Χαμόγελα στη στροφή

* ΣΤΑ ΜΙΣΑ του πιο αμφίρροπου πρώτου γύρου από καταβολής Τσάμπιονς
Λιγκ, η ελληνική εκπροσώπηση έχει κάθε δικαίωμα να ελπίζει στην ολοκλήρωση του
ποιοτικού άλματος, που άρχισε με την κατάκτηση της όγδοης θέσης στην Ευρώπη
και συνεχίζεται με τη φετινή αγωνιστική καταξίωση.

* Η ΝΙΚΗ του Ολυμπιακού επί του Άγιαξ ήταν η μέχρι
στιγμής πιο εντυπωσιακή, όχι όμως και η μόνη, αιχμή αυτής της νέας κατάστασης.
Σε τρία εντός έδρας παιχνίδια και με αντιπάλους σαν τη Δυναμό Κιέβου, την
Κροάσια και την πιο ένδοξη, μαζί με τη Ρεάλ, ομάδα της ηπείρου μας, οι
ελληνικές ομάδες μετράνε ισάριθμες, πεντακάθαρες, νίκες.

* ΣΕ ΕΝΑ ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό τοπίο σε πλήρη
εξέλιξη, με τις «ιστορικές» δυνάμεις σε πτώση, την ανάδειξη πολλών νέων και
από «μικρές» χώρες παικτών (ο μέχρι στιγμής πρωταγωνιστής του Τσάμπιονς Λιγκ
προέρχεται από τη Σλοβενία: είναι ο Ζάχοβιτς της Πόρτο) και την επιστροφή στο
θέαμα, όπως έδειξε και το Μουντιάλ, οι πιθανότητες διάκρισης των ελληνικών
ομάδων διαγράφονταν εξαρχής ευνοϊκότερες. Έμενε ν’ αρπάξουν την ευκαιρία.

* Η ΜΕΓΑΛΗ συμβολή του Ντούσαν Μπάγιεβιτς ­ το
‘χουμε ξαναπεί ­ στην ως τώρα πορεία του Ολυμπιακού είναι ακριβώς ότι έκανε
τους παίκτες του να πιστέψουν πως ήρθε επιτέλους η ώρα τους. Κι αυτό το
κατάφερε με δύο βασικά μέσα: κράτησε σχεδόν ανέπαφο τον βασικό κορμό της
ομάδας (το αντίθετο δηλαδή ακριβώς από ό,τι έκανε ο ομόλογός του στο μπάσκετ)
και δούλεψε με επιμονή πάνω σε σταθερές ποδοσφαιρικές αρχές: πειθαρχία,
κίνηση, ομαδικότητα.

* ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ αυτής της δουλειάς μάς έχουν ήδη
χαρίσει κάτι περισσότερο από μερικές μεγάλες νίκες, σπουδαίο θέαμα. Όπως λέει
και ο στενός μου συγγενής, στο βασίλειο των υποψιασμένων φιλάθλων, ο
Ανδρελέων, φέτος ο Ολυμπιακός δεν μπορεί παρά να αρέσει σε όλους όσους ξέρουν
μπάλα. Αρκεί ως απόδειξη ότι στο παιχνίδι με τον Άγιαξ, ένα παιχνίδι με τέτοια
σημασία και με τέτοιο αντίπαλο, δεν έγινε ούτε μια τυφλή ενέργεια, ούτε μια
«γιόμα», δεν δόθηκε το παραμικρό σημάδι πανικού.

* ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ο Παναθηναϊκός, χωρίς να έχει χάσει τις
ελπίδες του, αφού, όπως πάντα, τα άλλα αποτελέσματα του ομίλου και το
πρόγραμμα του δεύτερου γύρου τον ευνοούν, δείχνει να μην πολυπιστεύει στον
εαυτό του. Η μόνιμη φιλοσοφία του προπονητή του (πρώτα εξασφαλίζουμε το
μίνιμουμ) ταιριάζει σε μια διοργάνωση όπως το ελληνικό πρωτάθλημα, όχι όμως
στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου ένας έμπειρος ταβλαδόρος, σαν τον Μπάγιεβιτς, οφείλει
να έχει αντιληφθεί πως δεν αρκεί να «σώσεις» την παρτίδα, πρέπει και να την
«σπρώξεις». Το τελικό βέβαια σπρώξιμο του Ολυμπιακού, εκεί που θα φανεί αν θα
δικαιωθούν τα αρχικά χαμόγελα, μένει να γίνει εκτός έδρας. Οψόμεθα αισιοδόξως.