ΣΗΜΑΤΑ

… ταξίδι του στην Αμερική, ο Τόνυ Μπλαιρ ζήτησε λεπτομερή ενημέρωση για την
εντυπωσιακή μείωση της εγκληματικότητας στη Νέα Υόρκη από τον δήμαρχό της,
Ρούντι Τζουλιάνι. Χθες, ανήγγειλε τη μεταφορά της μεθόδου Τζουλιάνι στο
Λονδίνο ­ χρησιμοποιώντας μάλιστα τον ίδιο όρο, «ανοχή μηδέν». Η αστυνομία του
Τζουλιάνι δεν ανέχεται, δεν συγχωρεί, δεν κάνει στραβά μάτια, δεν περιορίζεται
μόνο σε «συστάσεις». Ο δράστης μικροαδικήματος καταδιώκεται από τις αρχές με
τον ίδιο ζήλο με τον οποίο θα κυνηγούσαν τον αυτουργό του πιο ειδεχθούς
εγκλήματος. Ο νόμος πέφτει με όλη του τη δύναμη, όχι τη μισή, πάνω στον
χούλιγκαν, τον θορυβοποιό, τον μικροκλέφτη, τον καταστροφέα ξένης περιουσίας,
όπως ακριβώς και στον δολοφόνο, τον ληστή, τον παιδεραστή.

… κατά τον Τζουλιάνι, είναι ήδη αυστηρή ­ και σωστά ­ με τους δράστες των
βαρέων εγκλημάτων. Το λάθος της είναι ότι δεν κάνει πάντοτε το ίδιο με τους
«μικρούς». Και είναι λάθος για τρεις λόγους: Πρώτον, γιατί η βαρειά
εγκληματικότητα αναπτύσσεται ταχύτερα και ευκολώτερα όταν υπάρχει, ως ένα
είδος «βάσης», η ελαφρά. Τα μικρά αδικήματα, εκεί όπου αφθονούν, δημιουργούν
«κλίμα»· το οποίο ευνοεί τα μεγάλα. Δεύτερον, γιατί το έγκλημα είναι και
προϊόν (αρνητικής) «ωρίμανσης». Μικρό, μεγάλο, προέρχεται συχνά από το ίδιο
πρόσωπο. Ο σημερινός δολοφόνος είναι ο χθεσινός βάνδαλος, αυτός που έσπαζε
βιτρίνες ατιμώρητος. Ο αυριανός ένοπλος ληστής κλέβει προς το παρόν καθρέφτες
από Ι.Χ. Ο επιδειξίας του πάρκου είναι ο βιαστής του μέλλοντος.

…(αλλά σύννομη) μεταχείριση του μικροκλέφτη περιορίζει ή προλαβαίνει ένα
μελλοντικό βαρύτερο αδίκημα. Τρίτος λόγος, τέλος, για τον οποίο και
επιβάλλεται κατά τον Τζουλιάνι ­ τώρα και κατά Μπλαιρ ­ η άρση της «ανοχής»
είναι η ανάγκη του απλού αστυνομικού για αυτοσεβασμό. Κάτι που δεν θα
αποκτήσει ποτέ, όσο δεν θα εμπνέει σεβασμό στο κοινό και φόβο στον απατεώνα ή
τον βίαιο. Η χαλαρότητα απέναντι στη βία ­ με το αιτιολογικό ότι δεν ήταν και
τόσο μεγάλη ­ υπονομεύει το ίδιο το κύρος και την αποτελεσματικότητα της
αστυνομίας. Φυσικά, η «ανοχή μηδέν» δεν είναι ακίνδυνη. Αστυνομικοί του
Τζουλιάνι με νοοτροπία Ράμπο επιδόθηκαν σε φρικώδεις βασανισμούς κρατουμένων
αναπτύσσοντας υπέρμετρο ζήλο, «με την άδεια του δημάρχου».

… μιλώντας στο Συνέδριο των Εργατικών στο Μπλάκπουλ, έβαλε τη δική του
πινελιά στη βρεταννική «ανοχή μηδέν». Για να επιτευχθούν οι σκοποί που έθεσε
(μείωση των εγκλημάτων κατά 30% σε 20 περιοχές της χώρας ως το 2003),
χρειάζονται χρήματα και υποδομή. Χρειάζεται επίσης μελέτη, από ειδικούς
αναλυτές με κομπιούτερ. Ορισμένα στοιχεία έχουν ήδη μελετηθεί, είπε ο Μπλαιρ,
και βρέθηκε λόγου χάρη ότι η κατανομή του εγκλήματος είναι τελείως άνιση, ενώ
οι αστυνομικές δυνάμεις είναι διεσπαρμένες ομοιόμορφα ­ και έτσι καταντούν
αναποτελεσματικές. «Το 44% των εγκλημάτων διαπράττονται σε περιοχές όπου ζει
μόλις το 4% του πληθυσμού». Πράγμα ευχάριστο βέβαια για το 96% των Βρεταννών,
τραγικό όμως για τους ατυχείς κατοίκους των «σκοτεινών» σημείων της χώρας. Το
σχέδιο Μπλαιρ προβλέπει μικρή αύξηση του δυναμικού της αστυνομίας, συνεχείς
περιπολίες στις 20 ζώνες «υψηλού κίνδυνου» και δαπάνη περίπου 1,2 δισ. δραχμών
για τεχνικό εξοπλισμό (αυτοκίνητα, κάμερες, υπολογιστές). Και ακόμη: Εντατική
εκπαίδευση, για ν’ αυξηθεί η απόδοση των αστυνομικών ­ χωρίς να γίνουν «Ράμπο»…