ΣΗΜΑΤΑ

… καπιταλιστικούς κύκλους κινήθηκε το τελευταίο διήμερο ο Λιονέλ Ζοσπέν. Στο
πρωθυπουργικό του μέγαρο, το Ματινιόν, υποδέχθηκε τον Τζιάννι Ανιέλλι ­ του
οποίου ο όμιλος επιχειρήσεων εξελίσσεται στο μεγαλύτερο πολυεθνικό συγκρότημα
όχι πια μόνο στην ιταλική αλλά και τη γαλλική επικράτεια. Ο Ανιέλλι παρουσίασε
στον Ζοσπέν τον νέο πρόεδρο της Φίατ και τους στενότερους συνεργάτες του.
Ακολούθησαν γεύματα και συσκέψεις και γεύματα και συσκέψεις. Τι ακριβώς
συζητήθηκε δεν έγινε γνωστό. Κυκλοφόρησε φήμη ότι ο Ανιέλλι θέλει ν’ αγοράσει
ό,τι απομένει από τη Ρενώ: το γαλλικό δημόσιο κρατάει ακόμη το 44%. Δεν
επιβεβαιώθηκε. Το βέβαιο είναι ότι προωθείται κάποιο είδος συνεργασίας ­
αργότερα ίσως και συγχώνευση ­ των δύο μεγάλων βιομηχανιών αυτοκινήτου.

… Ανιέλλι πατάει ήδη γερά στη Γαλλία. Έχει εκεί 60 μεγάλες εταιρίες.
Απασχολεί άμεσα ή έμμεσα 38.000 Γάλλους εργαζόμενους. Και μετέχει σε υψηλό
ποσοστό στην παραγωγή γαλλικών αυτοκινήτων και τρακτέρ, στο πρόγραμμα
ρομποτικής των πυραύλων Αριάν, στις επιχειρήσεις ξενοδοχείων Ακκόρ, σε
εταιρίες ζάχαρης, άλλων τροφίμων και ποτών (παράγει το Σατώ Μαργκώ). Και
ακόμη, έχει αγοράσει μια γερή φέτα του Κλαμπ Μεντιτερρανέ και μια μικρότερη
της «Μοντ».

… στόχος του Ανιέλλι φαίνεται πως είναι η Τελεκόμ (ο γαλλικός ΟΤΕ). Ο Ιταλός
μεγιστάν εποφθαλμιά επίσης την Αεροσπασιάλ (Αιρμπάς), όπου ήδη μετέχει, αλλά
όχι στην έκταση που θα ήθελε. Ο Ζοσπέν βέβαια δεν πολυσυμπαθεί το ξένο
κεφάλαιο. Το ιταλικό ωστόσο φαντάζει, επιτέλους, λιγότερο «ξένο» απ’ ό,τι το
αμερικάνικο ή το ιαπωνικό. Και έτσι, αν είναι ν’ ανοίξει θέσεις εργασίας, αν
πρόκειται να τον βοηθήσει να τηρήσει τις υποσχέσεις του περί απασχόλησης, ο
Γάλλος πρωθυπουργός δεν θα έχει και πολλές αντιρρήσεις. «Μπορεί να είναι
λιγάκι μονοκόμματος ως σοσιαλιστής ­ έγραψε ο Ζαν Ντανιέλ ­ αλλά είχε σπουδαίο
δάσκαλο: τον Φρανσουά Μιττερράν».

… συμφωνίες τεκταίνονται λοιπόν, και δεν είναι παράξενο που από γαλλικής
πλευράς μετείχαν στις διαβουλεύσεις και τα γεύματα πρόσωπα όπως, ούτε λίγο
ούτε πολύ, ο τέως Κοινοτάρχης Ζακ Ντελόρ, ο διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας
Κλωντ Τρισέ και ο κοινωνιολόγος Αλαίν Μενκ. Γάλλοι και Ιταλοί οικονομολόγοι,
άλλωστε, φαίνεται να έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η περίφημη
«παγκοσμιοποίηση» δεν είναι και τόσο περαστική ­ ήρθε για να μείνει. Και ότι ο
καλύτερος τρόπος για να την αντιμετωπίσει κανείς, εμποδίζοντάς τη να
παραμείνει μάλλον «αμερικανοποίηση», είναι η στενή συνεργασία ανάμεσα στους
Ευρωπαίους καπιταλιστές, και ανάμεσα σ’ εκείνους και τις κυβερνήσεις τους. Από
τους δύο πάντως, τον Ζοσπέν και τον Ανιέλλι, ο πιο «παγκόσμιος» είναι ασφαλώς
ο δεύτερος. Στη γαλατική εξόρμησή του, όπως κάνει συχνά και στις στρατηγικές
συσκέψεις του στη Ρώμη και το Τορίνο, πλαισιωνόταν από μερικά από τα
γνωστότερα αστέρια του διεθνούς οικονομικού τζετ-σετ. Ήταν ένα εντυπωσιακό
μπαράζ από πρόσωπα τα οποία, έτσι κι αλλοιώς, τα χρησιμοποιεί καιρό τώρα ως
ειδικούς συμβούλους του για τον όμιλο των επιχειρήσεών του. Ανάμεσά τους, ο
άλλοτε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρυ Κίσσινγκερ, ο λόρδος Κάρρινγκτον, ο
διακριθείς στις υψηλότερες θέσεις της ΕΟΚ Ετιέν Νταβινιόν, ο διοικητής της
Τράπεζας Λαζάρ, Νταβίντ Βάιλ, ο Ούλριχ Βάις της Ντόυτσε Μπανκ και ο
Τζιανφράνκο Γκούττι του ομίλου Τζενεράλι…