ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σαμπάνια με προζάκ

«Πλήρης απασχόληση, εργασία για όλους» βροντοφώναξε το Σάββατο στο Παρίσι η
Μαρτίν Ωμπρύ. Κι αν δηλαδή μερικοί δεν θέλουν να δουλέψουν;

Ευρωπαίοι κεντροαριστεροί. Ζοσπέν, Πρόντι, Μπλαιρ και Σρέντερ προσπαθούν να βρουν τον «Τρίτο Δρόμο» (σκίτσο από το ΤΙΜΕ)

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Και το στρογγυλό τραπέζι που
οργάνωσε το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα με θέμα την απασχόληση ήταν πολύ πιο
ενδιαφέρον από τη συνάντηση που συγκάλεσε τον περασμένο μήνα στη Νέα Υόρκη ο
πρόεδρος Κλίντον για τον περιβόητο «Τρίτο Δρόμο». Πρώτα απ’ όλα ήλθαν στο
Παρίσι ηχηρά ονόματα. Ο Ρούντολφ Σάρπινγκ, που θα αναλάβει πιθανότατα το
υπουργείο Αμύνης στην κυβέρνηση Σρέντερ, επισήμανε την ανάγκη «να
υπερασπιστούμε τα κοινά μας συμφέροντα, και πρώτα απ’ όλα το κοινωνικό κράτος
που πρέπει να γίνει πιο αποτελεσματικό». Ο Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα ζήτησε να
περιληφθεί και η απασχόληση στα κριτήρια σύγκλισης των ευρωπαϊκών οικονομικών
πολιτικών. Η Πωλίν Γκρην των Νέων Εργατικών, με τις μπαταρίες της γεμάτες από
το συνέδριο του Μπλάκπουλ, βεβαίωσε ότι ο Τρίτος Δρόμος ισοδυναμεί με
«σοσιαλισμό στη βάση». Και ο Αντόνιο Βιτορίνο, από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της
Πορτογαλίας, ζήτησε να συνταχθεί για τις επόμενες ευρωεκλογές ένα συμβόλαιο
για την απασχόληση και την κοινωνική σταθερότητα.

Με τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να κυβερνώνται αμιγώς ή εν
μέρει από σοσιαλδημοκράτες, άρχισε λοιπόν επιτέλους κάτι να κινείται; Ο
οικοδεσπότης της συνάντησης ήταν επιφυλακτικός. «Δεν είμαστε ίδιοι, είμαστε
διαφορετικοί, αλλά βρισκόμαστε κοντά», είπε ο Λιονέλ Ζοσπέν. «Δεν υπάρχει έτσι
για μένα μια σοσιαλδημοκρατική ομοιογένεια, αλλά μια αριστερή ποικιλία».
Σαμπάνια με λίγο προζάκ, σαρκάζει η «Λιμπερασιόν». Αυτό που πιέζει σήμερα
περισσότερο την ευρωπαϊκή κεντροαριστερά είναι η δύναμή της. Μ’ άλλα λόγια, η
απουσία αντιπάλου. Όπως είπε ο γραμματέας των γάλλων σοσιαλιστών Φρανσουά
Ολλάντ: «Άλλοτε, υπήρχε πάντα ένας συντηρητικός καγκελάριος ή πρωθυπουργός για
τον οποίο μπορούσαμε να λέμε: “Θέλαμε, αλλά δεν μπορέσαμε”. Έστω κι αν δεν
ήταν πάντα αλήθεια…».

Τώρα που οι «αντίπαλοι» έχουν περιοριστεί στον ελαφρώς κωμικό Αθνάρ της
Ισπανίας και τον μάλλον αδύναμο Άχερν της Ιρλανδίας, θα υπάρξει άραγε μια
ευρωπαϊκή δυναμική κατά της ανεργίας; Ή οι πραγματικοί αντίπαλοι ­ οι τράπεζες
­ θα πνίξουν κάθε σχετική πρωτοβουλία; Οι δηλώσεις του Όσκαρ Λαφονταίν,
αυριανού «τσάρου» της γερμανικής οικονομίας, παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Η
Μπούντεσμπανγκ, είπε ο πρόεδρος των γερμανών σοσιαλδημοκρατών, δεν έχει το
αλάθητο. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι τη διοικούν άνθρωποι που στο παρελθόν,
από τις υπουργικές θέσεις που κατείχαν, δεν έπαιρναν πάντα τις σωστές
αποφάσεις. Γιατί λοιπόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο σήμερα;

Από το σημείο αυτό μέχρι να ακολουθήσει η Ευρώπη μια πολιτική χαμηλών
επιτοκίων ώστε να τονωθεί η ζήτηση, υπάρχει ασφαλώς μεγάλη απόσταση. Ας γίνουν
όμως τουλάχιστον τα πρώτα βήματα. Όπως είπε κι ο Ζοσπέν, «για να ξεπεράσουμε
το πνεύμα μοιρολατρίας που κυριαρχεί πρέπει να αποδείξουμε ότι πίσω από τους
οικονομικούς μηχανισμούς υπάρχουν ισχυροί θεσμοί, υπεύθυνοι άνθρωποι και
αποτελεσματικοί οργανισμοί».