Ο «αέρας» μεγάλο εμπόδιο

Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει ο νέος επιχειρηματίας
είναι αυτό της επαγγελματικής στέγης. Ανάλογα με τον κλάδο που επιλέγει και το
είδος της δραστηριότητας, ο επαγγελματικός χώρος του μπορεί να αποτελέσει το
«κλειδί» για την επιτυχία ή την αποτυχία του εγχειρήματος.

Ο ΒΙΟΤΕΧΝΗΣ, για παράδειγμα, μπορεί να γλιτώσει, ανάλογα και με τον κλάδο του,
σημαντικά κονδύλια, γιατί δεν είναι υποχρεωμένος να στεγασθεί σε ισόγειο, να
πληρώσει «αέρα» ή να έχει μεγάλο χώρο. Ο έμπορος όμως μπορεί να υποχρεωθεί να
καταβάλλει υψηλά ποσά για ενοίκια και «αέρα» της επιχείρησης.

Η ΨΑΛΙΔΑ

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο των κτηματομεσιτών κ. Γ. Ρεβύθη, στους δήμους και
στις κοινότητες τα καταστήματα που είναι γύρω από το «εμπορικό κέντρο»
παρουσιάζουν ιδιομορφίες. «Οι τιμές έχουν την τάση να κυμαίνονται περίπου στα
ίδια επίπεδα είτε πρόκειται για ένα δρόμο της Ν. Ιωνίας είτε πρόκειται για ένα
δρόμο της Ηλιούπολης ή της Καλλιθέας. Από την άλλη, υπάρχουν σε κάθε δήμο δύο
με τρεις εμπορικοί δρόμοι με τράπεζες και μεγάλα καταστήματα. Έτσι οι τιμές
στους εμπορικούς δρόμους ξεκινούν από εκεί που καταλήγουν οι τιμές στους
άλλους απόκεντρους δρόμους».

Σύμφωνα με στοιχεία του ιδίου, οι εμπορικές μισθώσεις στις περιφερειακές
αγορές ξεκινούν από 2.000 δρχ. το τετραγωνικό μέτρο και μπορούν να φθάσουν
μέχρι και 6.000 δρχ. το τετραγωνικό. Ο «αέρας» αφορά μόνον καταστήματα που
είναι σε ισόγειο και εξαρτάται από την περιοχή, τη θέση του καταστήματος στη
συγκεκριμένη περιοχή, το μέγεθός του και την εμπορική αξία της φίρμας. Στις
περιπτώσεις που δίνεται «αέρας», αυτός μπορεί να ξεκινήσει από 5 εκατομμύρια
δρχ. και να φθάσει τα 200 εκατομμύρια δραχμές.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Ιδιαίτερη σημασία έχει το συμβόλαιο της μίσθωσης. Μερικές συμβουλές δίνει ο
κτηματομεσίτης κ. Κ. Παλπάνης:

1 Το συμβόλαιο πρέπει να καταρτίζεται με τη βοήθεια έμπειρου
δικηγόρου, που θα κατευθύνει τον επαγγελματία, για να μην παραπλανηθεί. «Κάθε
καλή δουλειά βασίζεται στο πρώτο συμβόλαιο που υπογράφεται».

2 Καλό είναι να γράφει το συμβόλαιο εκτός από το ύψος του τιμήματος
και τα χρονικά διαστήματα στα οποία θα γίνεται η αναπροσαρμογή, το ποσόν και
το ποσοστό της αναπροσαρμογής.

3 Ο επαγγελματίας μπορεί να ζητήσει και να κατοχυρώσει το δικαίωμα της
υπομίσθωσης. Θα πρέπει να υπάρχει επίσης πρόβλεψη και για την πιθανότητα να
συνεταιρισθεί με άλλο άτομο αργότερα.

4 Θα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη που θα κατοχυρώνει τον επιχειρηματία
σε περίπτωση που διαλύσει ή αλλάξει τη νομική μορφή της εταιρείας. Θα πρέπει
επίσης να μπορεί να διατηρεί τα δικαιώματά του αν επανέλθει στην προηγούμενη
νομική μορφή.

5 Θα πρέπει να αναφέρονται λεπτομέρειες για το ποιος επιβαρύνεται με
τον φόρο, το χαρτόσημο κ.λπ.

Ιάκωβος Γκέλιας: Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι βιοτέχνες είναι η χρηματοδότησή τους, που θα τους βοηθήσει να αναπτυχθούν απέναντι στον ανταγωνισμό από το εξωτερικό

ΟΤΑΝ ΜΠΗΚΕ για πρώτη φορά σε εργαστήριο χρυσοχόου ο κ. Ιάκωβος Γκέλιας ήταν 17
ετών.

Κανείς στην οικογένειά του δεν είχε καμία σχέση με την τέχνη αυτή και ο ίδιος
με την αμοιβή του πλήρωνε τα δίδακτρα του Εθνικού Ωδείου, όπου σπούδαζε τότε.

Ύστερα από 7 χρόνια πρακτικής, το 1986 ένιωσε τις δυνάμεις του αρκετές και
ξεκίνησε το πρώτο του μαγαζί. «Ήταν ένα εργαστήριο 12 τ.μ. στο κέντρο της
Αθήνας που ξεκίνησα με 20.000 δρχ., τα οποία πήρα δανεικά από τον πατέρα μου.
Αναγκάστηκα να χρεωθώ για να αγοράσω έναν πάγκο, ένα μοτεράκι και μία
“μπουρού” για να κολλάω».

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Ο κ. Γκέλιας ξεκίνησε με μικροεπισκευές. «Μου έδιναν να κολλήσω καμιά πέτρα,
να κοντύνω ή να μακρύνω καμιά καδένα… Αυτού του είδους τις εργασίες..».

Με περιορισμένο πελατολόγιο και μικρό κύκλο εργασιών αρχικά, προσπάθησε να
σταθεροποιηθεί στην αγορά και το πέτυχε. Έτσι επιχείρησε μετά το δεύτερο άλμα.
«Σκέφτηκα να ξεφύγω από αυτό. Είχαν περάσει και δύο χρόνια. Αποφάσισα να πάρω
μέρος για πρώτη φορά σε έκθεση, με το σκεπτικό να κάνω τους πελάτες να έρθουν
σε εμένα αντί να τους κυνηγώ εγώ. Να τους δείξω τη δική μου πρωτότυπη δουλειά».

Θυμάται πως ένιωσε μεγάλη απογοήτευση τότε. «Ήμουν στο τελευταίο περίπτερο σε
μία τεράστια έκθεση. Σαν ξεχασμένος και από τον Θεό. Για δύο ημέρες δεν πέρασε
άνθρωπος από τις πρόχειρες προθήκες που είχα φτιάξει. Τελικά, όμως, έκανα
μερικές γνωριμίες, πήρα και μερικές παραγγελίες και ανέβηκα ψυχολογικά. Βγήκα
κερδισμένος από την προσπάθειά μου αυτή και άρχισα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά».

Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Ήταν η στιγμή για ένα νέο άλμα, γιατί πλέον είχε παραγγελίες που θα μπορούσαν
να αυξήσουν σημαντικά τον κύκλο εργασιών του. Αλλά για να μεγεθυνθεί η
επιχείρηση χρειάζονταν χρήματα. Και οι τράπεζες ­ ιδιωτικές και κρατικές ­ του
έκλειναν τις πόρτες. «Όπως γινόταν με όλους τους συναδέλφους. Όμως, για να
ανταποκριθώ στις παραγγελίες έπρεπε να έχω χρυσάφι. Δεν θα τα κατάφερνα χωρίς
τη βοήθεια συναδέλφων. Έτσι μεγάλωσε η επιχείρηση και εγώ άρχισα να λειτουργώ
μέσω των εκθέσεων, που με βοηθούσαν να παρουσιάζω τη δουλειά μου και να ελκύω
τους πελάτες. Έφτιαξα ένα πελατολόγιο και άρχισα να το διευρύνω και σιγά-σιγά
δημιούργησα το δικό μου όνομα στον χώρο».

Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι βιοτέχνες είναι η χρηματοδότησή
τους, που θα τους βοηθήσει να αναπτυχθούν απέναντι στον ανταγωνισμό από το
εξωτερικό. Οι βιοτέχνες διαμαρτύρονται γιατί δεν έχουν πρόσβαση σε φθηνά κεφάλαια.

Οι αργυροχρυσοχόοι, για παράδειγμα, υποστηρίζουν ότι στην Ελλάδα μπαίνει φθηνό
βιομηχανοποιημένο κόσμημα κατώτερο από αυτό που παράγουν τα ελληνικά χέρια.
«Επειδή, όμως, μπαίνει μαζικά, σπρώχνει στο περιθώριο το ελληνικό κόσμημα, που
είναι καλοδουλεμένο και έχει φινέτσα. Ένας βιοτέχνης που παίρνει παραγγελίες
από το εξωτερικό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί πρέπει να αγοράσει μεγάλες
ποσότητες πολύτιμων μετάλλων που κοστίζουν.

Τα δάνεια, όμως, που δίνονται είναι μικρά και δεν επαρκούν για τις ποσότητες
αυτές. Επιπλέον είναι ακριβά, αφού τα επιτόκια στη χώρα μας είναι πολύ
υψηλότερα από αυτά με τα οποία δανείζονται οι βιομηχανίες του εξωτερικού. Οι
πιο μεγάλοι ανταγωνιστές του ελληνικού κοσμήματος είναι οι Ιταλοί».

Ο ΚΛΑΔΟΣ της αργυροχρυσοχοΐας έχει μέλλον μόνο για όσους ενδιαφέρονται
πραγματικά για την τέχνη τους. Το παράδειγμα του κ. Ιάκ. Γκέλια δείχνει ότι
και με πολύ μικρά κεφάλαια μπορεί να ξεκινήσει κάποιος, αλλά πρέπει να ξέρει
ότι η επιτυχία έρχεται σταδιακά και ύστερα από αρκετά χρόνια εργασίας.
«Χρειάζεται υπομονή, εργασία και ιδέες. Όποιος επιχειρήσει μόνος του θα πρέπει
να ξέρει πολύ καλά την τέχνη», λέει ο κ. Γκέλια.

Στον κλάδο της αργυροχρυσοχοΐας υπάρχουν σχολές. Εκεί μαθαίνει ο σπουδαστής τα
βασικά βήματα της τέχνης του. Για να ξεκινήσει κάποιος πρέπει πρώτα να περάσει
από μιά σχολή είτε του ΟΑΕΔ είτε από την 4η ΤΕΣ που υπάγεται στο υπουργείο
Παιδείας. Η φοίτηση είναι τριετής.

Σύμφωνα με τους έμπειρους στον κλάδο, οι νέοι πρέπει να απασχοληθούν για 3-4
χρόνια σε ένα εργαστήριο αργυροχρυσοχοΐας, ώστε να αποκτήσουν την εμπειρία
μέσα από την πρακτική άσκηση για να μπορέσουν να «μπουν στην τέχνη».

Μετά αν έχουν τις δικές τους ιδέες μπορούν να προχωρήσουν μόνοι τους.

Ο ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

Τα κεφάλαια που απαιτούνται είναι μικρά. Με δικό του κεφάλαιο 3-4 εκατομμυρίων
ή και ένα μικρό δάνειο, μπορεί σιγά-σιγά να αυξήσει τις δραστηριότητές του.
Ειδικότερα απαιτούνται:

* Μία χυτόπρεσα, που κοστίζει περίπου ένα εκατομμύριο δραχμές.

* Ένας πάγκος και ένας λούστρος μαζί με λίγα εργαλεία συνολικής αξίας 500.000 δρχ.

*Ως υλικό μπορεί για αρχή να χρησιμοποιηθεί μόνον το ασήμι. Δύο κιλά ασημιού
είναι αρκετά για το ξεκίνημα. Δεν κοστίζουν περισσότερο από 140.000 δρχ.

Η ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Υπάρχουν αρκετά προγράμματα με επιδοτήσεις. Ο ΕΟΜΜΕΧ επιδοτεί αυτές τις
δραστηριότητες. Ο νέος επιχειρηματίας μπορεί να επιδοτηθεί με το 50% του
συνολικού κόστους της επένδυσης.

Μπορεί να πάρει μέχρι και 5 εκατομμύρια δρχ. αν ο ίδιος διαθέσει άλλα τόσα. Τα
ποσά εκταμιεύονται γρήγορα.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο νέος βιοτέχνης εντοπίζονται στην έλλειψη
προώθησης.

Οι εκθέσεις είναι λιγοστές και δεν μπορεί να εμφανίσει την εργασία του στις
αγορές του εξωτερικού.

Επίσης υπάρχει και το πρόβλημα των δανείων που προαναφέρθηκε.