ΣΗΜΑΤΑ

… υπουργός Ουαλλίας παραιτήθηκε ύστερα από κακοποίηση που υπέστη σε πάρκο
όπου συχνάζουν τραβεστί. Ο υπουργός Εμπορίου χαρακτηρίσθηκε gay σε τωκ-σόου
του BBC. Ο υπουργός Γεωργίας δήλωσε ομοφυλόφιλος. Αλλά ο Τόνυ Μπλαιρ,
απτόητος, εγκωμιάζει την οικογενειακή ζωή. «Η ισχυρή Βρεταννία ­ διακήρυξε την
περασμένη βδομάδα ­ προϋποθέτει ισχυρή οικογένεια». Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε
στήριξη όσων συντηρούν οικογένεια, συμβουλευτική αρωγή στα νέα ζευγάρια και
μέριμνα για τα παιδιά των χωρισμένων. Στο πλευρό του Μπλαιρ, υπερθεμάτιζε ο
υπουργός Εσωτερικών Τζακ Στρω: «Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε οικογένεια
προκόβουν περισσότερο». Ειρωνεία: Ο ίδιος ο Στρω είναι γιος ανύπαντρης μητέρας
­ και διαζευγμένος.

… ­ οι Εργατικοί να γίνονται στυλοβάτες της οικογενειακής τάξης, και ν’
αντιδρούν οι Συντηρητικοί! Τι δουλειά έχει η κυβέρνηση να ανακατεύεται με την
ιδιωτική ζωή των πολιτών; διαμαρτυρήθηκαν οι Τόρυς. Σκοπεύει μήπως να μας
θέσει όλους υπό παρακολούθηση; Τα δήθεν μέτρα για την οικογένεια, θα έχουν
αρνητικό αποτέλεσμα, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Ουΐλλιαμ Χέηγκ, Πήτερ Λίλλεϋ.
Τρίτη ειρωνεία: Η αριστερή πτέρυγα των Εργατικών, ως εσωτερική αντιπολίτευση,
ένωσε τη φωνή της με εκείνη της δεξιάς. Ιδεολόγος εργένισσα, η Εργατική
βουλευτής Νταϊάνα Άμποτ διακήρυξε ότι «ο γάμος έχει ξεφτίσει». Ματαιοπονεί η
κυβέρνηση, είπε, αν ελπίζει πως θα τον αναστήσει. Το γεγονός είναι ότι, ήδη,
ένα στα τρία παιδιά στην Αγγλία γεννιέται από ανύπαντρη μητέρα. Και ένας στους
δύο γάμους καταλήγει σε διαζύγιο.

… του Μπλαιρ, απ’ ό,τι είπε ο Στρω, δεν έχει σχέση με τον πουριτανισμό.
Σημασία έχει η πρακτική πλευρά. «Δεν θα υπαγορεύσουμε εμείς στον καθένα πώς να
ζει τη ζωή του», επέμεινε. Η απόφαση για ενίσχυση της οικογένειας δεν περιέχει
οποιαδήποτε κριτική εναντίον των «εναλλακτικών τρόπων διαβίωσης ή συμβίωσης».
Ο Βρεταννός πρωθυπουργός πιστεύει, πολύ απλά, ότι η κλονισμένη οικογένεια δεν
είναι μόνο η ίδια ένα πρόβλημα, αλλά και γεννά, ή επιτείνει, άλλα προβλήματα
που συνήθως δεν αποδίδονται σ’ αυτήν. Και όμως, είπε ο Στρω, δεν είναι δυνατόν
να μη συσχετίσει κανείς με τις διαλυμένες οικογένειες ορισμένα κοινωνικά δεινά
όπως η φτώχεια, η εγκληματικότητα και η χαμηλή απόδοση πολλών παιδιών στο σχολείο.

… λοιπόν, πέρα από την ηθική ή την ψυχολογική πλευρά, είναι οικονομικό και
κοινωνικό. Αν μια «δεμένη», μια σφιχτή οικογένεια μπορεί να συγκρατήσει τα
μέλη της από το έγκλημα ή να τα βοηθήσει ν’ αποφύγουν την ανεργία
(καλλιεργώντας λ.χ. το αίσθημα ευθύνης, τις ικανότητες, τον χαρακτήρα ή τα
προσόντα τους), το κράτος θα ξοδεύει λιγότερα για τους ανέργους, τις φυλακές ή
την αστυνόμευση. Το κέρδος θα είναι διπλό: γι’ αυτούς που θα περισώσουν τη
συμβίωσή τους και για την εθνική οικονομία που θ’ ανακουφισθεί από μερικά
πρόσθετα βάρη. Από την άλλη μεριά, οι παρατηρήσεις της βουλευτή Άμποτ δεν
είναι και τόσο αβάσιμες. Μια ολόκληρη «ιδεολογία» καλλιεργείται ευρύτερα
εναντίον του οικογενειακού θεσμού. Και μάλιστα, η άρνηση του γάμου δεν είναι
ίδιον των φτωχών κοινωνιών. Αντίθετα, παρακολουθεί κατά πόδας την οικονομική
ανάπτυξη στα βιομηχανικά κράτη. Οι πλουσιότερες χώρες έχουν, κατά κανόνα, τα
περισσότερα διαζύγια. Υπάρχει, φαινομενικά τουλάχιστον, μια αντίφαση στα
μεγέθη αυτά, άξια μελέτης από τους κοινωνιολόγους και, ασφαλώς, από τους
ιθύνοντες της Βρεταννίας.