ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Αλαζόνες και υποκριτές

Δεν είναι μόνον ο Γκίνγκριτς και η χριστιανική Δεξιά οι χαμένοι των
αμερικανικών εκλογών. Ρεζιλεύτηκαν και οι δημοσιογράφοι του κατεστημένου. Μαζί
με τις διάφορες «αυθεντίες».

Η εκδίκηση. Δημοκρατικός γάιδαρος εκτόπισε τον Ρεπουμπλικανό ελέφαντα (από τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»)

«ΤΙ θα πει τώρα ο Κλίντον;» αναρωτιόταν χαιρέκακα από το εξώφυλλό του το
περιοδικό «Νιούζουικ» τον περασμένο Αύγουστο, όταν η Μόνικα συμφώνησε με τον
Κένεθ Σταρ να μιλήσει. Και δεν ήταν παρά ένα παράδειγμα της μανιασμένης
εκστρατείας που είχαν ξεκινήσει μήνες νωρίτερα οι περισσότεροι
μεγαλοσχολιαστές της Ουάσιγκτον με στόχο την «κάθαρση». Ο Σαμ Ντόναλντσον του
ABC διατύπωνε την πρόβλεψη ότι αν ο Κλίντον δεν λέει την αλήθεια, οι μέρες του
στην προεδρία είναι μετρημένες. Ο Τζωρτζ Στεφανόπουλος γυρνούσε από εκπομπή σε
εκπομπή και εξέφραζε τη θλίψη του για το κατάντημα του άλλοτε φίλου του. Η
«ωραία» της αμερικανικής Δεξιάς Ανν Κούλτερ υποστήριζε σε διάφορα τοκ-σόου την
ανάγκη να ξεκινήσει η διαδικασία καθαίρεσης του προέδρου, κάτι για το οποίο
και η ίδια εργαζόταν. Και οι αρθρογράφοι των «Νιου Γιορκ Τάιμς» ακόνιζαν τα
τσεκούρια τους για τον λυπηρό, αλλά αναγκαίο για τα συμφέροντα του έθνους,
αποκεφαλισμό του προέδρου.

Μόνο που το έθνος είχε άλλη γνώμη. Πριν ακόμη τη μαγική Τρίτη, την είχε
εκφράσει σε διάφορες δημοσκοπήσεις που έδειχναν άνοδο της δημοτικότητας του
προέδρου. Οι βεντέτες των εφημερίδων και των καναλιών κάτι άρχισαν να
καταλαβαίνουν. Οι ίδιοι που απαιτούσαν από τον Κλίντον να πέσει στα γόνατα
θυμήθηκαν ξαφνικά το παρελθόν του Σταρ. Αποκορύφωμα της υποκρισίας ήταν η
προχθεσινή εμφάνιση του Στεφανόπουλου στην εκπομπή «Nightline» του ABC και οι
συγκινητικές και παθιασμένες περιγραφές του για τη «μεγάλη νύχτα του
προέδρου». Χωρίς βέβαια να τον ρωτήσει κανείς πώς ήταν τόσο θερμός για τον
άνθρωπο που μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες χαρακτήριζε ακατάλληλο για τη
θέση που κατέχει…

Πώς εξηγείται αυτό το χάσμα ανάμεσα στις βεντέτες των αμερικανικών μέσων
ενημέρωσης και τον μέσο πολίτη; Το ηλεκτρονικό περιοδικό «Salonmagazine»
αναφέρει τέσσερις λόγους. 1) Την ιδεολογική ανισορροπία των τοκ-σόου, που
διευθύνονται κυρίως από δεξιούς σχολιαστές μαζί με μερικούς κεντρώους που
παριστάνουν τους φιλελεύθερους. 2) Το χρήμα: η Μόνικα, όπως και η δίκη του Ο.
Τζ. Σίμσον, πουλούσε, ανέβαζε τις κυκλοφορίες, τις θεαματικότητες, έφερνε
διαφημίσεις. 3) Την υποταγή του αμερικανικού κατεστημένου στον πουριτανισμό,
με τους καλοντυμένους εκπροσώπους του να εμφανίζονται σοκαρισμένοι από
αμαρτήματα στα οποία οι ίδιοι επανειλημμένα έχουν υποπέσει και να
υπερασπίζονται τα ήθη από αόρατους και ανύπαρκτους εχθρούς. 4) Την κακή
δημοσιογραφία. Σε μια εποχή που τα όρια ανάμεσα στην πολιτική, τη
δημοσιογραφία και το σόου-μπίζνες γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα και οι
πολιτικοί σχολιαστές της τηλεόρασης προσλαμβάνονται με κριτήριο τη φωνή τους
και όχι τις αναλυτικές τους ικανότητες, το κοινό είναι υποχρεωμένο να ανέχεται
την αλαζονεία τους, την υποκρισία τους και τη βλακεία τους. Κι όταν έχει την
ευκαιρία, κάνει βέβαια το αντίθετο απ’ αυτό που του λένε.