ΣΗΜΑΤΑ

… του Ζακ Σαντέρ, σε λίγους μήνες, θα είναι πιθανότατα ο Όσκαρ Λαφονταίν,
λέγεται στις Βρυξέλλες. Το Σπήγκελ γράφει ότι για το πρόσωπο του
αρχικομισάριου γίνονται «γαλλογερμανικές συνεννοήσεις». Ο Λαφονταίν έχει
αρκετά προσόντα: 1) Είναι σοσιαλιστής. Πληροί τον άγραφο όρο της Επιτροπής της
ΕΕ, πρόεδρος να γίνεται εναλλάξ ένας συντηρητικός και ένας αριστερός. 2) Είναι
ευρωλάτρης. Είναι μάλιστα πατέρας της ιδέας να θεσπισθεί «ευρωπαϊκή
υπηκοότητα». 3) Είναι Γερμανός. Μέχρι σήμερα, μόνο ένας συμπατριώτης του έχει
αναλάβει αυτή τη θέση, ο Βάλτερ Χάλσταϊν, το 1958. Επί πλέον, ο Λαφονταίν θα
έχει την ευχή του νέου καγκελλάριου. Διότι ο Γκέρχαρτ Σραίντερ («Νέο Κέντρο»)
του έδωσε μεν το υπουργείο Οικονομικών, αλλά δεν βλέπει την ώρα να γλυτώσει
απ’ αυτόν και τις σούπερ «αριστερές» ιδέες του.

… του Αφγανιστάν όλο και πρωτοτυπούν. Με φιρμάνι που εξέδωσαν τις προάλλες,
υποχρεώνουν όλους τους ινδοϊστές που ζουν στη χώρα να φορούν κίτρινα ρούχα.
Έτσι, προφανώς, και τη θρησκεία τους θα τιμούν αλλά και όταν ξυλοκοπούνται από
τους Ισλαμιστές θα γνωρίζουν το γιατί. Μια δεύτερη καλή ιδέα από την Καμπούλ
αφορά επίσης θέματα εμφάνισης: Οι Ταλεμπάν ζήτησαν από την Επιτροπή Ολυμπιακών
Αγώνων να επιτρέψει στους Αφγανούς πυγμάχους να έχουν μακρυές γενειάδες. Το
πρόβλημα είναι σύνθετο. Η γενειάδα αποτελεί τεκμήριο (αν και όχι αμάχητο) του
ανδρισμού του αθλητή, καθώς και της ισλαμικής του ευλαβικότητας. Δεν βοηθάει
όμως στο ρινγκ. Σε στιγμές λύσσας (δηλαδή στις ωραιότερες), σε δένουν στα
σκοινιά απ’ τα γένια. Η Ολυμπιακή Επιτροπή πάντως μελετά το αίτημα, δεν έχει
απαντήσει ακόμη.

… ο ιδρυτής του Μανιφέστο, έγραψε ένα ακόμη βιβλίο, περίπου αυτοβιογραφία.
«Ονειρευόμουν σταυροφορίες ­ γράφει. ­ Μετά, έγινα υπάλληλος». Σταλινικός στα
νιάτα του, ο Ιταλός δημοσιογράφος περιγράφει πώς κάποτε αποφάσισε να σπουδάσει
μουσική. «Κατέστρωσα τις σπουδές μου με πεντάχρονο πλάνο, όπως εκείνα της
σοβιετικής χαλυβουργίας. Αλλοίμονο όμως, έμεινα πίσω, όπως και η σοβιετική
χαλυβουργία». Συνέχισε πάντως να εμφορείται από πνεύμα αλλαγής και ανατροπής,
ώσπου βάλθηκε να κάνει οικογένεια. «Και κάποια μέρα διαπίστωσα ότι το
επάγγελμα του πατέρα είναι ασύμβατο προς εκείνο του επαναστάτη». Δεν του
απέμενε παρά να κοιτάξει προς το μέλλον. «Έχω ένα διαβατήριο που λήγει το 2001
­ γράφει. ­ Περιμένω τα χρόνια που έρχονται πολύ ψύχραιμος. Όπως έγραφε και ο
Σενέκας στον Λουκίλιο, τον θάνατο δεν τον βλέπω μπροστά, τον έχω πίσω μου.
Καιρό τώρα, αισθάνομαι αναλωμένος. Το παιδί που βλέπετε να χαριτολογεί σ’
αυτές τις σελίδες έχει πεθάνει στην πραγματικότητα εδώ και χρόνια». (L.
Pintor: «La signora Kirchgessner»).

… αισθάνεται οργή για τις κάθε τόσο έρευνες για ίχνη του Σαιντ-Εξυπερύ, που
έπεσε με το αεροπλάνο του στη Μεσόγειο πριν από μισόν αιώνα. Γιατί δεν τον
αφήνουν ήσυχο; γράφει στο Νουβέλ Ομπσερβατέρ. Τι περιμένουν δηλαδή να βρουν;
Το αν πράγματι αυτοκτόνησε, όπως λέγεται; Ε, ας πούμε ότι ναι. Συνέβη να είναι
φίλος της, γράφει. Τσακισμένος από τις απιστίες της Κονσουέλο, πετούσε,
πετούσε, για να ξεφύγει θαρρείς απ’ αυτήν ­ ή απ’ τον εαυτό του. Μην
κρεμαστείς ποτέ από άνθρωπο, μη γελαστείς, έλεγε στη Φρανσουάζ. «Η αγάπη είναι
κόλαση». Και ήταν πάντα αβρός, την «προστάτευε». Σπαραχτικά, ζεστά, όπως μόνο
οι αδύναμοι και ευαίσθητοι ξέρουν να προστατεύουν.