ΣΗΜΑΤΑ

… πλέον μορφή επιδημίας: η μεγάλη φυγή. Φεύγω, φεύγεις, φεύγει. Τον κόσμο
σου, που με τόσο μόχθο έχτισες, μόλις τον τελειώσεις τον βλέπεις με
σκεπτικισμό. Τα κατορθώματά σου, τα όπλα σου, τα κόλπα σου, ξαφνικά, λες και
είναι ενός άλλου. Το πού θα πας μετά, αυτό βέβαια παραμένει λίγο ακαθόριστο.
Αλλά έχει εν τέλει σημασία; Ιθάκη δεν είναι μήπως και το ίδιο το ταξίδι; Στη
Δυτική Ακτή των ΗΠΑ που τη φυσά ο άνεμος του Ειρηνικού, εκεί όπου η Σιέρρα
Νεβάδα συναντά το άλλο μεγάλο βουνό, την Κόουστ Ρέηντζ ­ την Παράλια Οροσειρά
­ σε ύψος 2.500 μέτρων πάνω απ’ το Λος Άντζελες, βρίσκεται το αναχωρητήριο
ενός Ιάπωνα «Ρόσι» (Δασκάλου) 92 χρόνων. Ο γερο-βουδδιστής μυεί τους
προσήλυτους στο νόημα του Ζεν. Δηλαδή, για να το πούμε κάπως απλούστερα, στο
νόημα του Παντός και του Τίποτα. Η αφρόκρεμα της αμερικανικής διανόησης, της
επιστήμης και του πλούτου περιφέρεται μέσα στα δέντρα. Όλοι ντυμένοι με μαύρα
ράσα κουμπωμένα με παραμάνες. Για καταλύματα έχουν καμμιά τριανταριά μοναχικές
καλύβες γύρω από ένα ξύλινο «ναό». Ο καταυλισμός είναι ένα από τα πολλά Ζέντο
(κέντρα μελέτης του Ζεν) όπου συρρέουν οι χτυπημένοι, οι λαθεμένοι αλλά και οι
πλήττοντες και οι κενοί.

… καθηγητές, βιομήχανοι, συγγραφείς, ηθοποιοί, μεγαλογιατροί, διαφημιστές,
όλοι καταλήγουν εδώ για μήνες ή και χρόνια αφήνοντας πίσω συζύγους και παιδιά,
γραφεία και επιχειρήσεις, ακόμη και καράβια και πετρέλαια. Ρεύμα και τηλέφωνο
δεν υπάρχει. Για άσκηση, οι μαθητές του Ρόσι μένουν τελείως ακίνητοι εφτά
μέρες τον μήνα. Για πνευματική τροφή, αποστηθίζουν μια προσευχή και ύστερα,
μαζεμένοι σε κύκλο, ένας ένας την απαγγέλλουν (στα ιαπωνικά): 24 πυκνές σελίδες.

…ο «I’m Your Man», ο «First We Take Manhattan», ο «Suzanne», ο μάστορας της
ροκ μπαλάντας, είναι ίσως ο πιο διάσημος των ρασοφόρων της Δυτικής Ακτής.
Διεθνής μπον-βιβέρ με θυελλώδη ερωτική ζωή και πάθος για την Ελλάδα ­ σπίτι
στην Ύδρα, βιντεοκλίπ σε ελληνικά καφενεία του Καναδά ­ είναι φευγάτος,
ακριβέστερα καταχωνιασμένος, δυο χρόνια τώρα, στο Ζέντο του αιωνόβιου Ρόσι. Το
καλοκαίρι κόβει ξύλα, τον χειμώνα φτυαρίζει χιόνι. Όλο τον χρόνο καθαρίζει
βρωμιές, συγυρίζει, σφουγγαρίζει το πάτωμα του ναού και της κουζίνας ­ όπου
μαγειρεύει κιόλας και κάνει και τη λάντζα, όπως όλοι οι «αδελφοί». Κάπου
υπάρχει κι ένα τρανζίστορ, ανάμνηση πολιτισμού. Μια δυο φορές, ο Λέναρντ έπεσε
πάνω σε τραγούδια του: «Give me back the Berlin Wall, give me Stalin and Saint Paul…».

… σκέφτηκε, κάτι αξίζουν. Μόνο που ο ίδιος, όπως είπε σε ρεπόρτερ του
«Ομπσέρβερ» που τον ξετρύπωσε, δεν αισθάνεται καθόλου καλά. Ούτε και ξέρει
γιατί ήρθε και γιατί μένει στο Ζέντο. «Στην αγάπη είχα δοθεί ­ είπε ­ αλλά με
πήρε από κάτω. Εδώ πέρα, ξέρεις, είμαστε όλοι σκατά και απελπισμένοι. Άμα δεν
είσαι έτσι, δεν φτάνεις ως εδώ». Πετυχημένα παιδιά, χαμένα στο δάσος.
«Τρέμουμε όλοι μήπως πεθάνει κάποια στιγμή ο Ρόσι». Δεν τους πειράζει που ο
Ρόσι δεν μιλά σχεδόν ποτέ, τον έχουν ανάγκη. «Δεν ξέρω αν το έχεις αντιληφθεί,
είμαστε μέσα σε κατακλυσμό βιβλικών διαστάσεων. Ένας αρπάζεται από κάποιο
κιβώτιο, άλλος από ένα σανίδι. Και πάνω εκεί, σου λένε, ξέρεις, εγώ είμαι
προοδευτικός ή ξέρεις, είμαι συντηρητικός. Έχουμε τρελαθεί εντελώς. Και αν
ρωτήσεις κάποιον, με τη βαθειά έννοια βέβαια, “αλήθεια, πού πηγαίνεις; ” μην
περιμένεις απάντηση.