ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η Ευρώπη των παρανόμων

Και ξαφνικά, ανάμεσα στους σώφρονες, τους ρεαλιστές και τους νοικοκυραίους,
ακούστηκε η φωνή ενός αιρετικού: «Νομιμοποιήστε τους!».

Μιλούντ, 28 ετών. Ο νεαρός Μαροκινός κοιτάζει τα Στενά του Γιβραλτάρ, που δεν κουράζεται να διασχίζει…

ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ φορά που ο Μιλούντ έφτασε λαθραία στην Ισπανία, είχε μαζί μονάχα τα
χαρτιά του. Τον έπιασαν και τον έστειλαν πίσω. Τη δεύτερη φορά άφησε τα χαρτιά
του στο Μαρόκο και δήλωσε ότι ερχόταν από το Αλγέρι: του είχαν πει ότι για
πολιτικούς και ανθρωπιστικούς λόγους, οι Ισπανοί δεν απελαύνουν τους
Αλγερινούς. Τον πρόδωσαν όμως τα δακτυλικά του αποτυπώματα και ξαναβρέθηκε
στην Ταγγέρη. Την τρίτη φορά τα κατάφερε. Ήταν 27 του Αυγούστου του 1997.
Μπήκε στο πλοίο πιασμένος στον άξονα του τροχού μιας νταλίκας. Και πέρασε τα
σύνορα κρυμμένος σ’ ένα δεμάτι από άχυρα.

(Η Γαλλία να νομιμοποιήσει τους 140.000 λαθρομετανάστες της, προτείνει ο
Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, επικεφαλής των Πρασίνων στις επόμενες ευρωεκλογές. Κι
έπειτα να θεσπιστεί ένας κοινός νόμος για όλη την Ευρώπη, που να θέτει ένα
ανώτατο όριο: ας πούμε, 1 εκατομμύριο πρόσφυγες τον χρόνο.)

Ο Μιλούντ γεννήθηκε σ’ ένα χωριό 100 χιλιόμετρα από το Μαρακές. Η μητέρα του
πέθανε όταν ήταν 13 ετών. Ο πατέρας του έζησε μέχρι τα 95, αλλά δεν τον έβλεπε
γιατί δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Όταν πέθανε, ο πρωτότοκος γιος του
κράτησε την αγελάδα και το σπίτι. Ο Μιλούντ δεν είχε πια καμιά θέση. Έπρεπε
οπωσδήποτε να φύγει στην Ευρώπη. Με την νταλίκα έφτασε σε απόσταση 30
χιλιομέτρων από το Παρίσι. Εκεί ζήτησε καταφύγιο σ’ ένα σπίτι. Από εκεί, σ’
ένα άλλο. Μα δουλειά δεν έβρισκε. Και οι κάτοικοι ήταν εχθρικοί. Είπε τότε να
περάσει στην Ολλανδία.

(Και πώς θα αντέξει η Ευρώπη των 18 εκατομμυρίων ανέργων άλλο ένα εκατομμύριο
ξυπόλητους; Κανένα πρόβλημα, λέει ο Κον-Μπεντίτ. Στα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
δεν παίζουν τόσοι ξένοι και ο κόσμος τους αγαπά γιατί οδηγούν την ομάδα τους
στη νίκη; Το ίδιο συμβαίνει και με την αγορά εργασίας).

Στο Άμστερνταμ, ο Μιλούντ μάζευε μήλα αντί 225.000 δρχ. τον μήνα. Τις Κυριακές
θυμόταν την πατρίδα του σ’ ένα μαροκινό καφενείο και μια φορά την εβδομάδα
πήγαινε με κοπέλες από την Πολωνία ή το Σουρινάμ. Όταν τελείωσαν τα μήλα,
άρχισε να μαζεύει λουλούδια: 15.000 δρχ. τη μέρα. Ένα πρωί συνελήφθη και
κλείστηκε στη φυλακή. Όταν αποκαλύφθηκε η εθνικότητά του, τον απέλασαν. Δεν
πρόλαβε να πάρει ούτε τα ρούχα του. Είναι σκληρή η Ευρώπη των παρανόμων.

(Άμα εξηγήσουμε στην κοινή γνώμη το πρόβλημα της μετανάστευσης οι φόβοι της θα
υποχωρήσουν, βεβαιώνει ο «πράσινος Ντάνυ». Η Ευρώπη στηρίζεται στην αρχή της
φιλοξενίας. Και φιλοξενία σημαίνει να μπορείς να ανοίγεις και να κλείνεις μια
πόρτα. Άμα την κρατάς μονίμως κλειστή, ο κόσμος θα μπει από το παράθυρο).

Ο Μιλούντ δοκίμασε ξανά να φύγει. Αυτή τη φορά τον έπιασαν στο πλοίο. Τώρα
δουλεύει στην Ταγγέρη, κουβαλάει εμπορεύματα για 900 δρχ. τη μέρα. Μα θα
δραπετεύσει σύντομα, είναι αποφασισμένος.