3η ΚΑΡΤΑ Στο κυνήγι του θεάματος

ΚΑΤΑΜΕΣΤΟ χθες το βράδυ το Ολυμπιακό Στάδιο. Περίπου 75.000 θεατές στον
θριαμβευτικό αγώνα του Ολυμπιακού με τον Άγιαξ 1-0 για το Τσάμπιονς Λιγκ.
Ωραία εικόνα, ωραία ατμόσφαιρα. Σπάνια έχουμε την ευκαιρία να δούμε γεμάτες
εξέδρες σε ελληνικό γήπεδο.

Τόσους θεατές δεν μπορούμε να μετρήσουμε ούτε σε τρεις και τέσσερις
αγωνιστικές του πρωταθλήματος συνολικά, δηλαδή σε 27 ή 36 αγώνες.

Όμως στο Ολυμπιακό Στάδιο ήταν Έλληνες φίλαθλοι. Αυτοί που αδιαφορούν για
τα δρώμενα στις εσωτερικές διοργανώσεις, έδωσαν έντονο παρών σε έναν αγώνα με
ξεχωριστή σημασία για το Τσάμπιονς Λιγκ.

Είναι λογικό και στις δύο περιπτώσεις. Στη δεύτερη η εξήγηση είναι απλή. Η
σοβαρότητα του αγώνα και το όνομα του Άγιαξ κέντρισαν το ενδιαφέρον τους. Στην
πρώτη όμως η ερμηνεία είναι πολυσύνθετη. Γιατί οι λόγοι της αδιαφορίας του
φίλαθλου κόσμου για το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας είναι πολλοί.

Πρώτα-πρώτα έχει κλονιστεί σοβαρά η εμπιστοσύνη των φιλάθλων για τη
γνησιότητα αρκετών αγώνων. Και αυτή η θέση δεν είναι προϊόν κακοβουλίας.
Ψιθυρίζονται εδώ και πολλά χρόνια πολλά για το ρόλο της διαιτησίας και τη
δραστηριότητα «μαγείρων» στο παρασκήνιο, ώστε το κοινό έχει οδηγηθεί σε
συμπεράσματα που μειώνουν το ενδιαφέρον του. Μπορεί να ακούγονται περισσότερα
απ’ όσα γίνονται στην αθέατη πλευρά, όμως είναι γεγονός ότι το ποδόσφαιρο έχει
δύο πρόσωπα.

Ύστερα είναι το θέμα της χαμηλής ποιότητας των αναμετρήσεων. Στα άθλια
τερέν των γηπέδων μας είναι δύσκολο να παιχθεί ποδόσφαιρο αξιώσεων. Αλλά και ο
χαμηλής δείκτης ασφάλειας των γηπέδων, η βία, η έλλειψη ανέσεων στις κερκίδες
και σε άλλους χώρους των γηπέδων, αλλά και η απουσία πάρκινγκ, κρατάνε μακριά
το κοινό.

Ποιος έχει συνειδητοποιήσει την πικρή αλήθεια; Ποιος θα τολμήσει την αλλαγή;.