30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Καλλιθέα, 25/12/55.

ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙ: Πολύ και με το τίποτα.

ΛΥΠΑΤΑΙ: Ναι.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Ναι, πολύ.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Πάρα πολύ.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Σχεδόν τα πάντα.

ΘΕΛΕΙ: Να είμαστε ο εαυτός μας.

ΠΡΟΤΙΜΑΕΙ: Να τραγουδάει ψυχή τε και σώματι.

Συνθέτης, τραγουδιστής, στιχουργός, παραγωγός («Πέντε» είναι το label με το
οποίο κυκλοφορεί τους δίσκους του, αλλά και των νέων καλλιτεχνών που
προτείνει), «άνθρωπος μέσα στη μουσική χωμένος» ο Σταμάτης Κραουνάκης, κυρίως,
όμως, ένας καλλιτέχνης που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με το καινούργιο, να
κάνει πράξη τις εμπνεύσεις του, να μας εκπλήξει. Στο τελευταίο του CD ­
«Σπεράντζα» ­ στο οποίο συμμετέχει και ως τραγουδιστής, βάζει δίπλα-δίπλα τις
φωνές των Λίνας Νικολακοπούλου, Κατερίνας Στανίση, Σάκη Ρουβά, Κώστα Μακεδόνα,
Κώστα Σκανδάλη και της σοπράνο Τζούλιας Σουγκλάκου.

ΕΡ.: «Σπεράντζα» θα πει;

ΑΠ.: Ελπίδα, χορός, τραγούδι, έρωτας, μελαγχολία.

ΕΡ.: Στις μέρες μας από πού την αντλείτε;

ΑΠ.: Απο μία μελωδία.

ΕΡ.: Συνθέτης, τραγουδιστής, στιχουργός, παραγωγός. Ποια είναι η σειρά;

ΑΠ.: Το «παραγωγός» τα περικλείει όλα ή ένας μέσα στη μουσική χωμένος.

ΕΡ.: Το 5 είναι ο τυχερός σας αριθμός;

ΑΠ.: Όχι, το 5 είναι πολλά, αλλά πριν από όλα είναι… ο τυχερός μου αριθμός..
1 ΕΡ.: «Studio 5». Τι σας έμεινε τελικά από όλη αυτή την ιστορία;

ΑΠ.: Η γνώση των δυνάμεών μου στη σκηνή, 5.000 θερμοί μαθητές-θεατές, η σχέση
μου με τον Νίκο Σούλη, το κείμενο της Έλενας Χατζηιωάννου στα «ΝΕΑ» και η
«Σπεράντζα» που γεννήθηκε από εκεί.

ΕΡ.: Σίγουρα θα περιμένατε μεγαλύτερη ανταπόκριση από το κοινό.

ΑΠ.: Όχι, είχα μεγαλύτερη ανταπόκριση από όση περίμενα.

ΕΡ.: Αισθάνεστε ότι καμιά φορά δεν ακολουθεί τους ρυθμούς σας;

ΑΠ.: Όχι! Αντίθετα είναι όσοι πρέπει, πάντα εκεί που πρέπει. Είμαι ευτυχής
απόλυτα από τη σχέση αυτή.

ΕΡ.: Αργά και σταθερά. Τι σας λέει το μότο αυτό;

ΑΠ.: Οδηγίες για σοφέρ.

ΕΡ.: Ποιο είναι το δικό σας μότο;

ΑΠ.: Όλα παίζουν.

ΕΡ.: Να πάμε στην «Πέντε» (τη δισκογραφική ετικέτα που έφτιαξε). Παραγωγός σημαίνει;

ΑΠ.: Δημιουργώ τις σωστές συνθήκες για επιτυχημένη καλλιτεχνική γέννα.

ΕΡ.: Τι σας οδήγησε να φτιάξετε δική σας ετικέτα;

ΑΠ.: Η επιθυμία να δημιουργηθούν νέοι καλλιτέχνες χωρίς την αγωνία του σουξέ.

ΕΡ.: Δυσαρεστημένος με το δισκογραφικό κατεστημένο;

ΑΠ.: Δεν είναι εις θέσιν να μου δημιουργήσει δυσαρέσκεια.

ΕΡ.: Τι σας ενοχλεί περισσότερο;

ΑΠ.: Η μιζέρια, ο βλαχογιαπισμός και η πλήρης έλλειψη φαντασίας σχεδόν όλων
των «επικεφαλής» της δισκογραφίας.

ΕΡ.: Τι είναι αυτό που λείπει σήμερα από τη δισκογραφία;

ΑΠ.: Η… γραφία.

ΕΡ.: Εσείς, ωστόσο, ελέγχετε τα πράγματα.

ΑΠ.: Τα πράγματά μου, ναι.

ΕΡ.: Κάποτε σίγουρα ονειρευόσασταν να βρεθείτε στη σημερινή κατάσταση.

ΑΠ.: Ναι.

ΕΡ.: Έχει γοητεία η ανασφάλεια του ξεκινήματος;

ΑΠ.: Έχει.

ΕΡ.: Τι χάνεται ανεπιστρεπτί στο πέρασμα των χρόνων;

ΑΠ.: Τα νιάτα.

ΕΡ.: Και τι κερδίζει κανείς;

ΑΠ.: Τη χαρά να τα κερδίζει (σ.σ.: τα νιάτα), μην αφήνοντας να γεράσει η ψυχή.

ΕΡ.: Είναι η ανασφάλεια απαραίτητο συστατικό στη δουλειά του καλλιτέχνη;

ΑΠ.: Μην το λέτε ανασφάλεια. Να το πούμε αεράκι.

ΕΡ.: Τι είναι αυτό που πρέπει να αποφεύγει με κάθε τρόπο;

ΑΠ.: Το κατεστημένο.

ΕΡ.: Ποιο είναι το δικό σας ατού;

ΑΠ.: Η αγάπη.

ΕΡ.: Το οποίο υπήρχε πάντα ή αναπτύχθηκε με τον καιρό;

ΑΠ.: Υπήρχε πάντα και καθάρισε και άλλο με τα χρόνια.

ΕΡ.: Εσείς μιλάγατε πάντα για παρέα.

ΑΠ.: Και θα μιλώ πάντα για αυτό.

ΕΡ.: Η ίδια παρέα μέσα στον χρόνο δεν τείνει να επαναλαμβάνει τον εαυτό της;

ΑΠ.: Εξαρτάται πόσο τον σέβεται.

ΕΡ.: Ίσως για αυτό είδαμε κάποιες ανακατατάξεις, όπως π.χ. την έστω και
προσωρινή αποχώρηση της Άλκηστης Πρωτοψάλτη;

ΑΠ.: Δεν πρέπει να χρησιμοποιεί κανείς τη λέξη «αποχώρηση», όταν αυτή η
συγκεκριμένη μου φίλη «ψάλλει» τα τραγούδια μου απ’ άκρου εις άκρον.

ΕΡ.: Φαίνεται να μην σας φοβίζουν οι τολμηρές επιλογές. Τι θεωρείτε πιο
τολμηρό από αυτά που κάνατε τελευταία;

ΑΠ.: Το ότι κατόρθωσα να κτίσω ένα θέατρο στην Καβάλα με όλους τους δημόσιους
ανέμους κόντρα.