ΣΗΜΑΤΑ

… οι Ιταλοί από τις απεργίες στα μέσα μεταφοράς, και η «Κορριέρε» γράφει:
«Γίνονται και σε άλλες χώρες απεργίες, πουθενά όμως δεν είναι τόσο ενδημικές.
Συνεχώς μπλοκάρονται τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι, τα αεροδρόμια». Οι πιο
«ανεξέλεγκτοι» κατά τον αρθρογράφο είναι οι ελεγκτές (εναερίου κυκλοφορίας).
«Και στα λεωφορεία, έχουμε χρονία απεργιομανία….». Δεν είναι όμως δικαίωμα η
απεργία; Σίγουρα ναι, παραδέχεται η εφημερίδα. Αλλά το να προκαλείς παράλυση
όταν το δημόσιο χρέος είναι 120% του ΑΕΠ αποτελεί κατάχρηση αυτού του
δικαιώματος. Η κυβέρνηση οφείλει μεν να ικανοποιεί τα δίκαια αιτήματα, αλλά
και να επιβάλλει κυρώσεις όταν το χάος διαιωνίζεται με αιτήματα καταφανώς άμετρα.

… σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις, μόνο το 1/4 ή 1/5 των κυρώσεων
εφαρμόζονται, λέει η εφημερίδα. Τα μέτρα κατά των «αμέτρων» υπαλλήλων συχνά τα
επιβάλλουν συνάδελφοί τους, ανώτεροι αλλά όμοροι. Του διπλανού γραφείου. Και
έτσι, «της αυστηρότητας υπερισχύουν οι όροι της γειτονίας». Λείπει η αυθεντία,
ο τρίτος, ο πειστικά ανώτερος. Ο απ’ έξω, που θα μπορεί να επιβληθεί. «Στο
τέλος επικρατεί το δεν βαριέσαι». Όσο για τον διάλογο, κάποια στιγμή τον
κόβουν και οι δυο πλευρές, «όπως οι φαλαινοθήρες του Χέρμαν Μελβίλ που δεν
μιλούσαν μεταξύ τους γιατί τα είχαν πει όλα». Το κακό είναι ότι ορισμένοι
ταξιδιώτες θεωρούν ότι εκτός του απεργιακού δικαιώματος του μεταφορέα υπάρχει
και το δικό τους δικαίωμα να ταξιδεύουν. Όπου, πάνω στην ώρα, εισβάλλουν (στην
Ιταλία) οι ξένες εταιρίες και αντισταθμίζουν τις ράθυμες ή αναξιόπιστες
εθνικές. Έρχονται και οι επιτήδειοι ιδιώτες, σ’ αυτή τη σκληρή Ευρώπη του
Μάαστριχτ, και καλωσορίζουν με ανοιχτές αγκάλες τους κουρασμένους ταξιδιώτες.

… με μέλλον, πέρα απ’ τα ηλεκτρονικά, την τηλεόραση, τη γραφιστική, είναι
κάθε υπηρεσία που θα προστατεύει την ιδιωτική ζωή. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς,
γράφει ο Φέρντιναντ Μάουντ στους «Σάνταιυ Τάιμς», το είχαν προβλέψει στο
Κομμουνιστικό Μανιφέστο τους πριν από ακριβώς 150 χρόνια: Ο διεθνής
καπιταλισμός, έλεγαν, θα καταλύσει και την πιο στοιχειώδη άμυνα του απλού
πολίτη. (Για πλανητάρχη δεν το είχαν φανταστεί). Ο Όργουελ στο «1984» επινόησε
τον Big Brother ήδη από το 1949. Σήμερα, αεροπλάνα καταγράφουν το σχέδιο της
γραβάτας σας από δέκα χιλιόμετρα ύψος. Ακτίνες Χ φανερώνουν τι φάγατε το πρωί.
Κοριοί σέρνονται παντού. Και το ακριβό σας DNA το βρίσκουν και μετά θάνατον. Η
τραγωδία, λέει ο Αμερικανός φιλόσοφος Τόμας Νέητζελ, είναι ότι όλα αυτά
περνούν πλέον για νόμιμα ­ εις το όνομα της Αλήθειας. Αλλά ποιας αλήθειας;
Ψηγμάτων της μάλλον ­ ίσως και παραπειστικών ­ αφού η Όλη αλήθεια παραμένει
(ευτυχώς) άπιαστη…

… πάντως έχει ­ ακόμη ­ άμυνες. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
προβλέπει ρητώς το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή. Στην Αγγλία, η νομολογία έχει
καθιερώσει και υποχρέωση του υπαλλήλου να διαφυλάσσει τα μυστικά του αφεντικού
του. Αλλά οι ιδιωτικές μας οδοί πολιορκούνται από αμέτρητα μάτια. Κοινοί
λωποδύτες εξουδετερώνουν και τους πιο έξυπνους συναγερμούς. Άλλοι, λιγότερο
κοινοί αποκρυπτογραφούν τα passwords ­ το «σουσάμι άνοιξε» ­ των κομπιούτερ,
τις αγοραστικές μας συνήθειες και τους λογισμούς μας. Θα γίνει λοιπόν
βιομηχανία η θωράκιση ­ από το κράτος, από τον κακοποιό και, βέβαια, από τον
γείτονα. (Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες, έλεγε και ο Ρόμπερτ Φροστ).