Τώρα μαθαίνουμε πώς ζουν οι καρκινοπαθείς

Η ΚΟΠΩΣΗ είναι ένα από τα συχνότερα συμπτώματα που προσβάλλει το 80-96% των
καρκινοπαθών. Είναι το σύμπτωμα που επηρεάζει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο
τη ζωή τους. Αυτό που επηρεάζει την επαγγελματική δραστηριότητά τους, την
οικογενειακή ζωή τους, τις προσωπικές σχέσεις τους, την κοινωνική παρουσία τους.

«Το κεφάλι λέει ναι, αλλά το σώμα λέει όχι». Η φράση τα λέει όλα, μόνο που δεν
καταλαβαίνεις τη σημασία της αν δεν έχεις ζήσει την κατάσταση. Και, για να τη
ζήσεις, έως τώρα, έπρεπε να είσαι καρκινοπαθής. Γιατί ούτε οι γιατροί οι
ίδιοι, ούτε οι συγγενείς των ασθενών είναι σε θέση να αντιληφθούν τι σημαίνει
γι’ αυτούς η φοβερή κόπωση εξαιτίας της αναιμίας που συνήθως προκαλείται από
τη χημειοθεραπεία ή από τον ίδιο τον όγκο.

Χθες, μια ομάδα δημοσιογράφων έζησε τη συγκλονιστική εμπειρία «15 λεπτών ζωής
ενός καρκινοπαθούς» με τη βοήθεια μιας νέας τεχνολογικής ανακάλυψης που
ονομάζεται In my Steps («Στα Βήματά μου»). Πρόκειται για ένα πρόγραμμα
εικονικής πραγματικότητας που κάνει προσομοίωση του αισθήματος της κόπωσης από
τον καρκίνο και της εξάντλησης και του άγχους που τον συνοδεύουν. Ο
προσομοιωτής In my Steps παρουσιάστηκε χθες στη χώρα μας, για πρώτη φορά στην
Ευρώπη, από την εταιρεία Γιάνσεν – Σίλαγκ, στα πλαίσια του πανευρωπαϊκού
συνεδρίου κλινικής ογκολογίας, που συγκέντρωσε 6.500 γιατρούς στο Στάδιο
Ειρήνης και Φιλίας.

Έχει σχεδιαστεί με τη βοήθεια καρκινοπαθών, γιατρών, νοσηλευτών και
εκπαιδευτών υγείας και πρωτοπαρουσιάστηκε πριν από τρεις μήνες στην Αμερική
από την εκεί Εταιρεία Κλινικής Ογκολογίας. Περισσότερο από το 60% των γιατρών
που είχαν την εμπειρία με το πρόγραμμα αυτό δήλωσαν ότι άλλαξε τον τρόπο που
αντιμετωπίζουν την κόπωση των ασθενών τους.

Όπως λένε οι κατασκευαστές, ο προσομοιωτής In my Steps έχει σχεδιαστεί έτσι
ώστε να βοηθά τους επαγγελματίες υγείας, αλλά και αυτούς που φροντίζουν
καρκινοπαθή άτομα, «να μπαίνουν στη θέση» των ασθενών και να κατανοούν το
εξαντλητικό αίσθημα κόπωσης από το οποίο υποφέρουν βασανιστικά. Όσο και να
θέλεις, όσο γρήγορα και να προσπαθήσεις να πιέσεις τα υποπόδια, ο προσομοιωτής
δεν κινείται γρηγορότερα ακολουθώντας τις καθημερινές κινήσεις μέσα στο σπίτι
του καρκινοπαθούς. Μόνο ένα τέταρτο της ώρας, δεν έχεις καταφέρει να κάνεις
σχεδόν τίποτα από τις δουλειές του σπιτιού, «τίποτα γι’ αυτούς που αγαπάς και
για σένα», όπως λέει μια καρκινοπαθής, και νιώθεις σφιγμένος, κουρασμένος,
αγχωμένος, απογοητευμένος.