ΣΗΜΑΤΑ

… ομολόγησε προχθές, στη Γλασκώβη, αυτό που σε κανένα πρωθυπουργό δεν
επιτρέπεται να παραδεχτεί: «Είμαι λίγο κουρασμένος. Έχω τόση δουλειά». Οι
Άγγλοι ξαφνιάστηκαν. Αδύναμος λοιπόν ο ακάματος αυτός 45άρης που άλλαξε το
πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης; Ο Τύπος φυσικά εφόρμησε. Τρίστηλο το θέμα στους
Τάιμς. Μισή σελίδα στη Μίρρορ. «Τα μάτια κομμένα, το δέρμα να κρέμεται, τα
μαλλιά να τον αποχαιρετούν ­ γράφει. ­ Πάει πια ο φρέσκος νεανίας που έλαμπε
στα σκαλιά της Ντάουνινγκ Στρητ τον Μάιο του 1997. Δεκαοχτώ μήνες πέρασαν και
γέρασε 18 χρόνια». Υπερβολή. Και όμως, αν κανείς αναλογισθεί την καθημερινή
ρουτίνα ενός αληθινά ενεργού ηγέτη, βλέπει αμέσως πόσο ασυνήθιστη αντοχή
απαιτεί αυτή η δουλειά.

… που ο Μπλαιρ σήκωσε τα χέρια καταγράφηκε λεπτομερώς, αν και δεν διέφερε
ιδιαίτερα από τις άλλες. Στις 6 το πρωί, ο πρωθυπουργός ήταν στο πόδι, για να
δεχτεί και να κάνει τα πρώτα τηλεφωνήματα. Στις 7.45, και αφού είχε ενημερωθεί
από τους συνεργάτες του και από τον Τύπο, παρέθετε πρόγευμα στους διευθυντές
των εφημερίδων της Σκωτίας. Γύρω στις 9, άρχισε ένα πεντάωρο δημοσίων
εμφανίσεων, περιλαμβανομένων και πέντε ομιλιών σε συγκεντρώσεις, τη μια απ’
αυτές σε διπλωμάτες των χωρών του ΝΑΤΟ. Στις 2, νέα ενημέρωση, νέα
τηλεφωνήματα. Στις 3.15, αεροδρόμιο και πτήση για Λονδίνο. Το απόγευμα πέρασε
με συναντήσεις με υπουργούς. Στα ενδιάμεσα, ο Μπλαιρ μελέτησε φακέλους για 5-6
θέματα για τα οποία περιμένει να ερωτηθεί σε ισάριθμες ραδιοφωνικές και
τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Αργά το βράδυ, έπρεπε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με
τον Σιράκ. Είχε ξεσπάσει, πάνω στην ώρα, η νέα κρίση με τον Σαντάμ. Ακόμη πιο
αργά, είχε τηλεφώνημα με τον Κλίντον, για το ίδιο θέμα. Περασμένα μεσάνυχτα, ο
χαλκέντερος ηγέτης των 63 εκατομμυρίων Βρεταννών μπορούσε επιτέλους να
αναπαυθεί. Μόνο που πρώτα καλό θα ήταν να ρίξει άλλη μια ματιά στους φακέλους
του για να είναι έτοιμος σήμερα:

Όπως κάθε Τετάρτη, στην Ώρα του Πρωθυπουργού, στο Ουεστμίνστερ, ο καημένος ο
Ουίλλιαμ Χέηγκ και οι Τόρυς του θα επιχειρήσουν να τον «σφυροκοπήσουν»
κάνοντας το καθήκον τους ως αντιπολίτευση. Αδύναμα όμως, ως συνήθως. Πιο
κουρασμένοι απ’ αυτόν.

… που επευφημούσαν τον Σαντάμ το 1991 καθώς έριχνε 39 πυραύλους Σκουντ στο
Ισραήλ, αυτές τις μέρες σχεδόν τον ξέχασαν. Ούτε επίσημες δηλώσεις αλληλεγγύης
ούτε καν δυναμικές συγκεντρώσεις, όπως εκείνες του Φεβρουαρίου όταν και πάλι
το Ιράκ απειλείτο από την Ουάσινγκτον. Η βουβαμάρα δεν είναι τυχαία. Η
Παλαιστινιακή Αρχή είχε δώσει αυτή τη φορά ρητή διαταγή στην αστυνομία να
εμποδίσει κάθε δημόσια εκδήλωση συμπαράστασης στον Ιρακινό δικτάτορα. Και
προπάντων κάθε κίνηση που θα μπορούσε να ερεθίσει το Ισραήλ. Ο Αραφάτ περίμενε
εναγωνίως την επικύρωση της Συμφωνίας της Ουάυ Πλαντέισιον από την Κνέσετ.

… οι Παλαιστίνιοι φοβούνταν τώρα μήπως στενοχωρήσουν και ορισμένους άλλους
Άραβες. Τη συμπαράσταση στον Σαντάμ το 1991 την πλήρωσαν πολύ ακριβά: Η
Σαουδική Αραβία, χολωμένη, απέλυσε και απέλασε πάνω από 100.000 Παλαιστινίους
που ζούσαν και εργάζονταν εκεί. Το ίδιο έκαναν και άλλα κράτη του Περσικού
Κόλπου, τα οποία είχαν ταχθεί εναντίον της Βαγδάτης. Πολλοί από τους
διωγμένους παραμένουν άνεργοι. Βέβαια, ο νεόκοπος «πραγματισμός» των
Παλαιστινίων δεν αναιρεί τα βαθύτερα αισθήματά τους. «Οι Ιρακινοί είναι
αδέρφια μας ­ λένε. ­ Αλλά έχουμε και εμείς δυσκολίες»…