ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Νιόβη, ένας βράχος

ΑΠΟ ΤΗΝ οδό Νιόβης περνώ καθημερινά, χρόνια τώρα. Άλλη μια μικρή κάθετος της
Αχαρνών, μοναδική με μυθολογικό όνομα εν μέσω οδών και παρόδων που φέρουν
ονόματα νησιών και παράλιων πόλεων ­ η ψευδαίσθηση της θαλασσινής αύρας στο
υποβαθμισμένο κέντρο της πρωτεύουσας.

Ο δρόμος έχει επιστρέψει στους καθημερινούς του ρυθμούς. Χθες, απλώθηκαν
κανονικά οι πάγκοι, λίγο πιο κάτω, για τη λαϊκή, και ο κύριος με το ακορντεόν
πέρασε τη συνηθισμένη ώρα του παίζοντας παλιά τραγούδια. Στο καφενείο οι
συζητήσεις συνεχίζονται σε όλους τους τόνους μαζί με την πρέφα ­ εκλογές,
αθλητικά, προσωπικά.

Τα όσα έγιναν ακριβώς απέναντι από το καφενείο, πριν από δύο εβδομάδες, δεν
λένε να φύγουν από το μυαλό των γειτόνων. Ούτε και από την καρδιά τους, καθώς
η Αμαλία δίνει ακόμα τη γενναία μάχη. Τώρα που οι τηλεοπτικές κάμερες έφυγαν
και οι ζημιές στα τζάμια αποκαταστάθηκαν, ένα κομμάτι από την κόκκινη κορδέλα
της Αστυνομίας στη γωνία του πεζοδρομίου, είναι το μόνο που απέμεινε από την
άγρια εκείνη νύχτα…

Τα βλέμματα και οι ψυχές, όμως, δεν ξεχνούν. Το βλέπεις στα μάτια των γυναικών
που κοντοστέκονται έξω από την πολυκατοικία, στα παιδιά που δεν παίζουν πια σ’
εκείνο το πεζοδρόμιο. Είναι λες και η τραγική μάνα της μυθολογίας που δάνεισε
το όνομά της στον δρόμο, να χάραξε και τη μοίρα του. Όταν ο Απόλλωνας και η
Άρτεμις τής σκότωσαν τα 12 παιδιά της, οι θεοί τη μεταμόρφωσαν σε βράχο. Έναν
βράχο, όμως, θλιμμένο, που από μέσα του εξακολούθησε να μοιρολογά και να κλαίει.

Τα δάκρυα των απλών ανθρώπων για την Αμαλία και τα όσα έγιναν, δεν θα τα δει
κανείς. Η θλίψη όμως θα μείνει στην οδό Νιόβης…