Εκεί που σταμάτησε η προσπάθεια

ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ των «ΝΕΩΝ» για το ΕΣΥ αναφέρεται και ο κ. Γιώργος Βέργουλας,
νεφρολόγος, αναπληρωτής διευθυντής ΕΣΥ, από τη Θεσσαλονίκη:

«Το δημοσίευμά σας καταλήγει στο αβάσιμο και αναληθές συμπέρασμα ότι για όλα
τα προβλήματα του ΕΣΥ, υπεύθυνος είναι ο ιατροκεντρικός του χαρακτήρας και ότι
δεν πρέπει να αυξηθούν οι αμοιβές των γιατρών που δουλεύουν στα νοσοκομεία,
διότι η κατάσταση στον χώρο των νοσοκομείων θα χειροτερέψει. Επισημαίνω ότι το
νοσοκομείο ήταν, είναι και θα είναι, για άγνωστο χρονικό διάστημα, το σημείο
αναφοράς όλων των συστημάτων υγείας τόσο σε διεθνές όσο και σε ελλαδικό
επίπεδο, ότι κομβική μονάδα στη λειτουργία του νοσοκομείου είναι ο γιατρός και
ότι Σύστημα Υγείας που να μην είναι ιατροκεντρικό δεν βρέθηκε ακόμη.

Το παραγόμενο προϊόν στα νοσοκομεία είναι η υγεία και κάθε προσπάθεια
μεταβολής των συνθηκών εργασίας στο νοσοκομείο θα πρέπει να έχει στόχο τη
βελτίωση και μεγιστοποίηση του προϊόντος αυτού. Η εκπαίδευση είναι δεύτερο
προϊόν που πρέπει να παράγεται στα νοσοκομεία. Η υλοποίηση των παραπάνω, εφ’
όσον υπάρχει πολιτική βούληση, επιτυγχάνεται από τα Δ.Σ. των νοσοκομείων.
Δυστυχώς, το κράτος ανέκαθεν αλλά και τώρα, επικαλούμενο την ύπαρξη
οικονομικής κρίσης (στόχος η ένταξη στην ΟΝΕ) προσπαθεί να επιβάλει μείωση των
κοινωνικών δαπανών, μεταφορά όλο και περισσότερων δραστηριοτήτων τού
υγειονομικού συστήματος στον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία
καθεστώτος βαθιών ανισοτήτων στη δυνατότητα πρόσβασης στη θεραπεία (πλήττονται
οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις).

Δυστυχώς, τα συνδικαλιστικά όργανα των γιατρών, που θα αποτελούσαν το αντίπαλο
δέος στην εκάστοτε κυβέρνηση, δεν είχαν συγκεκριμένη στρατηγική για τον χώρο,
με εξαίρεση την περίοδο 1980-’85, και δεν πέτυχαν τη δημιουργία ευρύτερων
συμμαχιών, με αποτέλεσμα το κράτος να επιβάλει συντηρητικές λύσεις.

Έτσι στην Ελλάδα δεν αναπτύχθηκε ποτέ πραγματικό Εθνικό Σύστημα Υγείας
παρόμοιο με αυτά που έχουν αναπτυχθεί στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες. Το 1985
έγινε ο θεσμός του νοσοκομειακού γιατρού πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης
και τα Κέντρα Υγείας και εκεί σταμάτησε η προσπάθεια».

Και ο κ. Βέργουλας προσθέτει:

«Αυτά που συμβαίνουν αυτήν τη στιγμή στα νοσοκομεία της χώρας είναι κεντρικές
επιλογές. Ο βασικός στόχος είναι: α) ο εξευτελισμός του νοσοκομειακού γιατρού,
ο οποίος είναι το μόνο σημείο οργανωμένης αντίστασης αυτήν τη στιγμή στις
αντιλαϊκές λύσεις που προωθούνται στον χώρο της υγείας στη χώρα μας και β) η
διάλυση των δημόσιων νοσοκομείων, διότι η λειτουργία τους αποτελεί ανυπέρβλητο
εμπόδιο στην υλοποίηση των σχεδίων του μεγάλου κεφαλαίου, που επενδύει αυτήν
τη στιγμή και στον χώρο της υγείας».