ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σφραγίδα δωρεάς

ΩΡΑΙΑ που μεγαλώνουν κάποιοι άνθρωποι… Ωριμάζουν, γλυκαίνουν και κρατούν μια
νεανικότητα θαυμαστή, χαίρεσαι να τους βλέπεις. Κοίταγα τις προάλλες τη Νιόνια
και μου φαινόταν νεώτερη απ’ όταν ­ πριν από χρόνια ­ τη γνώρισα, σύντροφο του
Νίκου του συνεπώνυμου, του φίλου που και φευγάτος είναι πάντα παρών στις
κουβέντες μας. Έτσι μεγάλωνε κι εκείνος. Διατηρώντας τη σβελτάδα του νέου, μα
κυρίως το κέφι για τη ζωή, τη σπιρτάδα του πνεύματος, την παιγνιώδη διάθεση
για όλους και για όλα. Μοιραία κάνω τη σύγκριση με άλλους, νεώτερους, που
μεγαλώνουν σαν τα χρόνια να πέφτουν δυο-δυο πάνω τους, βαριά και ανελέητα, σαν
ποινή που αυξάνεται ραγδαία, αδιαφορώντας για το κακό που προξενεί.

Με πιάνει μια θλίψη κάθε φορά που συναντώ παλιούς γνώριμους και επιστρατεύω
κουράγιο για να πω το γνωστό «δεν έχεις αλλάξει», όταν ακόμα και η φωνή σε
τίποτε δεν θυμίζει παλιά ακούσματα για να γεφυρώσει ­ αυτή τουλάχιστον ­ το
χάσμα του χρόνου. Ψάχνω να βρω το χάρισμα που φιλιώνει τον άνθρωπο με τη
βαρύτητα και τον «φθονερό γέροντα», όπως τον έλεγε ­ υπέροχα ποιήματα αι
«Ωδαί» ­ ο Κάλβος. Τάχα δεν τους έλαχαν βάσανα, δεν έχουν έγνοιες; Μα δεν
είναι αυτό, άλλο συμβαίνει. Έχουν τη δωρεά να πλουτίζουν και με πικρές σοδειές
και με μικρές χαρές. Ακόμη και στη μητέρα μου ­ θα με καταραστεί αν πω τα
χρόνια της ­ βλέπω συχνά μια κοριτσίστικη χάρη που με ξαφνιάζει και ­
περισσότερο απ’ όλα ­ μου θυμίζει πως δεν παραιτείται απ’ όσα θεωρεί μερτικό
της ­ καλό ή κακό, αδιάφορο. Και επιμένει πως η καρδιά δεν γερνά, άλλωστε τις
καλές φίλες της, που τώρα έχουν φύγει, τις έλεγε πάντα «τα κορίτσια».