολογικά βάρη. Όλα τα κόμματα φωνάζουμε για νέα σύγχρονο σύστημα
παιδείας κα υγείας. Όλα τα κόμματα μιλάμε για ειρήνη. Για να υπάρξει συμφωνία,
συνεργασία με ένα ή περισσότερα κόμματα, πρέπει να έχουμε κοινές απόψεις στο
πώς θα αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα, τα συγκεκριμένα σημερινά. Πρέπει να
συμφωνούμε επίσης ποιος θα χάσει και ποιος θα κερδίσει. Όλοι ευχαριστημένοι
δεν γίνεται να είμαστε, δηλαδή και η πλουτοκρατία και ο λαός.

Υπάρχουν, λοιπόν, ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στο ΚΚΕ και στα άλλα κόμματα,
που δεν φεύγουν από τη μέση με το έτσι θέλω. Αν υποτιμήσουμε η παραβλέψουμε
τις διαφορές εμείς ή άλλα κόμματα, τότε θα τα βρούμε “μπαστούνια” μπροστά μας
πολύ γρήγορα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα μείνουν ακίνητα. Εμείς πιστεύουμε ότι ο
πολιτικός χάρτης της χώρας θα αλλάξει, και θα αλλάξει κάτω από τις διεργασίες
συνείδησης που θα φέρει ο αγώνας, η πολιτική πείρα, η δύναμη του λαϊκού
κινήματος, η οποία θα αυξηθεί τα επόμενα χρόνια. Όχι μόνο δεν είναι απίθανο,
μάλλον είναι το πιο πιθανό να εμφανιστούν νέες πολιτικές δυνάμεις, νέοι σχηματισμοί.