ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Την ευχή μου, Λόρδοι μου

ΕΓΩ, λοιπόν, τους τιτλούχους ­ και δη τους κληρονομικώ δικαίω ­ δεν τους έχω
σε υπόληψη. Είτε για «γαλαζοαίματους» πρόκειται είτε για άλλους που αντλούν
τους τίτλους τους όχι από τους κόπους τους παρά από την ευαρέσκεια εκείνων που
κατά παράδοση έχουν το δικαίωμα της απονομής τους. Ευτυχώς στην ταπεινή
πατρίδα μας οι τίτλοι ευγενείας έχουν καταργηθεί ­ διώξαμε και τους
«γαλαζοαίματους» για καλά, είκοσι τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται αύριο.

Ποιος να μου το ‘λεγε, όμως, ότι το φετινό μου δώρο ­ το καλό, που τόση χαρά
μου έδωσε ­ τιτλούχοι θα μου το έκαναν… Και πώς να μην πω «ήμαρτον» για όσα
εξ αμάξης έχω κατά καιρούς σούρει στη βρετανική Βουλή των Λόρδων, όταν το
Ειδικό Δικαστήριο αυτής της Βουλής έκρινε πως στους δικτάτορες δεν
αναγνωρίζεται ασυλία για τα εγκλήματά τους, μακάρι και να ‘χουν γίνει
οκτακοσίων ετών. Φτερούγισε η ψυχούλα μου γι’ αυτήν την απόφαση ­ για τον
Πινοσέτ της Χιλής μιλάω. Και αν τον είχα μπροστά μου εκείνον ειδικά τον Λόρδο
που έγραψε στην απόφαση πως κανένας αρχηγός κράτους δεν μπορεί να ισχυριστεί
πως για τα βασανιστήρια δεν φέρει ευθύνη, θα του ‘λεγα πως ήπια στην υγειά του
και ευχήθηκα κάθε καλό στο σπίτι του ­ στον… πύργο του, έστω. Θα πείτε,
ίσως, πως οι Λόρδοι δεν είναι πια όπως παλιά, με τις κόκκινες ζακέτες και τα
παντελόνια ιππασίας στο βάρβαρο κυνήγι της αλεπούς και πως εν πάση περιπτώσει
οι καιροί αλλάζουν, οι ανεπάγγελτοι κληρονόμοι μορφώνονται και ανοίγουν τα
μάτια τους, ευαισθητοποιούνται. Μπορεί και να ‘ναι έτσι, μπορεί και όχι,
κρατάω πάντα… πισινή.

Όμως οι τρεις «δικοί μου», αυτοί της απόφασης, βάζουν γυαλιά σε πάμπολλους
προοδευτικούς ­ σοσιαλιστές και βάλε.

Εξ ου και η ευχή μου να τους πάρουν παράδειγμα, τώρα που αναμένεται και η
απόφαση, η πολιτική, της κυβέρνησης των Εργατικών.