ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Μήνυμα και από Ευρώπη

Ποια θα είναι η τύχη της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής μετά το δυσμενές για
την κυβέρνηση αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των δημοτικών εκλογών; Και ποια
μπορούν να είναι τα διορθωτικά μέτρα που, κατά τη δήλωση του κυβερνητικού
εκπροσώπου, θα ληφθούν σύντομα;

Στα ερωτήματα αυτά, βέβαια, μπορούν να δοθούν διαφορετικές απαντήσεις οι
οποίες θα ποικίλλουν ανάλογα με τον τρόπο που ερμηνεύει η κυβέρνηση και το
κόμμα, ή μάλλον οι μερίδες τους, το εκλογικό αποτέλεσμα και το μήνυμά του.

Όμως, πέραν του μηνύματος του εκλογικού αποτελέσματος, η κυβέρνηση είναι
αποδέκτης και άλλων μηνυμάτων, επίσης ηχηρών, και από τους εταίρους της και
από τις διεθνείς αγορές και πρέπει να σημειώσουμε προκαταβολικά ότι στην εποχή
της παγκοσμιοποίησης είναι δύσκολο σε μια χώρα να αξιολογήσει ως πρωτεύοντα τα
εσωτερικά από τα εξωτερικά.

Ας δούμε, λοιπόν, πρώτον ποιο είναι το μήνυμα των εταίρων μας, που μας το
έστειλαν τη Δευτέρα το βράδυ από το Λουξεμβούργο, εγκρίνοντας το
επικαιροποιημένο ελληνικό πρόγραμμα σύγκλισης. Μπορεί και δικαίως ο υπουργός
Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κ. Γιάννος Παπαντωνίου να εξέφρασε την
ικανοποίησή του για τη θετική υποδοχή που επεφύλαξαν οι ομόλογοί του στο
πρόγραμμα, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει ότι η έγκρισή του συνοδεύθηκε από
συστάσεις που προσδιορίζουν κατά αυστηρό τρόπο τα πλαίσια μέσα στα οποία
πρέπει να κινηθεί η οικονομική πολιτική στην Ελλάδα μέχρι το 2001.

Οι εταίροι μας, λοιπόν, πιστεύουν ότι για να πέσει ο πληθωρισμός πρέπει να
εφαρμόζεται μια συγκρατημένη εισοδηματική πολιτική και οι αυξήσεις μισθών και
ημερομισθίων να κινούνται στα όρια του αναμενόμενου πληθωρισμού. Εξέφρασαν μεν
την ικανοποίησή τους για τη διετή σύμβαση ΓΣΕΕ και ΣΕΒ, αλλά κάλεσαν
ταυτόχρονα την κυβέρνηση να λάβει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να
διασφαλιστεί η διαρκής πρόοδος σε ό,τι αφορά τη μείωση του πληθωρισμού, πράγμα
που σημαίνει ότι θέλουν αυστηρότερη εισοδηματική πολιτική.

Οι εταίροι μας, επίσης, εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τις διαρθρωτικές
μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνει το πρόγραμμα σύγκλισης και οι οποίες αφορούν
την αγορά εργασίας, το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και την εξυγίανση των
δημοσίων επιχειρήσεων, αξίωσαν όμως να ολοκληρωθούν όλα αυτά σύμφωνα με τον
προγραμματισμό και εντός του προβλεπόμενου χρόνου, δηλαδή μέχρι τέλος του 1999.

Το μήνυμα λοιπόν εκ του εξωτερικού είναι σαφές και θα λέγαμε και ολίγον
απειλητικό. «Ολοκληρώστε όσα μας υποσχεθήκατε στις 13 Μαρτίου και με βάση τα
οποία σας εντάξαμε στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών ­ που αποτελεί
ασπίδα για το εθνικό σας νόμισμα», μας διεμήνυσαν ουσιαστικά τη Δευτέρα στο
Λουξεμβούργο οι εταίροι μας και ενέκριναν το ελληνικό πρόγραμμα σύγκλισης
θεωρώντας ότι θα εκπληρώσουμε τις υποσχέσεις μας.

Είναι προφανές ότι το μήνυμα αυτό είναι διαφορετικό από το μήνυμα των
ψηφοφόρων της Κυριακής, που πολλοί το ερμηνεύουν ως απαίτηση της κοινής γνώμης
για χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής.

Ο κ. Γιάννος Παπαντωνίου στη συνέντευξη που έδωσε την επομένη του ΕΚΟΦΙΝ
υποστήριξε ότι «οποιαδήποτε χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής, οποιαδήποτε
αύξηση ελλειμμάτων έχει άμεσο αντίκτυπο στη δραχμή και στα επιτόκια!». Δεν
έχει άδικο, αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις των αγορών, ευθύς μετά τη
διεύρυνση της διεθνούς οικονομικής κρίσης που εκδηλώθηκε με τις αθρόες
πωλήσεις κρατικών ομολόγων και την αναγκαστική στροφή του Δημοσίου στον
βραχυπρόθεσμο δανεισμό, που σημαίνει επιβάρυνση στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.

Επειδή οι κίνδυνοι λοιπόν είναι πολλοί και μεγάλοι, μάλλον η απάντηση στο
αρχικό ερώτημα πρέπει να είναι ότι η οικονομική πολιτική, παρά την κυβερνητική
δοκιμασία στις δημοτικές εκλογές, δεν θα αλλάξει κατεύθυνση και περιεχόμενο
και εκείνο που ενδιαφέρει τους πολλούς είναι ότι δεν υπάρχει ούτε μια
περίπτωση στις χίλιες να γίνει πιο άνετη η εισοδηματική πολιτική.

Και τα διαρθρωτικά μέτρα; Αν υπάρξουν, θα αφορούν όχι χαλάρωση της ασκούμενης
οικονομικής πολιτικής, αλλά ενίσχυσή της ώστε να επιτύχει πιο γρήγορα και πιο
ασφαλές τους στόχους του Μάαστριχτ.