ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο νέος ιστορικός συμβιβασμός

Περίεργος όρος αυτή η «μονόδρομη» ή «ενιαία» σκέψη. Καταφέρνει να ενώσει
εναντίον της τους διανοούμενους τόσο της Δεξιάς (;) όσο και της Αριστεράς.

Ευρωπαίοι «ινδιάνοι». Και στη μέση, η Συνθήκη του Άμστερνταμ (του Σεργκέι, από τη «Μοντ»)

ΑΠΟ τότε που δημιουργήθηκε, στις 2 του περασμένου Μαρτίου, το ίδρυμα
Μαρκ-Μπλοχ βλέπει τα μέλη του να αυξάνονται: σήμερα έχουν φτάσει τις τρεις
εκατοντάδες. Την περασμένη εβδομάδα πραγματοποίησε στη Βουργουνδία και το
πρώτο του «πανεπιστήμιο», μια συνάντηση δηλαδή σε εθνικό επίπεδο με θέμα τον
συντονισμό του αγώνα κατά της «μονόδρομης σκέψης». Κι ήταν όλοι εκεί. Ο
γραμματέας του Κινήματος των Πολιτών. Τα στελέχη του κινήματος «Αύριο η
Γαλλία» που ίδρυσε ο γνωστός για τις ακροδεξιές του θέσεις πρώην υπουργός
Εσωτερικών Σαρλ Πασκουά. Ο κομμουνιστής φιλόσοφος Αρνώ Σπιρ. Ο οικονομολόγος
Ανρί Γκαινό, που από σύμβουλος του Ζακ Σιράκ πέρασε στο στρατόπεδο του Ζοσπέν,
για να κάνει τις προάλλες την εμφάνισή του στο φεστιβάλ της κομμουνιστικής
εφημερίδας «Ουμανιτέ». Γκωλικοί. Σεβενμανιστές. Συνδικαλιστές. Ιστορικοί.
Φοιτητές. Έμποροι. Πανεπιστημιακοί. Υπάλληλοι. Άνεργοι. Ακόμη κι ένας στρατηγός.

Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ χαλαρή. Ο ένας ομιλητής κατήγγειλε τη μονόδρομη σκέψη
των γαλλογερμανικών σχέσεων. Ο άλλος προέβλεψε ότι η Ευρώπη θα ακολουθήσει την
πολιτική του μεγάλου δουκάτου του Λουξεμβούργου. Ο τρίτος υπογράμμισε ότι το
ενιαίο νόμισμα δεν θα σώσει τη Γαλλία από την παγκόσμια κρίση. Ο τέταρτος
υπενθύμισε ότι «οι ίδιοι διπλωματούχοι κρετίνοι που μας εξηγούσαν ότι η
σωτηρία θα έλθει από την Ασία, διαβεβαιώνουν τώρα ότι η λύση βρίσκεται στην
εσωτερική ζήτηση». Όταν κάποιος δεν θυμόταν την ισοτιμία του δολαρίου ή
μπέρδευε τη ρήση ενός διασήμου, όλη η αίθουσα έσπευδε να βοηθήσει. Ομοφωνία
παρατηρήθηκε και στο τελικό ψήφισμα, που πήρε τη μορφή ανοιχτής επιστολής προς
την Εθνοσυνέλευση. Σ’ αυτήν οι σύνεδροι υποστηρίζουν ότι η Συνθήκη του
Άμστερνταμ «αχρηστεύει το αίμα που έχυσαν οι πατεράδες μας για να
υπερασπιστούν την εθνική κυριαρχία της Δημοκρατίας» και ζητούν τη διεξαγωγή
δημοψηφίσματος πριν από τη συζήτηση στο Κοινοβούλιο για την επικύρωση της
συνθήκης, που έχει προγραμματιστεί για τις 21 Δεκεμβρίου. Αυτό δεν σημαίνει
ότι στη συνάντηση της Κοτ-ντΌρ εκμηδενίστηκαν οι διαφορές ανάμεσα στα
ιδεολογικά στρατόπεδα.

«Εγώ εξακολουθώ να πιστεύω στο χάσμα μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς», φώναξε σε
μια στιγμή ένας σύνεδρος. «Ένας ωκεανός μας χωρίζει!». Μπροστά στον κοινό
εχθρό, όμως, αξίζει να στηθεί μια γέφυρα. Και μετά; Πώς θα αξιοποιηθεί αυτός ο
διάλογος για να αντιμετωπιστούν τα θεμελιώδη προβλήματα μιας ανεπτυγμένης
κοινωνίας όπως η γαλλική και μιας σύγχρονης οντότητας όπως η ευρωπαϊκή; Είναι
δυνατόν αυτός ο «ιστορικός συμβιβασμός» α λα γαλλικά να προτείνει λύσεις για
την ανεργία, την ανάπτυξη ή ­ πράγμα ακόμη πιο δύσκολο ­ τον ρατσισμό, την
ξενοφοβία, την εγκληματικότητα; Τα σχήματα αυτά δεν είναι εν τέλει το ίδιο
απατηλά, παραπλανητικά και αναποτελεσματικά με τη «Μεγάλη Συμμαχία» που οι
τραπεζίτες πιέζουν τον Γκέρχαρντ Σρέντερ να συγκροτήσει ώστε να εξασφαλιστεί η
περιώνυμη σταθερότητα;