Μπροστά τα κορίτσια

Το «κίνημα του Οκτώβρη του ’98», όπως αποκαλούν τις κινητοποιήσεις τους οι
Γάλλοι μαθητές, δεν έχει ούτε την πολιτικοποίηση, ούτε την επαναστατικότητα
της εξέγερσης του Μάη του ’68, στην οποία τον ηγετικό ρόλο είχαν τα αγόρια.
Αλλά, αυτή τη φορά, πρωταγωνιστούν τα κορίτσια.

Κινητήρια δύναμη. Τα κορίτσια πρωτοστατούν στις μαθητικές κινητοποιήσεις

ΜΕ την πανεθνική κινητοποίηση των μαθητών η Γαλλία πήρε για μία ακόμα φορά το
μάθημα της επίδειξης δύναμης της νεολαίας της ­ αλλά κυρίως της
αγωνιστικότητας και της μαχητικότητας των κοριτσιών της. Σ’ όλες τις πόλεις,
όπου οι μαθητές πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τις ελλείψεις
της Μέσης Εκπαίδευσης, τα κορίτσια ηλικίας 16-18 χρόνων πρωτοστατούσαν.

Εντούτοις, από τα αγόρια προήλθε η βία, που αμαύρωσε την πορεία διαμαρτυρίας
των μαθητών στο Παρίσι. Οι δράστες των βανδαλισμών ήταν έφηβοι από τα
«δύσκολα» προάστια και δεν είχαν καμία σχέση με την κινητοποίηση των μαθητών
και τα αιτήματά τους. Αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν και καταστήματα λεηλατήθηκαν από
νεαρούς μασκοφόρους, που δεν ενδιαφέρονταν για τα προβλήματα των συνομηλίκων
τους, αλλά ήρθαν για να εκτονώσουν την οργή που συσσωρεύει μέσα τους η μίζερη
ζωή τους.

«ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΤΟΥ ’98»

Παρά τα έκτροπα, όμως, οι 400.000 μαθητές που πήραν μέρος στην πανεθνική
διαδήλωση έδωσαν το μήνυμα. Η μαχητική κινητοποίηση της περασμένης Πέμπτης
ήταν το αποκορύφωμα των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, που ξεκίνησαν πριν από δύο
βδομάδες από τη Νιμ, κατά της έλλειψης διδακτικού προσωπικού, του
υπερφορτωμένου προγράμματος, των ακατάλληλων αιθουσών και του ανεπαρκούς εξοπλισμού.

Οι μαθητές άρχισαν ήδη να αποκαλούν τον ξεσηκωμό τους ως κίνημα του «Οκτώβρη
του ’98». Αλλά, αντίθετα από τη φοιτητική εξέγερση του Μάη του ’68, το κίνημα
διαμαρτυρίας δεν είναι πολιτικό, πολύ περισσότερο επαναστατικό.

Οι σημερινοί Γάλλοι μαθητές δεν θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά θέλουν να
πετύχουν στην κοινωνία έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα. Απαιτούν από το
γαλλικό κράτος να τους παράσχει την εκπαίδευση για την οποία καυχάται ­ και
από τον υπουργό Παιδείας Κλοντ Αλέγκρ να επισπεύσει τις μεταρρυθμίσεις τις
οποίες υποσχέθηκε. Η άλλη μεγάλη διαφορά με το 1968 είναι ότι από την αρχή,
επικεφαλής των διαδηλώσεων, τέθηκαν κορίτσια.

Μία άτυπη μαθητική συνέλευση που συγκλήθηκε εσπευσμένα μία μέρα πριν από την
πανεθνική διαδήλωση διαμαρτυρίας της Πέμπτης εξέλεξε την 17χρονη Λούμπνα
Μελιάν ως εθνική εκπρόσωπο του κινήματος. Οι πρόεδροι των δύο κυριότερων
μαθητικών ενώσεων είναι και οι δύο κοπέλες. Και στη συγκέντρωση που έγινε στο
Παρίσι, οι τέσσερις από τους επτά ομιλητές ήταν κορίτσια.

ΑΛΛΑ και η κινητήρια δύναμη αυτού του αυθόρμητου κινήματος ήταν πάλι τα
κορίτσια. Και αν στις πορείες διαμαρτυρίας της Πέμπτης αγόρια και κορίτσια
ισοψηφούσαν, στις αρχικές συγκεντρώσεις δέσποζαν σαφώς οι κοπέλες. Όπως
χαρακτηριστικά είπε την περασμένη βδομάδα μια 17χρονη μαθήτρια από την
Νιμ-κοιτίδα της μαθητικής εξέγερσης: «Τα αγόρια θεώρησαν την ιδέα θαυμάσια,
αλλά τα περισσότερα πήγαν στο μπαρ για μία μπίρα».

Τό ίδιο λέει και η συνομήλική της Σαντάλ από το Παρίσι, που πρωτοστατούσε στην
κινητοποίηση στη γαλλική πρωτεύουσα, εκφωνώντας τα συνθήματα με την
ντουντούκα. «Τα κορίτσια ήταν εκείνα που διατύπωναν τα αιτήματα και έπαιρναν
τις αποφάσεις. Όσο περνούσαν οι μέρες άρχισαν να κινητοποιούνται και τα
αγόρια. Ίσως τα κορίτσια να αγωνιούν περισσότερο για το μέλλον τους. Στο
σχολείο, άλλωστε, τα κορίτσια είναι εκείνα που μελετούν σκληρά».

Ο κοινωνιολόγος Ρομπέρ Μπαγιόν, που έχει μελετήσει τα μαθητικά κινήματα της
Γαλλίας, διαβεβαιώνει ότι το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Εδώ και αρκετά
χρόνια, τα κορίτσια έχουν αναλάβει τον ηγετικό ρόλο στις μαθητικές
κινητοποιήσεις. «Σ’ όλα τα σχολεία, οι καθηγητές συμφωνούν ότι τα κορίτσια
είναι πιο ώριμα για να διαπραγματευτεί κανείς μαζί τους, πιο υπεύθυνα και
παιδιαρίζουν σαφώς λιγότερο από τα αγόρια, που είναι παθιασμένα με την εικόνα
τους και τον ανδρισμό τους».