ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όποιος το βρει να το επιστρέψει

ΗΤΑΝ επόμενο. Τόσα μηνύματα που κυκλοφόρησαν, να μπερδευτούν τα πράγματα. Να
έχουν μπλοκάρει οι τηλεφωνητές σε ένα συνεχές «μπιπ», να έχουν αφήσει όλοι το
μήνυμά τους, δήμαρχοι, υποψήφιοι, ψηφοφόροι, παραλήπτες (ότι πήραν το μήνυμα ή
ποιο μήνυμα ακριβώς είχαμε υπόψη;), φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, κάποιος που
ζητούσε επιμόνως το Τμήμα Πιστωτικών Καρτών γνωστής τράπεζας, ένας
αγανακτισμένος οπαδός σε άπταιστα γηπεδικά, μόνο ο Ε.Τ., ο εξωγήινος, δεν είχε
αφήσει μήνυμα, αν και αυτό με σιγουριά να μην το πω, μια και υπήρχε και κάτι
δυσδιάκριτο εκεί, σαν να έφτανε από άλλο πλανήτη. Το μήνυμά μου λοιπόν είχε
χαθεί και βγήκα να το αναζητήσω. Συγγνώμη, είπα, είχα αφήσει κάπου εδώ το
μήνυμά μου και δεν το βρίσκω πια. Σε ποιο κόμμα ακριβώς; με ρώτησαν. Σε κανένα
συγκεκριμένα, τους απάντησα. Α, δύσκολο, μου είπαν τότε, δεν μπορούμε να
καθόμαστε τώρα να εντοπίζουμε αδέσποτα μηνύματα. Ανεξάρτητο, λοιπόν; με
ρώτησαν μετά. Πλήρως εξαρτημένο, τους εξήγησα. Δεν με καταλάβαιναν ­ έφταιγαν,
βλέπετε, και οι ημέρες. Δώστε μια περιγραφή, τελοσπάντων ­ έδειξαν διάθεση να
βοηθήσουν. Έμοιαζε με της Αθήνας; του Πειραιά; της Θεσσαλονίκης; των
Νομαρχιακών; Με κανένα συγκεκριμένα, ήταν μικρό, περιεκτικό, συμπαθητικό θα το
έλεγα και σίγουρα αναγνωρίσιμο από τον παραλήπτη του. Να σας πω για το
περιεχόμενο, τους είπα. Δεν τα έχουν καταχωρήσει έτσι, λέει, τα μηνύματα και
είναι πολύ δύσκολο τελικά να εντοπιστεί. Είπα να τα ακούσω ξανά και ξανά,
μήπως είχε κάπου κρυφτεί, αλλά τίποτε. Μόνο ο Ε.Τ. ακουγόταν πιο καθαρά και
πουθενά το μήνυμά μου. Κι όμως ήμουν σίγουρη πως κάπου εκεί το είχα αφήσει.
Μόνο που μ’ όλα αυτά, ξέχασα τι ήθελε να πει. Εγώ θα φταίω, να δείτε, κι όχι
το μήνυμα. Σίγουρα όχι ο Ε.Τ.